29-02-08

Kotsbeu! Zeurtijd.

Ik word er zo kwaad van… Ik wist wat de gevaren van de media-aandacht waren, maar dit gaat mij te ver. Toen ik dinsdag naar ‘De Rode Loper’ keek op één en het teaterstuk ‘De Borstenclub’ werd aangekondigd met de woorden ‘Borstkanker is tegenwoordig grappig’ liepen de rillingen over mijn ruggegraat. Ah ja, en dat heeft Kristien Van den Bon gezegd zeker??? Dat is wat velen nu wel schijnen te denken. Merci. Dat was wel de spreekwoordelijke druppel. 

 

Ik neem elke gelegenheid te baat om het uit te leggen, maar dat schijnt niet echt veel te helpen. Mij hebben ze ook geïnterviewd voor de Rode Loper die avond, en mijn verhaal klonk wel héél anders, maar ja, de stelling ‘borstkanker is grappig’ klinkt sappiger, controversiëler, exclusiever, en ze hebben verkozen om mij niet aan het woord te laten om dat in de juiste context te plaatsen en mee te huilen met de wolven dat borstkanker ineens iets geworden is om mee te lachen. Het is trouwens nog de vraag of het veel zou geholpen hebben als ze me wel aan het woord hadden gelaten : de lotgenoten-BV’s hebben immers geprobeerd het uit te leggen, maar de toon was gezet en het kwaad was geschied. 

 

Ik ga het hier nog één keer uitleggen, voor zover dat al nodig is want ik neem aan dat mijn trouwe lezers wel weten dat dit onmogelijk mijn woorden kunnen zijn. Wat een onzin. 

Borstkanker is NIET grappig. (Moet ik dat nu ècht nog zèggen, mensen?) Allesbehalve. Borstkanker is een drama, een kloteziekte, een nachtmerrie. Borstkanker neemt op niets ontziende wijze het leven van vele vrouwen, vaak jonge vrouwen met kleine kinderen. Kan het nog erger? 

Elkeen die met deze gruwelijke ziekte geconfronteerd wordt zoekt naar een manier om ermee om te gaan. ‘Coping’ heet dat dan met een geleerd woord. De één kruipt in zijn schulp, de ander schreeuwt het uit… er zijn tientallen manieren. Ik heb geleerd elke manier van reageren bij de lotgenoten te respecteren. Dit is zo’n ingrijpende ervaring dat mij dat niet meer dan logisch lijkt. Feit is dat we allemaal een houvast nodig hebben om de afschuwelijke ervaring die ons overkomen is het hoofd te blijven bieden, want elke dag opnieuw worden wij geconfronteerd met de gevolgen van onze ziekte, en dat is voor altijd. Nooit zullen we er definitief een streep onder kunnen trekken. En dus zoeken we een manier om ermee om te gaan. Dat is overlevingsdrang, niet meer en niet minder. 

 

Mijn manier, en die van vele lotgenoten rond mij, is humor. Deze manier is niét zaligmakend. Deze manier is niét de enige goede. Het is gewoon EEN manier die voor velen wèrkt. Elke manier, als ze werkt, is een goede manier. Wij lachen met onze miserie, omdat we voelen dat dat oplucht, dat dat het bondgenootschap onder ons lotgenoten versterkt, dat dat ons helpt de gruwel een plaats te geven en te beheersen, dat dat heel dicht bij huilen ligt maar vaak veel effectiever is. Want wij worden gekweld door angsten, twijfels, pijn, ongemak, elke dag opnieuw, en wij hebben wanhopig een manier gezocht om daar toch niet de moed bij te verliezen en kopje onder te gaan. Want wij willen overleven. En humor is ons wapen. Ons ENIGE wapen.  

 

Als lotgenoten, omdat ze me niet kennen, de mediaverhalen niet in de juiste context kunnen plaatsen en daardoor gekwetst zijn, dan maakt mij dat heel boos. Want de lotgenoten zijn heilig, en het allerlaatste wat ik wil is lotgenoten tegen het hoofd stoten. Wat wij meemaken verbindt ons en dat bondgenootschap is voor mij onaantastbaar. Het is zo al moeilijk genoeg. Ik moet er geen tekeningske bij maken zeker?

 

Ik krijg vooral van buitenstaanders wel eens het verwijt dat mijn zwarte humor ongepast is. Dàt kan mij dan eerlijk gezegd weer weinig schelen.Ze vinden mijn zwarte humor gênant en het stelt hen op hun ongemak. Ik sta paf van zo’n manifest gebrek aan empathie. Zelfs als ik dan uitleg dat dat het ENIGE wapen is dat ik heb tegen zoiets fundamenteels als doodsangst, en dat het ENIGE wat ze kunnen doen om mij te helpen dat te aanvaarden is, vinden ze nog dat ik wat meer rekening moeten houden met HUN gevoelens.  

 

Beam me up Scotty, there is no intelligent life down here. 

 

Nee echt, daar ga ik van gillen. Voor die mensen is hun parochiale zondagse gemoedsrust belangrijker dan het respecteren van de overlevingsstrategie van een kankerpatient die weet dat ie 3 kansen op 10 heeft er binnen dit en vijf jaar niet meer te zijn en daar moet mee leren leven. Van zoveel domheid zakt mijn broek af. Ze hebben er geen flauw benul van wat het betekent te moeten omgaan met de angst straks misschien te moeten sterven. Geen FLAUW benul.  

 

Maar ach, troost ik mezelf dan, ’t zijn buitenstaanders hé, we moeten wel meer dommigheden slikken van buitenstaanders… 

 

Lieve lotgenoten, als één van jullie zich gekwetst voelt door de uitlatingen in de media dan spijt me dat verschrikkelijk en dan wou ik dat ik de klok kon terugdraaien om het anders te doen. Maar eerlijk gezegd vrees ik dat niemand opgewassen is tegen de kracht van de media… Ze laten wèl en nièt zien wat zij kiezen. En meer nog : ik ben al helemaal niet opgewassen tegen de kracht van cafépraat : veel mensen zién en horen wat ze willen zien en horen, en er zullen er altijd zijn die mij graag willen verkeerd verstaan.

 

(Alléén lotgenoten is het gepermitteerd hun boosheid op mij te richten voor zover het in het kader van hun eigen persoonlijke overlevingsstrategie is. Boosheid kan namelijk ook een heel goede strategie zijn).  

 

Ik kan niet veel meer doen dan blijven herhalen hoe ‘De Borstenclub’ werkelijk bedoeld is en hopen dat iedereen het doorvertelt. 

 

Sorry. 

 

Kristien

14:54 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (13) | Tags: de borstenclub, kristien van den bon, borstkanker |  Facebook |