27-10-06

Hardnekkige misverstanden ontkracht (27-10-06)

Hoe het inmiddels met mij gaat? Niet zo goed eigenlijk, dank u. Ik heb dringend behoefte aan een nieuwe 'zeurtijd'. U bent dus al gewaarschuwd voor de volgende blogbijdrage. Maar voor ik me daarop uitleef : eerst zoals beloofd het vervolg van de gebruiksaanwijzing.

 

Er bestaat een hele reeks van hardnekkige misverstanden over de omgang met kankerpatienten of andere zwaar zieken. Hoog tijd dus om die uit de weg te ruimen en klare taal te spreken. Ik nodig bij deze alle lotgenoten uit om het lijstje verder aan te vullen, zo krijgen we nog een handige gids à la ‘Omgang met kankerpatienten voor dummies’ (waarmee ik geenszins mijn misprijzen voor de omgeving wil kenbaar maken maar wel mijn waardering voor deze reeks van buitengewoon geschikte pragmatische boeken waarvan er trouwens ook enkele in mijn boekenkast prijken)

 

Hier komen ze :

-          ‘Aan een kankerpatient mag je niet vragen hoe het gaat, dat is een domme vraag want natuurlijk gaat het niet goed’ : fout.

We hebben net zo goed onze goede en minder goede dagen, alles is relatief. Je mag dus gerust vragen hoe het gaat. Je moet natuurlijk wél voorbereid zijn op een antwoord dat je liever niet krijgt, namelijk dat het niet goed gaat. That’s part of the game. Ben je ook zo iemand die bang is om te vragen hoe het gaat, uit angst te horen te krijgen dat het slecht gaat en vervolgens niet te weten wat te zeggen? Wel, dan heb ik goed nieuws : je angst is volstrekt overbodig. Er wordt namelijk op zo’n moment niet van je verwacht dat je veel zegt, luisteren volstaat meestal. Gasgevers als ‘Oh’ en ‘Amai’ en ‘Néé toch’ zijn ook vaak op hun plaats hier. (Wees daarentegen heel voorzichtig met afstoppers als ‘Ach, 't komt wel goed’ en ‘Trek het je niet aan’, zéér frustrerend soms). En desnoods kan je ook gewoon zeggen : ‘ik weet niet wat ik hier op moet zeggen…’ Dat is een perfect aanvaardbare reactie. Zo eenvoudig is het.

 

-          ‘Op bezoek gaan bij een kankerpatient is kommer en kwel, een triestige bedoening en een begrafenisstemming is aangewezen’ : fout !

We vinden het geweldig als iemand ons sappige nieuwtjes komt vertellen of de laatste roddels van op het werk, dat geeft ons het gevoel dat we nog voeling hebben met het gewone leven. Wie ons bovendien aan ’t lachen brengt, en dat kan meestal zelfs makkelijker dan voor de kanker, scoort bonuspunten. Goede kankermoppen zijn zeer gegeerd, tenminste als ze van lotgenoten komen. (Van niet-lotgenoten komende klinken ze vaak eerder wrang…oppassen dus) De waarde van humor is alleen maar toegenomen sinds de kanker. Ik mag dan al meer gehuild hebben dan ooit tevoren in mijn leven, ik denk dat ik ook al meer gelachen heb dan ooit tevoren in mijn leven. Soms heel erg groen, en zelfs vaak zwart, maar toch… We houden meer dan ooit van een vrolijke boel.

 

-          ‘Ik mag vooral niet zeuren over banaliteiten in haar bijzijn, zij heeft veel ergere katjes te geselen’ : fout.

Kom maar af met het gezeur. (Als het niet over ons is tenminste.) Het gezeur over de ergernissen van alledag geeft ons ook het gevoel dat alles nog is zoals het altijd geweest is. Bovendien helpt gezeur van anderen ons de aandacht af te leiden van onze eigen problemen en dwingt het ons van introvertie naar extrovertie, van navelstaarderij naar empathie : een beweging waarvan ik overtuigd ben dat ze onze eigen mentale gezondheid ook ten goede komt. Dat is pas een echte win-win situatie : hoe we onszelf kunnen helpen door anderen te helpen.

Aanhoudend gezeur over banale lichamelijke ongemakken daarentegen ligt nu iets moeilijker dan vroeger. Die moeten wij namelijk zelf al maandenlang elke dag opnieuw zonder morren proberen wegslikken.

 

-          ‘We gaan haar maar gerust laten en niet verleiden met uitnodigingen, ze voelt zich vast niet lekker’ : fout!!!

Ik weet niet hoe het met andere kankerpatienten zit, maar mij kan je niet vaak genoeg uitnodigen voor van alles en nog wat : een fuif, een tripje, een terrasje, een filmke, een stapje in de wereld, een museum, even naar de stad, shoppen, een etentje…. Ik SNAK er naar. Het geeft me meer dan wat ook het gevoel dat ik nog leef. En ja, ik voel me vaak niet goed, en moet dan ook heel vaak ‘nee’ zeggen tegen zo’n uitnodiging. Maar, en dit is heel belangrijk : weet dat dat niet persoonlijk bedoeld is, dat de uitnodiging op zich niettemin veel waard is, en laat je hierdoor vooral niet ontmoedigen om te blijven uitnodigen. Uitnodigingen om leuke dingen te delen behoren tot het beste wat mij nu kan overkomen!!! Een dag zonder sms-je van iemand die wil horen hoe het gaat of iemand die een leuk, krankzinnig of zelfs ridicuul voorstel heeft, is een kille dag…

 

-          ‘Ik reageer niet op de blog. Ze krijgt waarschijnlijk al massa’s reacties en de mijne is niet belangrijk.’ : fout!

Elke reactie, hoe onhandig of klunzig ze voor jezelf ook mag lijken, wordt gewaardeerd. Ik vraag me af van wie ze zijn, die 500 hits per week. Ik ken er een paar tientallen, maar geen honderden… Voor wie leg ik hier elke keer mijn ziel bloot? Wie leest er over mijn schouder mee? Ik ken ze lang niet allemaal. Natuurlijk ben ik nieuwsgierig. Stuur eens een mailtje, als je dat nog niet gedaan hebt. Er moet zelfs niks bijzonders in staan. Gewoon ‘ik lees mee’ of ‘joehoe’ of zoiets. Dat is al genoeg… Out jezelf, er kan je niets vreselijks overkomen!

 

-          ‘Ik neem geen contact op want ik wil niet de hele tijd over kanker praten’ : fout!

Wij ook niet! Geloof me, de kanker komt soms echt onze strot uit. Dat maakt het soms zelfs lastig om weer iets voor de blog te schrijven (en ook om hem te lezen, neem ik aan) : wééral over die rotkanker, pffft, ik krijg er stilaan genoeg van. U wil wel een pint gaan pakken maar dan alleen op voorwaarde dat er niet over kanker gesproken wordt, want daar krijgt u de griebelen van? It ’s a deal! Wij zijn dankbaar om wat verstrooïng. Er is heus nog leven naast kanker. Hoop ik.

 

 

13:31 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (10) | Tags: kanker, kankerpatient |  Facebook |