23-11-06

Einde in zicht (23-11-06)

De radiotherapie loopt bijna ten einde. 23 sessies heb ik gehad, nog 2 te gaan : morgen vrijdag en maandag, en dan zit mijn ‘adjuvante kankertherapie’ er officieel op.

De radiotherapie is vrij vlot verlopen. We hebben een speciale parking en ingang in het ziekenhuis, waardoor we heel snel binnen en buiten zijn. De bestralingen zelf duren maar enkele minuten, ik word 5x 20 seconden bestraald vanuit verschillende hoeken. Ik heb er betrekkelijk weinig last van gehad. Nu, na 4 weken, voelt mijn bestraalde huid ruw en droog aan en ik heb een licht jeukend erytheem en een klein rood plekje waar mijn huid wat verbrand is. Gek genoeg is dat niet op mijn borst, maar op mijn rug, ter hoogte van mijn ‘vleugeltje’. De stralen gaan dus echt wel los door je lijf… Wat ik ook merk is dat mijn rechterkant erg warm aanvoelt. De warmte komt van binnenuit, ik ben zo’n beetje een wandelend straalkacheltje, koddig is dat. En goedkoop : veel stookolie heb ik niet nodig, ‘k word aangedreven door een straalmotor deze dagen.

Je voelt je ook wel moe van de bestraling… als ik ’s middags thuiskom van het ziekenhuis voelen mijn oogleden zwaar aan en moet ik alweer wat gaan liggen, maar daar geef ik gewoon aan toe.

Al bij al valt het dus best mee, en dat kan ook moeilijk anders : na chemo valt àlles mee.

Ik heb het ‘geluk’ dat ik maar 25 keer bestraald word omdat ik een mastectomie gehad heb. Vrouwen met een borstsparende operatie moeten zo’n 36 keer bestraald worden, en ik vrees dat de huid daar wel veel zwaarder onder lijdt.

Binnenkort ben ik dus ook verlost van de tekeningen op mijn borst : streepjes en kruisjes die nu regelmatig worden bijgetekend en die moeten dienen om de lineaire versneller te richten. Ze doen het erop lijken alsof er iemand OXO gespeeld heeft op mijn lichaam. Ze staan tot in mijn hals, waardoor ik verplicht ben altijd iets met een hoge kraag te dragen. Maar ach, dat behoort tot de meest onbenullige onder de ongemakjes van de kankertherapie.

 

Ondanks de radiotherapie met z’n kleine ongemakken gaat het mij nu echt elke dag een klein beetje beter. Het is een onbeschrijflijk zalig gevoel eindelijk vooruitgang te maken, en hoewel ik weet dat ik nog een lange weg te gaan heb en ik me moet leren aanpassen aan een aantal vervelende bijwerkingen, is het motiverend te kunnen werken aan mijn revalidatie. Ik ga nu om de andere dag met de fiets naar de radiotherapie, dat is zo’n 20 km heen en terug. Elke dag zou teveel van het goede ineens zijn, ik voel toch hoe de bestralingen ook veel energie vergen en ik wil een ‘weerbots’ ten allen prijze vermijden. Vorige week heb ik een paar dagen gehad dat ik zo blij was dat ik me goed voelde dat ik mijn programma als vanouds proppensvol gestouwd had en een hele dag aan het rennen was tot ik er letterlijk bij neerviel. Een gezond mens zou er al afgepeigerd van geweest zijn! Mijn overmoedigheid werd snel afgestraft, maar plezant dat het geweest was… Ik wil niet meer achteruit, alleen nog vooruit. Deze week zal ik toch zo’n 60 km gefietst hebben. Daar komt nog een uur badminton bij, een paar stevige wandelingen en wat voorzichtige stretching. Niet slecht voor het prille begin, dunkt me. Alles weliswaar aan kleutertempo, maar toch… Geen overbodige luxe, al dat bewegen, want inmiddels ben ik de afgelopen week om onduidelijke redenen (Nolvadex?) een echte suikerjunk geworden. Chocola, koekjes, pannekoeken, wafels, chocolademelk… softdrugs waarmee ik normaal gezien karig omspring : ze zijn niet meer veilig voor mij, de snoepkast wordt gedecideerd geplunderd. Ik heb vorige week voor het eerst in 20 jaar ook een pot honing gekocht en vandaag is hij al driekwart leeg… Aiaiai!

 

Volgende week, als de radiotherapie ook ten einde is kan het echte werk beginnen. Dan wil ik beginnen opbouwen naar een gemiddelde van 1 uur (lichte) sport per dag in januari, en vanaf dan wordt het menens : dan bereid ik me voor op een bijzondere prestatie… die symbolisch de kankerperiode moet afsluiten. Ik heb al zo’n beetje een idee wat dat moet worden, maar laat het nog even rijpen…

Kijk eens aan, het ‘streberke’ in mij wordt ook alweer wakker, we zijn écht op goede weg.

 

 

23:51 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (5) | Tags: kanker, radiotherapie |  Facebook |

05-10-06

Laatste loodjes (05-10-06)

Het is waar wat ze vertellen over de laatste loodjes. Ze wegen echt door.

Vorig weekend heb ik grotendeels in de zetel doorgebracht. Geen cent waard. Elke avond liep mijn temperatuur bovendien op tot rond de 38°C, maar ik had geen zin om terug naar het ziekenhuis te gaan, want daar stoppen ze me dan uit voorzorg weer vol met een olifantendosis antibiotica. Witte bloedcellen heb ik de laatste tijd, dankzij de Neulasta, toch meer dan genoeg – we spreken tegenwoordig in termen van 10-duizenden in plaats van de 10-tallen van enkele maanden geleden – dus daar ben ik gerust in. ’s Morgens was mijn temperatuur telkens terug gezakt, ik denk dat het mijn thermostaat was die gewoon tilt sloeg.

Ik ben erg kortademig, geraak voor het eerst sinds het begin van de chemo niet in één keer de trap op. Ik prijs me gelukkig dat het de laatste chemo was, ik heb nu al het gevoel dat het er één teveel was… Mijn lichaam schreeuwt dat het welletjes geweest is.

Nu zijn we 10 dagen na de chemo en begint het opblazen weer : mijn armen en benen zwellen op en ze spannen pijnlijk als ik ze buig. Zoveel mogelijk armen en benen gestrekt houden dus, lopen als een houten pop. Bye bye enkels van me, tot over een week ofzo. Dan zou het ergste achter de rug moeten zijn. Nog 7 keer slapen!

 

Vanmorgen afspraak bij de radiotherapeute gehad. Ze wil graag zo snel mogelijk starten met de radiotherapie, dus geen tijd voor vakantie tussendoor. Binnen een goede week worden alle voorbereidingen getroffen zoals het uittekenen van de bestralingsvlakken. Enkele dagen later starten de bestralingen. Elke dag, 5 weken lang, dat zijn 25 sessies in totaal.

Radiotherapie is de lokale bijbehandeling van borstkanker. De zone van de mastectomie wordt heel gericht bestraald om mogelijk achtergebleven kankercellen te vernietigen.

Naar verluid zou het lichaam veel energie verbruiken tijdens de bestralingen, wat vermoeidheid meebrengt. Ik ben er niet bang van. Het kan alleen maar meevallen na de chemotherapie. Elke dag om 11u moet ik in het ziekenhuis zijn, vijf weken lang, en als ik kan ga ik met de fiets. Zo kan ik al aan mijn revalidatie beginnen werken.

 

Eén ding is zeker : over twee weken al kom ik er terug ‘stralend’ voor.

23:19 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (1) | Tags: radiotherapie, chemotherapie |  Facebook |