18-12-06

Kort lontje (17-12-06)

Door de bijwerkingen van de menopauze en de invloed daarvan op mijn gedrag de laatste tijd was ik ertoe genoopt vandaag te biecht te gaan bij de rest van het gezin.

Dat ze misschien al gemerkt hadden dat ik de laatste weken euh… nogal heftig kon reageren op futiliteiten?

Hun reactie was pijnlijk direct.

‘Ooooooooooooh jààààààààààààààààààààààà!!!’ gilden de kinderen in koor in mijn oor.

‘Hoezo? Is dat dan anders dan de laatste 15 jaar?’ opperde Hugo droogweg.

(Oh wat waren we weer grappig vandaag.)

Het is een feit dat ik sinds een aantal weken voor relatieve onbenulligheden behoorlijk over de rooie kan gaan. Ik schrik er zelf van. Toch niks voor een kankerpatient die heeft leren relativeren, zou je dan denken. Maar hier is een heel ander mechanisme aan het werk.

Ik leg uit dat het één van de vele totaal overbodige en compleet ridicule bijwerkingen is van de menopauze, die op haar beurt versterkt wordt door de Nolvadex pillen die ik nu dagelijks moet slikken… dat ik er weinig kan tegen beginnen en dat ze het vooral niet persoonlijk moeten nemen, er niet te zwaar aan tillen…

‘Aah, dàt is de reden! ’t Ben jij niet, ’t zijn de pillen! Dàn is het goed hoor mama’ repliceert Lukas gedecideerd. Ze hebben duidelijk een aha-erlebnis van hier tot in Tokio. Ik was niks te vroeg met mijn uitleg.

Ik beken Lukas dat ik het wel degelijk ben, maar wel onder invloed van de pillen. Hij wuift het zonder meer weg, ’t is allang goed, hij heeft een zondebok gevonden en ’t is niet zijn mama. Ik ben weerloos tegen zoveel vergevensgezindheid en staak mijn betoog.

 

Het is een heel bizar en verrassend fenomeen. Het ene moment fluiten de vogeltjes nog in mijn hoofd, is het al pijs en vree en dan, in minder dan een fractie van een seconde slaat het helemaal om : iemand zegt of doet iets onbenulligs en plots raast een niet te overziene kudde bisons in een wilde stampede door mijn hoofd. In geen tijd wordt het hamerende gedreun en getrappel van hun hoeven onhoudbaar. Het opwaaiende stof creëert chaos in mijn hoofd. De zenuwverbindingen in mijn hersenen beginnen te knetteren, er volgt kortsluiting en de schokgolf bulkt uit mijn mond onder vorm van een scheldtirade. Pas daarna volgt het ontnuchterende besef : ‘Oeps, was ik dat?’

 

Het mechanisme van het fenomeen is vergelijkbaar met dat van de reflex. Het typische aan een reflex is dat het signaal alleen via het ruggemerg passeert en pas achteraf naar de hersenen gaat. Dat is de reden waarom we in een reflex eerst handelen, bijvoorbeeld door onze hand weg te trekken van een hete stoof, en pas daarna beseffen dat we gehandeld hebben. De natuur heeft dat prima geregeld : moest het signaal eerst een omweg moeten maken om via de hersenen een bewust proces te doorlopen (‘O, dat lijkt warm, misschien een goed idee om mijn hand terug te trekken’ waarop de hersenen bevel geven aan de hand om zich terug te trekken) dan zou onze reactiesnelheid veel te traag worden en de schade aan onze vingers al niet meer te overzien zijn. Daarom verloopt het proces in eerste instantie uitsluitend via het ruggemerg in een onwillekeurige maar bliksemsnelle reactie. Onze hersenen nemen dus pas achteraf kennis van onze reactie via de zintuigen : het besef van wat er precies gebeurd is volgt dus ook pas nadien. Geniaal bedacht en het voordeel van het principe is duidelijk.

 

Wat het voordeel is van mijn ‘kort lontje’ in deze, is minder duidelijk. Ik vermoed dat het gewoon een foutje van de natuur is. Menopauzale vrouwen behoren allicht tot de minderbedeelden van de natuur wegens strictu sensu niet meer bruikbaar in functie van voortplanting. Ballast of zoiets, neem ik aan. Niet belangrijk genoeg om nog in te investeren. Vallen systematisch uit de boot in het professionele time-management en de planning ‘curatief onderhoud’ van de Techniekers der Menschelijke Natuur onder de noemer : niet dringend en niet belangrijk in functie van voortbestaan van de soort. En wie prioriteit 0 krijgt, wordt niet meer geholpen.

 

Door het blitse karakter van het fenomeen is het bijzonder moeilijk het te voelen aankomen, laat staan te voorkomen. De snelheid waarmee de stemming omslaat is vergelijkbaar met het aan en uit doen van het licht door middel van de schakelaar. Mijn cockpitmeters gaan van heldergroen meteen diep in ’t rood. Niks geen oranje waarschuwingsknipperlicht. Het overvalt me telkens out of the blue, ik kan alleen maar achteraf vaststellen ‘Daar waren de bisons weer’ en ik heb geen antwoord op de vraag hoe ik hun verrassingsaanvallen kan verschalken.

 

Wat ze dan moesten doen als het nog eens gebeurde, wilden de kinderen wel heel graag weten. Tja, daar had ik niet zo meteen een antwoord op. Voorzichtig zijn, zeker? Best zonder meer laten overwaaien denk ik, en dan eens polsen of het de bisons waren.

Het gezin heeft een beetje mee borstkanker : ze moeten er jammer genoeg mee door.

In ieder geval, ik kon ze wel geruststellen : het gaat over als ik die pillen niet meer moet nemen, binnen een jaar of vijf.

Weer iets om naar uit te kijken, vooral voor de kinderen : die zijn tegen dan toch bijna het huis uit.

 

 

00:07 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (4) | Tags: tamoxifen, nolvadex |  Facebook |

14-11-06

Klasreunie (14-11-06)

Ze staan hier naast mij klaar, de gevreesde Nolvadex pillen voor mijn hormonenkuur. Tamoxifen is de werkzame stof, een anti-oestrogeen. We zijn nauwelijks wat op adem  gekomen en de volgende horde om te nemen staat er alweer huizenhoog. Morgen moet ik ze beginnen slikken, vijf lange jaren. Ik kan er niet meer aan ontsnappen…

 

Volgende zaterdag is het oudleerlingendag van de humaniora. De afgestudeerden van 1981 zijn jubilarissen, daar hoor ik bij.

25 jaar zijn we afgestudeerd uit wat toen nog de ‘Latijn-Wetenschappen’ heette. Kan je je voorstellen : een paar tientallen vrouwen, allemaal exact dezelfde leeftijd, die daar bijeen komen na zovele jaren. Een leuke boel, ongetwijfeld, maar ook : keuring! Vet- en rimpelkeuring. Even afmeten hoe we het ervan af brengen in vergelijking met onze leeftijdsgenoten. Zie ik er nog goed uit? Wie is er al (bijna) dood? (Ikke!!!)

Ik heb het toch weer getroffen hé, voor mij valt dit jubileum écht wel super goed. Zie mij hier staan : 9,23 mm haar op mijn hoofd, geen wenkbrauwen, geen wimpers, de laatste zweem van een chemo-ballonhoofdje nog niet helemaal verdwenen, gezwollen bomma-enkels en stevige ‘lovehandles’. Als dat geen gedroomd moment is om deze genadeloze inquisitie tegemoet te treden. Ik heb al voor vele uitdagingen gestaan sinds ik kanker heb, maar deze is er weer één van formaat.

Wat moet ik in godsnaam vertellen als ze me vragen hoe het met me is? Ik kan me maar beter voorbereiden...

 

Zoiets misschien :

-          Héé halloooooo! Hoe gaat het met jou?

-          (onverstoord) Gooééd, goed goed, ik heb kanker maar voor de rest gaat het priiiiiima, en hoe gaat het met jou (brede glimlach)?

Mmm, nee.

 

Of :

-          En wat doe jij nu van werk Hilde?

-          Ah, ik zit in immobliën tegenwoordig.

-          Interessant, interessant. En jij Marleen?

-          Ik zit in de magistratuur.

-          En jij Kristien?

-          (zonder een krimp te geven) Ik zit op ziekenkas, voor de verandering.

Ook niet.

 

Of nog :

-          En wat doe jij zoal om je tijd te slijten, Kristien?

-          Oh, 's voormiddags ga ik sporten, en in de namiddag rust ik wat, of ga ik shoppen.

-          Ah, getrouwd met een rijke vent?

-          (gezicht onberispelijk in de plooi) Neenee, ik heb kanker.

Néééhéé.

 

Toch nog maar eens over nadenken, hoe ik dat aanpak. Nog niet zo simpel hoor, zeggen hoe het met je gaat en daarbij het ideale compromis vinden tussen enerzijds niet liegen en anderzijds niet ieders stemming om zeep helpen voor de rest van de dag.

Of misschien zal ik het gewoon niet kunnen laten af en toe nonchalant te shockeren om wat leven in het stijfdeftige gedoe te brengen… kwestie van af te rekenen met deze of gene vervelende leerkracht en onze reputatie van destijds nog eens eer aan te doen… en ook wel omdat de aanval de beste verdediging is, natuurlijk.

Het wordt alleszins een mooie evenwichtsoefening.

 

 

 

 

22:32 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (5) | Tags: kanker, chemotherapie, nolvadex, tamoxifen |  Facebook |