05-12-06

Big black hole (5-12-06)

Uiteraard is het een grote opluchting dat de zware therapie achter de rug is en dat we kunnen revalideren. Het einddoel van de revalidatie is : terug meedraaien in de malle molen van alledag, terug helemaal zelfbedruipend zijn, terug gaan werken. Ik ben ongelooflijk gemotiveerd om te timmeren aan de weg terug. Naarmate ik me beter begin te voelen, merk ik dat ook oude ondeugden weer de kop opsteken, waaronder mijn vreselijk slechte gewoonte altijd teveel hooi op mijn vork te willen nemen (alsof te weinig hooi op mijn vork nemen zo’n ramp zou zijn). De kanker heeft me blijkbaar niet afgeleerd voortdurend te willen flirten met de grenzen van mijn draagkracht. Ik wil het allemaal weer terug, en wel zo snel mogelijk. Ik geniet ervan mijn lichaam te trainen om terug in vorm te komen. Ik werk elke dag aan het heropbouwen van mijn geheugen en concentratievermogen. Het is verdomd moeilijk, ik heb een heel lange weg te gaan maar ik kijk er helemaal niet tegen op, wel integendeel, ik bijt me vast in mijn toekomst met een ongekende gretigheid. Hoewel een aantal inzichten zullen veranderd zijn en een aantal prioriteiten verlegd, wil ik er wel gewoon terug stààn binnen enkele maanden.

Dat stuk van het verhaal, het werken aan mijn come-back, is voor mij zonder twijfel de ‘medaille van de keerzijde’, Het Grote Genieten.

 

Terwijl de vastberadenheid om terug te komen groot is, word ik me ook pijnlijk bewust van de zware nieuwe uitdaging die nu al om de hoek loert (nee, het houdt nog steeds niet op) : leren omgaan met het ‘zwarte gat’ en de angst.

Ik ben nu helemaal losgelaten door de geneesheren-specialisten. Dat is best wel een beetje griezelig : maanden aan een stuk word je geleefd door medici die je dirigeren wat je wel en niet moet doen. Je geeft je volledig aan hen over en laat je lichaam, weliswaar met de beste bedoelingen, vakkundig kapot maken. Niet dat ik zo’n vreselijke controlefreak was, maar complete overgave was nu ook niet bepaald mijn sterkste kant. Ik heb graag zèlf de touwtjes in handen, zeker als het over mijn eigen lijf gaat. En dan, ineens, na 7 lange donkere maanden, zeggen ze je : ‘’t Is klaar, trek nu maar je plan, en veel succes verder’.

Nog even revalideren, en dan neem je gewoon de draad terug op waar je hem neergelegd hebt. Slik. Hoe ging dat ook alweer?

Het moment waarop ze met deze boodschap komen, is wel het moment dat je ergens compleet op de bodem van je kunnen zit, en je bent al even compleet vergeten hoe het ooit anders was. Maar goed, zoals gezegd : de spirit en de goesting zijn er wel om mijn lichaam en geest terug te prepareren voor nieuwe uitdagingen en ik reken erop dat de resultaten zullen volgen.

 

Maar er is nog wat. Ik dacht dat ze me vanaf nu elke 3 maanden zouden doorlichten om zeker te zijn dat ‘de kust veilig blijft’. Niét dus. Ze zeggen het niet zo cru, maar het komt er eigenlijk op neer dat ze nu aan de kant gaan staan kijken hoe ik het doe : blijft ze leven of gaat ze dood? Ze hebben alles gedaan wat ze konden, en nu is het aan mij. De fameuse ‘controle’ die mij wacht is eigenlijk niet meer dan een driemaandelijkse klinische controle bij de oncoloog waarbij die mij de vraag zal stellen of ik ergens iets voel. En àls ik iets voel, dan zullen ze wel gaan kijken of er meer aan de hand is. ‘Maar… dan is het toch te laat?...’ opper ik, met mijn kop sinds enige weken gemakshalve weer netjes in het zand geparkeerd. ‘Ja’ is het antwoord dat mij pijnlijk ruw terug in de realiteit rukt, ‘maar eigenlijk maakt dat niet veel uit, we kunnen toch pas iets doen als er ‘iets’ te zien is, als het al misgelopen is dus…’. Weeral ‘slik’.

Iedereen, ikzelf inbegrepen, kijkt met argusogen naar dat lijf van mij : zal het de kanker overwonnen hebben? Misschien spannend voor de omstaanders, maar ik verzeker u : nog veel spannender voor degene die in dat lijf gevangen zit en er met dezelfde ogen naar kijkt. Zal de carrosserie het houden?

Een echte doorlichting komt er dus pas binnen een jaar. Als ik het ‘psychologisch’ écht nodig heb voor mijn gemoedsrust, wordt me gezegd, dan willen ze wel eens eerder de nodige onderzoeken doen om te kijken of alles nog goed is. Maar, klinkt het, naar prognose zal het geen winst opleveren. Ze kunnen uitzaaïngen pas detecteren als ze er al zijn. En als ze er al zijn is het toch te laat.

Nog meer ‘slik’.

 

Om het allemaal heel simpel samen te vatten :

als ik op korte termijn, binnen de twee jaar, herval, dan ziet het er niet goed uit en daar kan niemand iets aan veranderen.

Voor u een zinnetje als een ander, voor mij eentje dat hardnekkig in mijn kop blijft nazinderen.

Als ik op korte termijn, binnen de twee jaar, herval, dan ziet het er niet goed uit.

Ik ga het bij deze vage omschrijving houden, ik ben nog niet klaar voor meer.  

‘k Moet er geen tekeningske bij maken zeker?

 

21:34 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (7) | Tags: kankertherapie |  Facebook |

27-11-06

Klaar is kees! (27-11-06)

Vanmorgen was de allerlaatste keer dat ik mijn fietske opsprong om naar 't ziekenhuis te bollen voor mijn kankertherapie...

...want 't is gedaan!!!!!!

de pot op met de chemo

de boom in met de radiotherapie

Finito-finished-fertig-fini-terminado-färdig

 

Geloof het of niet, maar toen ik vanmorgen vertrok en mijn MP3 opzette begon het liedje 'I will survive' in mijn oor te schallen. Ik reken erop dat dit een voorteken is.

 

En nu moet ik dringend weg.

Het begin van de rest van mijn leven gaan voorbereiden.

 

Doei!

18:01 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (9) | Tags: kankertherapie, kanker |  Facebook |