29-05-09

Roparun feestelijke doortocht door Antwerpen

’s Werelds grootste estafetteloop tegen kanker houdt halt in Antwerpen

 

 

Roparun – ’s werelds grootste estafetteloop tegen kanker – houdt in de nacht van 31 mei op 1 juni (in de vroege uurtjes van Pinkstermaandag dus) halt in Antwerpen. Met als thema ‘Antwerpen geeft Roparun een handje’ staan tal van festiviteiten gepland om van de doortocht een nog groter succes dan vorig jaar te maken. Hebben, naast de Stad Antwerpen, hun steun al toegezegd: comedians als Bart Cannaerts en Xander De Rijcke, bands als My Hot Pony en Casablance Carambol Company en Jokke Schreurs.

 

 

 

De route door Antwerpen

 

De 275 ploegen van de Roparun passeren tussen 03 uur en 09 uur door de straten van Antwerpen. Via de voetgangerstunnel (Sint-Annatunnel) komen we de stad binnen en via het Sint-Jansplein en de Hoogstraat gaat het richting Grote Markt, waar een vuurdecoratie wordt aangestoken bij binnenkomst van de Belgische ploegen en tentjes zijn opgetrokken voor de festiviteiten. Vanaf 03u is iedereen er welkom om de lopers, die dan al een stevige 350 km in de benen hebben, aan te moedigen. Ook in de cafés op en rond de Grote Markt zal er iets meer lawaai zijn dan op een doorsnee zondagnacht. De deelnemende Vlaamse ploegen stelden een leuk en gevarieerd programma samen om de aanwezigen te entertainen tot de doortocht van de ploegen. 

 

Roparunradio.be

 

Volg de Roparun op de voet. Tijdens de doortocht in Vlaanderen zendt Roparunradio een aangepast radioprogramma uit met achtergrondinformatie en interviews met deelnemers en begeleiders. De presentatie gebeurt onder meer door Kathy Lindekens.

Roparunradio is tijdens de nacht van zondag 31/5 op maandag 1/6 tussen middernacht en zes uur ’s morgens te beluisteren via Radio Minerva in Antwerpen (98.0FM) en via drie zenders van het radionetwerk Club FM (Berlare/Dendermonde 107.4FM, Hamme 105.2FM en Zele/Lokeren 107.0FM). Luisteren kan ook via internet op Roparunradio.be en Roparunradio.nl

De route en positie van de verschillende ploegen  kan op internet gevolgd worden via www.roparunlive.nl. Handig voor het berekenen van de exacte doorlooptijden van de ploegen!

‘Antwerpen geeft Roparun een handje’ - Wat staat op het programma?

 

 

18u DEN ENGEL: ambiance dansavond met de bekende Antwerpse “dj Dis”

 

20u KIDS RYTHM'N BLUES

"SUM.of.a.KIND"

"FAT GIRL Running"  

"MY HOT PONY"

"STEAMY GREASE" 

"CASABLANCA CARAMBOL COMPANY 

 

21u DEN BENGEL

"JAY THOMPSON" 

"7 ate 9"

“JOKKE SCHREURS”

"MYSTERY GUEST"

"YUNE"

"THE CLEMENT BROTHERS"

 

22u 'T ULTIMATUM

DJ D-Maxx & DJ Stephen Sammos

 

 

23u BUSTER

 

Bart Cannaerts, Steven Goegebeur, Veerle Malschaert, Jeroen Leenders, Patrick Van den Kieboom, Bert Gabriels, Arbi El Ayachi, Xander De Rijcke. MC is Bram Vanden Broecke

 

 

Over Roparun

 

Roparun is de grootste estafetteloop van Europa. Deze 530 km lange tocht tussen Parijs en Rotterdam heeft als doel geld in te zamelen voor de strijd tegen kanker. Op 17 jaar tijd bracht de Roparun al 30 miljoen euro (!) op voor dit goede doel. Het motto? "Leven toevoegen aan de dagen, waar geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven". Dit jaar doen 275 ploegen mee. Van oorsprong een Nederlands initiatief, krijgt het evenement steeds meer bijval in ons land. Vorig jaar sponsorde SD Worx het Vlaamse Lotgenoten-team deel met uitsluitend uit ex-kankerpatienten, waaronder Phara de Aguirre. Dit jaar zal SD Worx ook een eigen ploeg ‘vrienden van de lotgenoten’ aan de start brengen op zaterdag 30 mei in Parijs.

 

Kom zondagavond/nacht 31 mei - 1 juni naar de Grote Markt in Antwerpen en beleef het mee! 

16:29 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (2) | Tags: roparun |  Facebook |

15-05-09

Roparun 2009

Om 3u 's nachts

breng ik leven

op de Grote Markt

 

Leven toevoegen aan de dagen, waar geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven van mensen met kanker. Dat is het doel van

ROPARUN.

 

Zet je wekker of blijf wakker om in de nacht van 31 mei op 1 juni de loopteams aan te moedigen tijdens hun doortocht op de Grote Markt

van Antwerpen.

 

maandag 1 juni 2009

Antwerpen geeft Roparun een handje

16:09 Gepost door Cancer Chick in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: roparun |  Facebook |

19-06-08

Ren voor je leven

Vorige week verscheen het verhaal van de Roparun in Weekend Knack. Speciaal voor de blogsupporters hierbij de vroege, deels opgekuiste versie :

 

KRISTIEN : ‘Ik ben nog helemaal in de roes’ belt Phara me, ‘ik loop op wolkjes’. Ja het was intens, loodzwaar en onvergetelijk. We hebben de dag voordien de Roparun tot een goed einde gebracht, de langste estafetteloop ter wereld, van Parijs naar Rotterdam. Met onze ploeg ‘Lotgenoten Vlaanderen‘ hebben we zo’n slordige 530 km afgelegd in nauwelijks 50 uur. Ik heb een kleine 70 km gelopen, Phara heeft er als begeleidende fietser 300 km opzitten. En dat alles met nauwelijks 3 uurtjes slaap… We kunnen het zelf amper geloven. Anderhalf jaar geleden lagen we nog helemaal in puin en nu dit. Hiermee hebben we een statement gemaakt  en onze rotkanker een poepje laten ruiken : bij ons is-ie aan ’t verkeerde adres, wij zijn leeuwinnen en wij geven ons niet zomaar gewonnen, wat dachten ze wel?’

 

PHARA : ‘Of ik meedeed aan de Roparun, vroeg Kristien me vorig jaar. Zonder goed en wel te beseffen wat die Roparun inhield, zei ik ja. Een beetje fietsen tussen Parijs en Rotterdam, dat moet me wel lukken, dacht ik. Maar toen we op een grijze zondag in april bij wijze van proef de afstand Zele-Stabroek (65 km) aflegden, sloeg de vertwijfeling toe. Die afstand zouden we tijdens de Roparun minstens vier keer moeten doen. Mijn zitvlak was bureaustoelen en studiozetels gewend, geen fietszadel. Maar ik kon Kristien toch niet in de steek laten ? Oefenen dus. Koersbroek uit de kast en kilometers vreten. Hoe meer kilometers ik deed, hoe meer zin ik erin kreeg.’

 

KRISTIEN : ‘Waar zijn we aan begonnen? Dit is al een hele kluif voor geoefende sporters, ‘valide’ loopfreaks. Ach, we zien wel. We werken mee aan de voorbereidingen en zien wel waar we uitkomen. En als we meegaan, gaan we ons niet forceren. Luisteren naar ons lichaam, dat hebben we nu wel geleerd. We beginnen alvast deelnemers te ronselen voor ons team : lopers, begeleidende fietsers, chauffeurs en bijrijders, kinesisten, mensen voor de catering… Ook sponsors moeten overtuigd worden. Om één of andere onduidelijke reden komt dit van oorsprong Nederlandse initiatief in Vlaanderen maar moeilijk uit de startblokken : van de 253 ingeschreven ploegen zijn er slechts 5 uit Vlaanderen. Mijn werkgever zegt toe als hoofdsponsor, het inschrijvingsgeld wordt betaald, de kledij besteld en voor we het goed en wel beseffen zitten we tot de nek in een avontuur waarvan de afloop bijzonder onzeker is…’

 

PHARA : ‘In de week voor de Roparun stuur ik een persbericht rond, ook naar de collega’s van het journaal. Altijd een beetje genant, jezelf in de schijnwerpers zetten, maar die Roparun mag wel wat aandacht krijgen. Helaas, het heeft niet mogen baten. Onbekend is onbemind.’

 

KRISTIEN : ‘Vrijdag 9 mei, 14u. Ik zit met enkele teamleden te wachten op de eerste camper die ons komt oppikken richting Parijs. Phara vertrekt pas morgenvroeg met het ‘volgbusje’, het busje waarmee de lopers elkaar straks zullen aflossen. Een tweede camper vertrekt vanuit Oostende. Wij wilden extra vroeg in Parijs zijn om nog één keer een lange nachtrust te hebben, want die zullen we straks moeten ontberen. Althans, dat was de bedoeling, maar het werd een valse start. Onze camper liep hopeloos vertraging op in het drukke pinksterweekend verkeer. We zouden nog stoppen aan de supermarkt, waar onze bestelling, eten en drinken voor het 24 leden tellende team voor 3 dagen, zou klaarstaan. Niet dus. Vergetelheidje van de gerant. Er zat niets anders op dan ter plekke te beginnen shoppen, temidden van de lang-weekend-drukte… Het was 23 uur toen we eindelijk in Parijs aankwamen. Inchecken en even de benen rekken en het werd algauw 1 uur. Niet bepaald een copieuze nacht, zoals we gehoopt hadden…’

 

PHARA : ‘Zaterdag 10 mei, kwart voor acht ’s morgens. In mijn gesponsorde koersbroek wacht ik aan de afrit Vilvoorde op het busje dat uit Mechelen komt. Ik heb nog snel de weekendkranten gekocht, ik kon het niet laten. Het busje zit vol, de meeste gezichten ken ik van die ene testloop. Naarmate we Parijs naderen, rijden we de wagens van andere teams voorbij, campers, bussen, zelfs een vrachtwagen, met vooral Nederlandse nummerplaten en goed zichtbaar het nummer van het team. Op ons busje kleeft nummer 239. Ik begin te beseffen hoe groots die Roparun wel is. Tegen elf uur ’s middags zijn we in Parijs, in het park La Courneuve aan de rand van de stad.’

 

KRISTIEN : ‘In La Courneuve worden de laatste richtlijnen gegeven en drank en voeding verdeeld over de twee campers. Twee teams, met elk hun eigen camper, chauffeur, bijrijder en kinesist zullen elkaar aflossen na elke 65 km. Ons team, team 1, vertrekt als eerste om 13u59. Team 2 zal ons rond 19u voor de eerste keer aflossen. Nederbelg Winy, onze ploegkapitein en drijvende kracht achter het team ‘Lotgenoten Vlaanderen’, stelt voor dat ik start als loper.’

 

PHARA : ‘Altijd een beetje onwennig, zo’n nieuwe groep mensen. Wat ons bindt, is de kanker die we in ons lijf hadden of die in het lijf van één van onze geliefden zat. Borsten, lymfeklieren, maag, … er zit van alles wat in ons team, maar details hoeven we niet te weten van mekaar. Die hebben we al genoeg verteld. Die kanker is verleden tijd. De volgende dagen gaan wij geschiedenis schrijven.’

 

KRISTIEN : ‘13u59 : het startschot, we zijn vertrokken. Ik zie een aantal lopers als een speer vertrekken, aangemoedigd door de talrijke supporters. Hé hallo jongens, roep ik, dit is niet de 5000m hé, we moeten nog even tot Rotterdam! Ik doe het liever rustig aan, mijn lichaam zoetjesaan in de loopmood brengen. Ik zal veel moeten vergen van dat lijf van mij.

Na elke 2 km staat het busje ons op te wachten. Dan is het de beurt aan één van de andere drie lopers. 2 km lopen, 6 km busje, 2 km lopen… en dat zo’n 65 km lang per shift. Hoe relatief 2 km kunnen zijn : voor ons hebben ze dit weekend alle gedaanten gehad : we percipieerden dezelfde afstand al naargelang onze eigen fitheid als 1 km, 1,5 km, tot meer dan 3 km in de nachtelijke kou. ‘Waar staat dat verrekte busje nu?’

 

PHARA : ‘Julia en ik fietsen mee met team 1. Mooi kan je de eerste kilometers van het parcours niet noemen. We fietsen Parijs uit, te midden van huizen, flatgebouwen, industrieterreinen en vooral veel verkeerslichten. Rood brengt de lopers uit hun ritme, maar doorlopen of –fietsen durven we niet. Motorijders van de Roparun kunnen elk moment voorbijrijden om te controleren of we ons aan het reglement houden. Overtredingen worden beboet met een stop and go. Hoe zwaarder de overtreding, hoe langer de stop. De zon brandt, maar de moed zit erin en naarmate de kilometers vorderen, wordt het landschap mooier. Voor ik het goed en wel besef, staat het andere team klaar om ons af te lossen. Het is half acht, onze eerste ‘shift’ zit erop.’

 

KRISTIEN : ‘Wij worden naar de camper gebracht. Even bekomen, snel wat eten, een stevige massage om de spieren soepel te houden, wat opfrissen en slapen. Dat lukt natuurlijk niet, onze biologische klok zegt dat het nog veel te vroeg is om te slapen… Dus liggen we maar wat te rusten.

Zondag 11 mei, 1 uur ’s nachts, de volgende teamwissel. Opstaan, loopschoenen aan en de kille nacht in. Niemand heeft geslapen. Nu ons lichaam eindelijk wil slapen dwingen wij het opnieuw tot presteren. Deze tweede shift valt me zwaar. Hoe houd ik dit in godsnaam vol tot de eindmeet? Niet denken, doorgaan. Ik pas de Justine Henin–techniek toe : ervoor zorgen dat ik déze loopsessie tot een goed einde te breng, niét aan de vorige of de volgende denken. Mijn gewrichten steunen en kreunen. De beruchte Nolvadex-pinguinwalk begint zich te manifesteren : startpijnen bij elke nieuwe loopsessie. De eerste 50 m loop ik als een kreupele gans. Tandenbijten. Mijn ademhaling wil niet verdiepen, ik hijg. Alles wringt in mijn lijf.

De wissels lopen moeizamer : het is moeilijk om je eigen team te herkennen in het donker. Dat geeft aanleiding tot banale taferelen : de loper die moet aflossen ziet wat lichtjes aankomen en roept al van ver : ‘zijn wij dat?’ Waarop dan meestal een onbekende stem ‘nee, ’t zijn wij’. Hilariteit alom. We worden moe. Het niveau van de grappen is omgekeerd evenredig met de graad van vermoeidheid.’

 

PHARA : ‘Stikdonker is het op de Routes Departementales in Frankrijk. We tooien onszelf met lichtgevende veiligheidsjasjes, armbanden en op het hoofd een petzel om de kaart te lezen die op het stuur gemonteerd is. Als fietsende en lopende kerstversiering trotseren we de landelijke duisternis, de loper veilig tussen de fietsers in. We zijn blij als we voorbijgestoken worden door snellere teams. Dat maakt het lezen van de kaart even overbodig. Eén voordeel heeft de nacht. Het is koel, dat beweegt makkelijker. Na uren fietsen horen we de eerste vogels fluiten en zien we aan de horizon de dag beginnen. Mijn ogen en oren genieten, maar mijn benen en zitvlak niet. Eindelijk staan ze daar, team 2, eindelijk rust. ’

 

KRISTIEN : ‘7 uur : wissel, oef. Nu moéten we slapen, beseffen we allemaal, anders komen we in de problemen. Snel eten, massage, tandenpoetsen, ‘Phara vergeet je Nolvadex niet, ondanks ons avondritueel is het wèl ochtend’. Snel de camper in om te vertrekken naar de volgende wisselplaats.’

 

PHARA : ‘De rust is van korte duur. Na amper een uurtje slaap in een rijdende camper horen we ambiance, Paul De Leeuw, Marco Borsato, Frans Bauer. ‘Heb je even voor mij ?’ Onze chauffeurs hebben de campers op een drukbezochte parkeerplaats gezet, waar de mensen van het Erika Ziekenhuis uit Rotterdam alle deelnemers aan de Roparun vergasten op koffie, croissants, soep en broodjes met worst. Allemaal gratis, maar het lawaai moet je erbij nemen. Slapen zit er niet meer in. Dus zoeken we de plaatselijke sporthal op, waar we koud mogen douchen.’

 

 

KRISTIEN : ‘12 uur : wissel, 3e shift. Vreemd genoeg is het mijn makkelijkste shift, tegen alle regels in. Ik ben door mijn pijngrens heengegaan en het lijkt alsof ik vleugels krijg. Ik adem in twee keer in en de tweede keer lijkt het wel alsof de kelderdeuren van mijn longen openzwaaien met een geweldig zuurstofshot als gevolg.  Ik word er high van… runnershigh? Ik loop de ziel uit mijn lijf en heb het gevoel dat ik eeuwig kan blijven lopen. Dit is kicken. Ik loop deze keer 8 of 9 keer 2 km, meer dan 16 km, ik ben de tel kwijt. Ik zweef over het asfalt in de verzengende middagzon.’

 

PHARA : ‘Einde Frankrijk, in Quiévrain gaan we de grens over en op slag is ’t gedaan met de landelijke schoonheid. In plaats van de rustige Routes Departementales tjokken we voort op de N525 naar Chièvres. Rechttoe, rechtaan, geen fietspad, brandende zon. Hels. Hadden ze nu echt geen andere route kunnen bedenken of wilden die Belgen die Nederlandse Roparunners de duvel aan doen ? Het is spitsuur in de Roparun, andere teams steken ons in sneltempo voorbij. Uren na ons zijn in Parijs de laatste en snelste teams vertrokken, met lopers die een gemiddelde snelheid van 14 km per uur halen. Ze flitsen ons voorbij. Doe maar, denk ik, wij hebben al gewonnen.’

 

KRISTIEN : ‘We sluiten onze lange shift af op de Belgische taalgrens rond 19u. Nu rijden we met de camper naar Zele, waar een groots Afrikaans feest wordt georganiseerd in de straten ter gelegenheid van onze doortocht.  Het betekent wel dat er weer geen tijd is om te slapen. Bij onze aankomst in Zele worden we opgejaagd door de ambiance. De adrenaline doet zijn werk, van rusten is geen sprake meer, tijd om te feesten nu. Even een snelle douche in de voetbalclub, een terrasje meepikken in de avondzon met familie en vrienden die zijn afgezakt om te supporteren en dan is het wachten op onze hoge gast : minister president Kris Peeters  komt een stukje met ons meelopen, bij wijze van steun. Knap hoor, hij onderbreekt zijn familieweekend aan zee om ons te komen aanmoedigen, ‘il faut le faire’.’

 

PHARA : ‘Het is eens iets anders, fietsen naast de minister-president. Totnogtoe zagen we mekaar in studio-outfit, nu heb ik een koersbroek aan, hij een loopbroek. De collega’s van het journaal missen iets. De sfeer in Zele is geweldig. Voor ’t eerst voelen we ons warm onthaald, kilometerslang. We vergeten op slag dat Rotterdam nog ver weg is.’

 

KRISTIEN : ‘De ambiance is geweldig. Overal staan kaarsen langs het parcours, mensen staan op straat te applaudisseren. Super. Dat is wat we nodig hebben om opnieuw de nacht in de gaan voor onze vierde shift. Nu wordt het menens. Onze lopers hebben al zo’n 45 km in de benen, een slordige marathon, en slechts een uurtje geslapen…

2 uur ’s nachts. We lopen via de Sint Annatunnel over de Antwerpse kaaien. Het contrast met Zele is groot. Geen levende ziel weet hier blijkbaar van de Roparun. De straten zijn leeg. Een enkele voorbijganger kijkt wat verdwaasd naar die lopers met hun gekke knipperlichtjes en loopt schouderophalend verder. We zijn ontgoocheld. Antwerpen, wereldstad?’

 

PHARA : ‘De Noorderlaan in de Antwerpse haven om vier, vijf uur ‘s nachts. Erger bestaat niet. Wat doe ik hier in godsnaam ? Waar is ’t einde van die verdomde Noorderlaan ? Was er geen leukere route te bedenken ? Kan team 2 ons niet wat vroeger aflossen ? De moed zinkt in m’n schoenen, m’n zin om te praten met de lopers ebt weg, ik fiets en zwijg. Voor de tweede nacht op rij zien we het licht worden aan de horizon, maar dit keer bekoort het schouwspel me niet. Ik wil een bed !’

 

KRISTIEN : ‘In het lopersbusje slaat de vermoeidheid nu keihard toe. We evolueren snel van prikkelbaarheid (niveau 1) over slappe lach (niveau 2) naar huilen (niveau 3).

Ik crash, voel de tranen opkomen. Niet van de pijn, niet van verdriet, gewoon van pure uitputting. ‘Jongens, neem me niet kwalijk, ik ga buiten even staan janken’ waarschuw ik de teamgenoten terwijl we wachten op onze loper voor aflossing. Deze shift is loodzwaar. Zomaar eventjes 80 km, dat is 20 km langer dan de gemiddelde shift en dat zo laat in de wedstrijd… Ik wil doorbijten, want iedereen in het busje zit op zijn tandvlees. Winy slaat een sessie over. Dirk en Annelies, immer vrolijk, worden verdacht stil. Mijn negende sessie is niet veel meer dan gestrompel. Ik krijg zwarte vlekken voor mijn ogen, kan mijn rechte lijn niet meer houden, weet dat het een kwestie van meters is voor ik de grond op smak. Even later zit ik in het busje wezenloos voor me uit te staren. Ook ik slaag voor het eerst sinds het begin van de wedstrijd een shift over. En nog één. Het is op. Na 65 km. Annelies en Dirk, onze best getrainde lopers, ontpoppen zich als rotsen in de branding : samen met Winy nemen ze de laatste kilometers voor hun rekening. Ik zit in het busje te suffen. Ik voel niks, absoluut niks. Ik staar alleen nog maar in de verte.’

 

PHARA : ‘Stabroek, Putte en dan de grens over, Nederland in. Ossendrecht, daar moeten we zijn, daar neemt team 2 het over. Ik tel de kilometers af. Eindelijk zijn we er, maar neen, we moeten het dorp nog door. Een dorp dat vorig jaar bekroond is als mooiste Roparun-dorp en ook dit jaar die titel in de wacht wil slepen. Winy wil dat we dat gezien hebben. Wakker blijven dus en de gekte trotseren.’

 

KRISTIEN : ‘Maandag 12 mei, 6 uur ’s morgens. We zijn nu 8 uur aan het lopen. Ik rijd door Ossendrecht in het busje. Heel het dorp staat op straat, sommigen in pyama, en overal langs de straten worden er sprookjestaferelen uitgebeeld, staan er bandjes te spelen en een massa mensen te roepen en te supporteren. Nooit gezien. Jammer genoeg heb ik zelfs niet meer de kracht te glimlachen, laat staan te wuiven. What a waste…’

 

PHARA : ‘Eindelijk zijn ze daar, team 2 én de campers. Ik slik mijn pillen, haast me mijn slaapzak in en val meteen in slaap. Twee uur later word ik herboren weer wakker, klaar voor de eindsprint. Nog 45km, Rotterdam, here we come.’

 

KRISTIEN : ‘We staan ervan versteld hoe snel we recupereren : twee uur slaap blijkt pure luxe als je al zolang niets meer gehad hebt. We voelen ons relatief fris, kunnen er weer tegenaan. Kinesist Jos bevestigt dat alle spieren nog lekker los zitten : ‘Eerste klas biefstukken’’

 

PHARA : ‘Het busje mag niet meer mee op het parcours. De lopers moeten de rest van de weg meefietsen en om beurten een stuk lopen. Dit is corvee voor hen. Ik voel me een luxepaard op mijn fietszadel. De enige troost zijn de dorpen die we passeren, de mensen die ons toejuichen, de brandweer die ons warme lijf verfrist.’

 

KRISTIEN : ‘Het is inmiddels middag en drukkend warm. Er zijn 3 hete middagshifts in deze Roparun en ons team heeft ze alledrie, net zoals beide nachtshifts. Volgend jaar misschien toch voor wat meer evenwicht zorgen. ‘Dit is mijn zwaarste Roparun ooit’ zei Winy gisterenavond al, en toen moest het ergste nog komen… Ik start vol goede moed : ’t is niet ver meer, een fluitje van een cent. Maar mijn carrosserie denkt er anders over : algauw verschijnen er meer zwarte vliegjes voor mijn ogen dan er in de lucht zitten. Ik zwalp. Als ik de finish wil halen, moet ik het op de fiets doen. Ook Winy heeft het zwaar en bindt in, maar hij blijft lopen. De teamgenoten nemen over en bijten door. Dit is afzien.

 

PHARA : ‘Nog 20 km, we beginnen aan de eindsprint. Ook de lopers van team 2 moeten nu mee op de fiets. Kristien kan niet mee. Ik vloek vanbinnen, dit had ik liever samen met haar uitgereden.’

 

KRISTIEN : ‘Er is een fiets te weinig om alle lopers naar Rotterdam te laten rijden. De teamgenoten halen mij met zachte dwang van mijn fiets : Kris is nog frisser en neemt het over. Ik ben ontgoocheld : de mooiste 20 km, de allerlaatste, moet ik in het busje afleggen. Dat halfuurtje in het busje schokt mijn lichaam tussen waak en slaap.’

 

PHARA : ‘Winy, de veteraan in ons gezelschap, krijgt het moeilijk maar wil niet opgeven. Fietsen gaat nog, maar met lopen moet hij zuinig zijn. Hij spaart zijn krachten voor het moment dat we de Daniel den Hoed kliniek in Rotterdam voorbijkomen, het ziekenhuis waar hijzelf voor kanker behandeld is. Winy loopt en slikt, ik fiets en slik. En dan de laatste rechte lijn, de Erasmusbrug over en eindelijk de Coolsingel op. Langs de kant zie ik m’n man en jongste zoon staan, m’n man heeft bloemen bij, m’n zoon zwaait met de Belgische vlag. Met een krop in de keel en tranen achter de zonnenbril halen we de eindmeet.’

 

KRISTIEN : ‘Met het hele team lopen we over de finish. De voldoening is groot : we zijn diep gegaan, heel diep maar we hebben het gehaald. Iedereen staat er wat onwezenlijk bij : hebben we dit nu echt klaargespeeld? We kunnen er zelf niet bij. Dit was voor ons allemaal, lotgenoten. Vergeet het nooit : er is nog leven na kanker. Of zoals teamgenoot Kris het zei :

PIJN IS TIJDELIJK, OPGEVEN IS VOOR ALTIJD.’

 

 

 

10:42 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (14) | Tags: roparun, borstkanker |  Facebook |

30-05-08

Roparun 2009

Ja, we zoeken nieuwe teams én teamleden voor de editie van 2009.

Ben je lotgenoot en wil je graag wat aan je fysieke conditie doen? Of lukt dat om één of andere reden niet en wil je toch graag meedoen als chauffeur, bijrijder, kinesist, fotograaf of hulp in de catering? Aarzel niet en contacteer ons NU al!

 

Ben je geen lotgenoot maar supporter/sponsor en wil je samen met je sportclub of bedrijf een eigen team samenstellen om de ideale teambuilding te beleven mei volgend jaar? Bel of mail ons!

 

Ik ga niemand proberen te overtuigen. Ik laat de beelden voor zich spreken.

 

In Knack Weekend van 11 juni verschijnt het verhaal van Phara en mezelf. Lees onze avonturen en laat je bekoren door deze intense ervaring.

 

Of bekijk onderstaand filmpje en laat je meeslepen in de sfeer...

 

video

20:08 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (4) | Tags: roparun |  Facebook |

16-05-08

Foto's Roparun

 

IMG_3579

Aftellen tot de start in Parijs

IMG_3585

Nog even wat rekken voor het vertrek. Winy, Dirk, Phara en Julia op de achtergrond.

 IMG_3599

Eerste wissel tussen teams in Frankrijk, zaterdagavond 20u. Hugo wijst de weg naar de camper. Annelies, Phara en ik zijn aan onze eerste rustpauze toe.

IMG_3620

 

Phara heeft 300 km op de fiets in de benen.

 

IMG_3646

Aankomst op de Coolsingel in Rotterdam : missie volbracht!

19:57 Gepost door Cancer Chick in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: roparun |  Facebook |

13-05-08

We did it!

We hebben het gehaald! Zaterdag om 13u59 zijn we in Parijs vertrokken en maandag om 16u09 zijn we toegekomen in Rotterdam, compleet uitgeput, maar o zo voldaan.

De eerste 36 uur gingen verbazend vlot, de laatste 12 uur waren loodzwaar. Ik heb even zitten rekenen, en ik kan het bijna niet geloven : ik heb op 50 uur tijd

- 70 km gelopen

- 60 km gefietst

- 3 uur geslapen

Dat betekent dat we samen 532 km gelopen en gefietst hebben, met een fantastische ploeg. Dit was een schoolvoorbeeld van hoe door krachtig teamwerk een groep zichzelf kan doen overtreffen! Alleen met vereende krachten zijn we hier in geslaagd : de fietsers, de chauffeurs, de kinesisten, de catering... samen hebben ze ervoor gezorgd dat wij lopers alleen maar moesten lopen. Ze hebben voor ons gedacht, alle problemen voor ons opgelost, ons gevoed, gelaafd, gepamperd en gekoesterd. Zonder hen en zonder de supporters was dit nooit gelukt. Een dikke merci alvast aan iedereen.

Onwezenlijk... ik kan het niet vatten. En alsof dat nog niet straf genoeg is : ik heb vandaag zelfs nergens pijn. Ik ben alleen moe.

Het was een onvergetelijke ervaring. Uitgebreider verslag volgt. Nu nog even nagenieten.

Of zoals Chris, één van onze teamleden het zegt :

PIJN IS TIJDELIJK, OPGEVEN IS VOOR ALTIJD

Knoop het in jullie oren, lieve lotgenoten. Deze was voor ons allemaal.

(Phara op de fiets, Annelies loopt, ik los af, Jos staat al klaar om Annelies op haar wenken te bedienen met een massage of wat extra caloriekes)

16:52 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (16) | Tags: roparun |  Facebook |

08-05-08

Weekend van de waarheid

Het is een hele tijd geleden dat ik nog een berichtje op de blog zette. Ik heb niet stilgezeten : het werk en de voorbereidingen voor de Roparun hielden mij danig aan de waggel, en veel tijd bleef er niet over, tenzij voor de - nog steeds - verplichte rustsessies zo nu en dan. Dit weekend gaat onze fameuze Roparun door... ik ben wel heel benieuwd hoe we het ervan af gaan brengen.

 

Hier het persbericht :

 

Datum: 6 mei 2008

 

Lotgenoten Vlaanderen is een team (ex)-kankerpatienten dat is opgericht in 2007.  Voor 2008 heeft het team zich een speciaal doel gesteld: deelnemen aan de 17e editie van de Roparun . Door het leveren van deze sportieve topprestatie willen zij aantonen dat het leven niet hoeft op te houden na de constatering van kanker.

 

 

ROPARUN : Team Lotgenoten Vlaanderen vertrekt zaterdag uit Parijs

 

Na zich de afgelopen maanden goed te hebben voorbereid gaan Lotgenoten Vlaanderen het komende Pinksterweekeinde meedoen aan de Roparun, een 530 kilometer lange estafetteloop van Parijs naar Rotterdam ten voordele van Kom op tegen Kanker.

 

Het team bestaat uit 23 (ex)-kankerpatienten afkomstig uit heel België. Zij hebben ondervonden dat sport en een goede conditie helpen om een ernstige ziekte als kanker hanteerbaar te maken. Het geeft weerstand, afleiding en energie, zaken die van levensbelang zijn om ‘het gevecht’ tegen kanker aan te gaan. Phara de Aguirre maakt deel uit van het team als begeleidende fietser en Kristien Van den Bon (auteur ‘Borstkanker en Boezemblues’) is één van de lopers.

 

Komend weekeinde gaat het team laten zien dat topprestaties door (ex)kankerpatiënten nog steeds mogelijk zijn.

Zaterdag 10 mei start dit team om 13.59 uur  in “LA COURNEUVE/Boulodrome” DUGNY (Parijs) en ze hopen maandag 12 mei om 14.45 uur de finishlijn op de Coolsingel in ROTTERDAM te passeren.

Onderweg worden alle Roparunteams op verschillende plaatsen feestelijk onthaald. Voor team Lotgenoten Vlaanderen zal vooral in Zele, waar ze Zondag 11 mei rond 22.00 uur worden verwacht, en Antwerpen bij de St. Annatunnel, waar ze Maandag 12 mei rond 01.50 uur aankomen, een feestelijke passage worden voorbereid.

 

In Zele zullen de Vlaamse minister-president Kris Peeters, adjunct-bondscoach Frank Vercauteren en Unizo-topman Karel Van Eetveldt een stukje meelopen of fietsen om hun steun en sympathie te betuigen.

Maar kroon op het werk zal de finish in Rotterdam zijn, waar het hele team maandagnamiddag de eindmeet hoopt bereiken.

 

Zo willen de Lotgenoten niet alleen zoveel mogelijk geld bijeen te lopen voor Kom op tegen Kanker, maar ook en vooral alle kankerpatienten hoop geven dat er nog leven kan zijn na kanker.

 

Voor de redactie:

Meer informatie kunt u krijgen bij Winy Knippen, telefoon 03-3142594 of GSM 0487-493876

Email: b.knippen@telenet.be

 

 
Je kan onze voortgang (of ondergang...) live volgen via Google Earth op RoparunTV : www.roparun.nl.
Onze ploeg is 'Lotgenoten Vlaanderen', nummer 239, start uit Parijs zaterdag om 13u59.
Uiteraard zijn supporters langs het parcours meer dan welkom. Als u nog niets gepland hebt voor zondagavond : in Zele belooft het een geweldig feestje te worden. Allen daarheen!
 
Duimen!
Zij die weigeren te sterven, groeten u.

23:34 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (8) | Tags: roparun |  Facebook |

02-04-08

Dringend!

Binnen een goede maand is het zover : dan doen we met onze lotgenotenploeg mee aan de Roparun, de grootste estafetteloop van Europa van Parijs naar Rotterdam voor het goede doel (Kom op tegen Kanker).

We hebben al sponsors, kledij, een hele ploeg lopers en fietsers, en vooral een heel stevige motivatie om dit topsportevenement tot een goed einde te brengen en daarmee onze Kanker een poepje te laten ruiken.

Onze ploeg is nog niet compleet, dit is de stand van zaken :

AanwezigNog nodigTotaal
Lopers628
reserve lopers202
Fietsers314
Chauffeurs134
Bijrijders202
Catering123
Masseurs/kinesisten044
151227

We zoeken dus nog enkele lopers, een fietser, en vooral verzorgers, chauffeurs en mensen die willen helpen met de catering.
Wie kent er nog vrienden of familieleden die onze ploeg willen vervoegen?
Bij gebrek aan lotgenoten proberen we onze ploeg verder aan te vullen met BV's, in de hoop zo ook maximale publiciteit te krijgen voor de Roparun. Phara de Aguirre heeft alvast toegezegd om mee te fietsen, Ivan Sonck helpt ons met een oproep in Runners World en Frankie Vercauteren spreekt zijn kennissenkring aan. 
Wie voelt zich geroepen nog mee te doen aan dit onvergetelijke evenement van 10 tot 12 mei ?
Neem snel contact op met ondergetekende of met Winy Knippen op b.knippen@telenet.be
Meer info op :

11:58 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (9) | Tags: roparun |  Facebook |

09-12-07

Details Roparun

Kortgeleden was er bestuursvergadering van Roparun en daar werd licht geworpen op een aantal onduidelijkheden in verband met het grensoverschrijdende loopevenement voor het goede kankerdoel. 

Wat is de Roparun nu precies en wat zoeken we nog?

De Roparun is de langste non-stop estafetteloop ter wereld : 530 km van Parijs naar Rotterdam. De teams starten gefaseerd van zaterdag 10 mei 15u30 tot zondag 11 mei 10u vanuit Parijs. Op maandagmiddag 12 mei finishen alle teams op de Coolsingel in Rotterdam, midden een gigantisch feestgedruis. De publieke belangstelling begint al bij Zele en vanaf de Nederlandse grens in de Brabantse steden Putte, Ossendrecht, Steenbergen en Bergen op Zoom worden de teams tussen 03u en 10u onthaald door de plaatselijke bevolking. Ambiance verzekerd.

De Roparun is topsport en teamsport. Acht lopers leggen de afstand van 530 km in ongeveer 48 u af. Iedere loper loopt, verdeeld over verschillende sessies, ongeveer 65 km. De lopers worden tijdens de loop continue begeleid door 2 fietsers. De begeleidende fietsers wijzen de weg, schermen de loper af van het verkeer en supporteren uiteraard volop.

Verder bestaat het team uit masseurs, kinesisten, mensen van de catering, chauffers en bijrijders. Elke schakel van het team is even belangrijk.

Wat zoeken we nog?

Eén team bestaat uit 2 ploegen van 8 personen die elkaar afwisselen. Dat betekent telkens :

- 4 lopers : om een idee te geven van wat er van je verwacht wordt : je moet 65 km afleggen op 48u, en dit aan een gemiddelde snelheid van 10 à 11 km/u. Je loopt in een team van 4 telkens 2 km dus dat betekent : 2 km lopen, 6 km rust in het busje terwijl de andere 3 hun 2 km lopen. Terug 2 km lopen, terug 6 km rust in het busje enz... Dit moet je dus 48u lang en 530 km ver volhouden. Om dit aan te kunnen tegen mei moet je in maart als 'tussendoel' 20 km kunnen lopen in minder dan 2u. Niet mals, dus. Als je dit kan zit je perfect op schema om de Roparun tot een goed einde te brengen. Dit kan uiteraard alleen mits doorgedreven training.

- 2 fietsers : elke fietser fietst zo'n 64 km aan 11 km/u gemiddeld (de snelheid van de lopers). De grootste uitdaging voor de fietsers is dus de vermoeidheid en de zadelpijn trotseren en vooral : de lopers continu motiveren en aansporen.

- 1 bijrijder : volgt de lopers met het busje en assisteert bij de wissels om de 2 km.

- 1 masseur/kinesist : soigneert regelmatig de pijnlijke spieren.

+ catering : zorgen dat het eten altijd stipt op tijd klaar staat voor de lopers, zodat deze terug energie kunnen opdoen en zo weinig mogelijk tijd verliezen met de maaltijd. Veel meer dan 1,5 u slaap valt er immers voor de lopers niet te verwachten tijdens de wedstrijd, dus tijd is zeer kostbaar. Hier zorgt de catering voor, en ze motiveert ook de lopers om te eten. Immers, door gebrek aan slaap hebben die de neiging een maaltijd over te slaan om langer te kunnen slapen, maar dat leidt onverbiddellijk tot te weinig brandstof en dus... gevaar voor opgave.

Dit alles met als doel zoveel mogelijk geld in te zamelen via sponsoring voor Kom op tegen Kanker. In 2007 was de totale opbrengst van de Roparun zomaar eventjes €3.100.000,- . Uiteraard hopen we in 2008 dit bedrag te overtreffen.

Wie voelt zich geroepen hieraan mee te werken? Zoals gezegd werken we volop aan de samenstelling van een ploeg lotgenoten. Uiteraard kunnen er ook zoveel mogelijk gewone 'valide' (?) ploegen zich inschrijven.

Voor meer info kan je steeds bij mij terecht.

Ik loop, dus ik leef.

 

16:55 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (1) | Tags: roparun, borstkanker |  Facebook |

23-11-07

Roparun oproep!

 roparun

ROPARUN

 

Roparun is de langste non-stop-estafetteloop ter wereld: het parcours is ongeveer 530 kilometer lang. Het is een unieke hardloopwedstrijd, met een even uniek doel: trachten leven toe te voegen aan de dagen, waar geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven. De opbrengst van de jaarlijkse Roparun gaat namelijk naar de palliatieve zorg ten behoeve van kankerpatiënten.

In 1992 werd Roparun, de ROtterdam-PArijs-RUN, geboren uit een weddenschap. Eigenlijk was het de bedoeling het bij een éénmalige actie te houden, maar het liep anders. Waren het bij de eerste keer dertien teams die meeliepen, in 2005 ging de Roparun met 176 teams van start. De opbrengst van de eerste Roparun lag rond de 50.000 euro; in 2005 was dit al gestegen tot ruim 2,4 miljoen euro en in 2006 tot meer dan 3,1 miljoen euro!De opbrengsten van de Vlaamse (Belgische) teams gaat steeds naar Vlaamse (Belgische) projecten. 

De Roparun kan niet zonder veel enthousiaste sponsors, groot en klein. Zij maken het mogelijk dat de Roparun wordt gehouden. De teams trachten door sponsoring zoveel mogelijk geld bijeen te lopen. Zij maken het mogelijk dat er steeds meer kan worden besteed aan de goede doelen.Sinds 2005 werkt Roparun in Vlaanderen samen met Kom op tegen Kanker. De stichting Roparun levert daarvoor ook een bijdrage voor palliatieve zorg in Vlaanderen - en daarom hopen we elk jaar ook op de deelname van verschillende Vlaamse teams!

 

Een team in de Roparun bestaat uit acht lopers, die elk zo’n zeventig kilometer lopen. Naast de lopers zijn er fietsers die de lopers begeleiden, de weg wijzen, enz.; masseurs, verzorgers en andere begeleiders. Daarmee komt een team totaal op gemiddeld vijfentwintig personen.

 

Deze duurloop door drie landen is niet vergelijkbaar met enig ander evenement. Roparun is een enorme uitdaging voor de teams en de organisatie errond. Naast de sportieve prestatie staat uiteraard het doel voorop; zoveel mogelijk geld bijeen brengen voor projecten ter ondersteuning van kankerpatiënten.

6

Gezocht: (ex-)patiënten voor 2008

De driedaagse Roparun-wedstrijd is zeer bekend in Nederland, maar toch nog maar weinig bij ons. Kom op tegen Kanker wil daar verandering in brengen en wil daarom voor 2008 een Belgisch team van (ex-)kankerpatiënten klaarstomen.

Wie zoeken we?

  • 8 lopers
  • 4 fietsers
  • chauffeurs
  • masseurs en masseuses
  • mensen die voor het eten zorgen voor het hele team

In totaal een 30-tal enthousiastelingen voor de Roparun van 10 tot 12 mei 2008, en voor allerlei activiteiten vooraf om geld in te zamelen.

Waarvoor doen we het?

Wij willen aan onze lotgenoten laten zien dat het leven niet ophoudt als u kanker (gehad) heeft, maar dat er nog van alles mogelijk is. Door te geloven in uw eigen kracht en te blijven vechten tegen de ziekte kunt u als winnaar uit de strijd komen. Sporten kan daar zeker bij helpen. Sporten kan meer kracht en energie geven om te vechten; en het geeft ook een goede stimulans bij het genezingsproces.

Daarnaast willen wij zoveel mogelijk geld inzamelen voor Kom op tegen Kanker, zodat de campagne weer andere lotgenoten kan steunen.

Iets voor jou?

Ga samen met ander lotgenoten deze uitdaging aan!

Wilt U informatie of eventueel het lotgenotenteam van de Roparun sponsoren, neem dan contact op met mij of met :
Winy Knippen
Tel.: 03/314.25.94
E-mail:
b.knippen@telenet.be

Roparun is veel meer dan lopen alleen; het is het beleven van een avontuur. Het is topsport, het is teamsport, maar het is meer dan dat: een uniek sportevenement waarin gezonde mensen geld bijeenbrengen om de kwaliteit van het leven van kankerpatiënten te verbeteren. Niet alleen de sportieve prestatie telt, maar vooral het bedrag dat door de teams via sponsoring bijeen wordt gelopen.


 PICT0038


 

11:07 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (3) | Tags: roparun |  Facebook |