19-11-06

Vaste waarden (19-11-06)

Sommige dingen veranderen nooit, en maar goed ook. Ik heb het over de klasgenoten. We waren erg goed vertegenwoordigd, de 6 Lat Wet van ’81. Van de meeste andere klassen was er alleen een vrouw en een paardekop, wij waren zomaar eventjes met 15 vertegenwoordigers van de oorspronkelijke 23. Niet slecht, voor de klas die destijds berucht was als de meest onhandelbare uit de rijke geschiedenis van de zusters Ursulinen. Vervloekt en verguisd zijn we door de leerkrachten en de directrice, die het na 25 jaar blijkbaar toch allemaal wat verteerd hadden, zo bleek zaterdag. Ze wisten het wel nog heel goed : het was dié klas waarvoor ze toen een uitzonderlijke crisisvergadering met de ouders hadden moeten beleggen, en ‘speciale maatregelen’ hadden moeten nemen. Zoiets was nog nooit gebeurd. Ach, we waren gewoon pubers die wat lol wilden tappen.

 

Alle herinneringen werden terug levendig tijdens de rondleiding die dan uiteraard gepaard ging met verrukte gilletjes en daverende lachsalvo’s. Er werd stevig geklaagd over het geheugen dat grote gaten begon te vertonen, maar een aantal apenstreken waarmee we het bloed van onder de nagels van de leerkrachten haalden werd met een mengeling van leedvermaak en schaamte terug bovengehaald.

Er waren natuurlijk de klassiekers als namen verwisselen als er een stagiaire was, Pritt op de stoel van de leerkracht, vierentwintig wekkers tegelijk laten aflopen tijdens de les en choco aan de klepel van de refterbel smeren.

Maar er waren ook de meer geïnspireerde fratsen, waarmee we de leerkrachten soms tot pure wanhoop dreven. Op zich niks ernstigs, dat was ook het leuke aan een strenge school waar niks mocht : je moest niet veel moeite doen om te rebelleren en over de schreef te gaan. De lijntjes waartussen je moest lopen waren zo smal dat je er meteen over zat. We rebelleerden bescheiden maar vastberaden, en onze fantasie terzake was onuitputtelijk.

 

We naaiden te grote knopen aan onze verplichte blauwe schorten, waardoor we onmogelijk nog konden gehoorzamen aan het oh zo gehaatte bevel ‘schorten dicht!’

We speelden ‘moordenaarke’ tijdens de les : iemand werd aangeduid als moordenaar en als die erin slaagde naar je te knipogen als je keek, was je dood en moest je je lat op de grond laten vallen. Constant gekletter dus, en je mocht niét stoppen omdat de leerkracht een opmerking gaf. Volhouden was de boodschap.

We kauwden papier tot plakkerige proppen, die we vervolgens tegen het plafond schoten. De kunst was tijd te verkwisten tijdens de les door de leerkrachten met een stalen gezicht te wijzen op de paddestoelen op het plafond. Vervelend was wel dat bij het verwijderen van de proppen er ook wat verf meekwam. Stevig speeksel hadden we. De plafonds zijn herschilderd.

We verstopten het lessenaartje van een spijbelende leerling ergens in de gang omdat het niet zou opvallen dat er iemand ontbrak. ‘Brossen’ was in die tijd een misdaad waarvoor je onverbiddellijk en definitief de deur uit vloog.

Lange, dik gebreide felgekleurde kousen tot net onder je bips, die je over een spannende jeans heen droeg, waren destijds heel hip, en daarom ook verboden op school. Ik vond er niet beter op dan ze te dragen over een jeans die afgeknipt was tot de lengte van een bermuda. De pret was groot toen de directrice mij zoals verwacht in de gang aanmaande die kousen on-mi-del-lijk uit te trekken, wat ik met veel plezier deed, waardoor ik daar putje winter in mijn blote benen stond, mét hoge laarzen. Ontblote schouders en knieën waren al helemaal taboe… Hoogrood liep ze aan, de directrice, en ik kon mijn kousen niet snel genoeg terug aandoen. Geweldig vond ik dat.

We eisten tot grote wanhoop van de streng katholieke leerkrachten en directie sexuele voorlichting. We hebben ze gekregen, niet zonder een hoop gemor waar we dat nu in godsnaam voor nodig hadden.

We schoven met z’n allen van die bruine Chocotoff-papiertjes voor onze tanden tijdens de les van die leerkracht die écht een paar voortanden miste, en glimlachten voortdurend breeduit naar haar. We turfden lijstjes hoevaak ze haar stopwoordje zei, en feliciteerden haar op het einde van de les met het nieuwe record. Het mens werd zo verschrikkelijk zenuwachtig van ons dat ze haar record keer op keer verpulverde.

De lerares aardrijkskunde had alle pogingen ons in de hand te houden opgegeven, en kwam elke vrijdagnamiddag het laatste uur haar les aframmelen aan 120 decibel, om boven ons lawaai uit te komen. Wij hadden immers beslist van dat laatste lesuur ons ontspannend ‘praatuurtje’ te maken, we zaten in de klas als op café te kwebbelen, te gibberen, te roepen en ongegeneerd rond te lopen, waarbij we ons niet lieten storen door een leerkracht die les probeerde te geven. Beschamend schrijnende toestand, als je er nu op terugkijkt…

 

’t Was dus een leuk weerzien gisteren, en de relativi-tijd was groot : 25 jaren leken niet langer dan een paar dagen, en we namen de draad op alsof het gisteren was. Alleen de façade, het lichaam is wat getaand door de jaren, en de scherpe kantjes van de persoonlijkheid wat bijgepolijst. Maar we zagen er allemaal nog heel patent uit, en we zijn nog even getikt. Gelukkig maar.

20:50 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (3) | Tags: klasreunie |  Facebook |