03-12-08

Roadshow De Borstenclub

De voorstellingen van het theaterstuk 'De Borstenclub', geïnspireerd door deze blog en het bijhorende boek, lopen stilaan ten einde. Voor wie graag nog wil gaan zien : 't is nu of nooit!

Janine Bisschops tourt nog tot half januari door Vlaanderen.

 

Nog geplande voorstellingen december/januari :

 

LANAKEN : 5 december

MECHELEN : 6 december

AARSCHOT : 11 december

OVERIJSE : 12 december

OUD-TURNHOUT : 13 december

HALLE : 14 december

LEOPOLDSBURG : 18 december

HEUSDEN-ZOLDER : 19 december

 

ANTWERPEN : 16-17 januari

 

Meer info en boekingen op http://www.manonthemoon.be/joomla/index.php?option=com_ev...

20:05 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (10) | Tags: de borstenclub, janine bisschops |  Facebook |

19-03-08

Statistieken

Ze bestaat echt, De Borstenclub. Eigenlijk heet ze De Tettenclub, maar voor het toneelstuk wilden we ’t een beetje deftig houden. Met z’n vijven zijn we. Freya, Phara, Sylvia, Frieda en ik. Boezemvriendinnen met een gemeenschappelijke vijand : kanker. We trekken ons aan mekaar op, helpen mekaar, luisteren naar mekaar, staan altijd voor elkaar klaar. We zijn heel waardevol voor mekaar. We zien mekaar graag.

 

En dat laatste is een tweesnijdend zwaard, hoe gek dat ook mag klinken. We spreken het zelden uit, maar we worstelen er ongetwijfeld allemaal mee : het gevecht in ons hoofd met de statistieken. Er is een gevaar verbonden aan al te zeer gehecht geraken aan lotgenoten : we weten dat sommigen zullen sneuvelen in de strijd. Is onze verbondenheid te vergelijken met die van soldaten die samen naar oorlogsgebied trekken? We zijn met 5. Statistisch gezien zal één van ons de vijf jaar niet halen. Het heeft mij meer dan een jaar gekost de moed te vinden hier iets over te schrijven. Ik vind het nog steeds verschrikkelijk dat ik dit opschrijf, en dat is nog een understatement. En dan begint het mindfucking :

 

-          ‘ik wil die ene niet zijn die de strijd verliest’, is het eerste wat ons te binnenschiet. Logisch en menselijk, maar ons bezorgt dat ook meteen een huizenhoog schuldgevoel, want als ik het niet ben… dan moet het iemand anders zijn. En hoe kan ik dàt nu willen?

-          Als het iemand anders moet zijn… wie dan? De gezichten passeren de revue in je hoofd, en elke keer weerklinkt een luider nee, neee, nééééé!

 

Het doet me denken aan de scène uit ‘Sophie’s choice’, waar een moeder de hartverscheurende keuze moet maken tussen haar twee kinderen. Als ze haar dochter kiest, stuurt ze haar zoon de dood in en omgekeerd. Ze wil niet kiezen. Als ze niet kiest nemen de nazi’s allebei haar kinderen mee. En dus kiest ze… en wordt de rest van haar leven achtervolgd door het trauma van haar keuze.

 

Lotgenoten. Vaak worden we naar mekaar toegezogen en soms hebben we wat afstand nodig, als de confrontatie te pijnlijk wordt, als we mekaar al teveel een spiegel voorhouden.

We zitten gewoon in een loterij. Kansberekening. Vijf balletjes in de trommel. Op elk balletje een naam. Trekking zonder teruglegging. Er zijn maar vier winnende nummers. We weten niet wanneer de trekking is : dat kan morgen zijn, volgende week, binnen een paar maanden of jaren. En ondertussen worden we heen en weer geslingerd in de trommel, weerloos, ten prooi aan de wetten van de zwaartekracht. Met wisselend succes proberen we enige vastigheid onder onze voeten te krijgen.

‘Misschien zijn we een uitzondering’, troost ik mezelf dan, ‘en winnen we toch alle vijf…’ Maar de statistiek eist zijn slachtoffers, en zal ze dan weer elders gaan zoeken. Het is nooit goed. Er is geen goede keuze. Je durft niks wensen, niks hopen.

 

Ik schud mijn hoofd. Wèg vieze gedachten.

 

We moeten ons goed wapenen dat we niet ten prooi vallen aan dit soort zinloze gedachtenverkrachting… Je wordt er immers helemaal gek van. Meestal lukt het aardig er niet bij stil te staan en een houding aan te nemen van : ‘laat het op je afkomen en we zien wel… doe voort en zie niet om’. Maar soms wordt dat moeilijk. Zoals vorige week. Als ik lees dat lotgenote Soraya ‘opgegeven’ is. De tumor is vergroeid met de aorta. Over naar palliatieve. Het einde is in zicht en ze weet het. Een moeder met kindjes. Boef baf straks gedaan. Zo genadeloos slaat onze kloteziekte toe. We staan erbij en kijken ernaar. Machteloos. Hulpeloos. Wanhopig. Alleen. Bang.

 

Voor vele mensen is het allemaal al lang gedaan, dat gedoe met die kanker. Dat zouden wij ook zo graag willen. We proberen altijd positief te blijven, vrolijk te blijven, te aanvaarden wat we niet kunnen veranderen en er het beste van te maken omdat we weten dat we elke dag de onheilstijding kunnen krijgen. En dus voeden we de gedachte van de mensen dat het allemaal ‘over’ is en huppelen vrolijk verder, onszelf én de anderen voor een stuk een rad voor ogen draaiend. Mensen worden het beu, sommigen haken af… en soms misschien maar goed ook : het leven gaat verder, wat er ook gebeurt, en daar trekken we ons tenslotte ook aan op.  ’t Is zo dubbel allemaal, een aartsmoeilijke evenwichtsoefening.

 

De eilandbewoners, de lotgenoten : zij weten het. Als je kanker gehad hebt is het nooit gedaan. We zullen blijven achtervolgd worden door de donkere wolk en zullen moeten blijven rennen om ze voor te blijven. Vermoeiend. Moeilijk. Verwarrend. Emotioneel tormenterend.

 

Veel moed nog verder, lieve gekwelde lotgenoten.

 

Wèg vieze gedachten, wègwèg.

Morgen gaat het wel weer beter.

22:50 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (21) | Tags: de borstenclub |  Facebook |

03-03-08

Speciale voorstelling 14 maart

Lotgenote Christel Van den Maegdenbergh zorgde ervoor dat er een speciale voorstelling van De Borstenclub komt voor doven en slechthorenden op 14 maart e.k.

Alle verdere info vind je op haar blog http://christel.skynetblogs.be/

Bedankt Christel!

17:05 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (10) | Tags: de borstenclub, doven en slechthorenden |  Facebook |

29-02-08

Kotsbeu! Zeurtijd.

Ik word er zo kwaad van… Ik wist wat de gevaren van de media-aandacht waren, maar dit gaat mij te ver. Toen ik dinsdag naar ‘De Rode Loper’ keek op één en het teaterstuk ‘De Borstenclub’ werd aangekondigd met de woorden ‘Borstkanker is tegenwoordig grappig’ liepen de rillingen over mijn ruggegraat. Ah ja, en dat heeft Kristien Van den Bon gezegd zeker??? Dat is wat velen nu wel schijnen te denken. Merci. Dat was wel de spreekwoordelijke druppel. 

 

Ik neem elke gelegenheid te baat om het uit te leggen, maar dat schijnt niet echt veel te helpen. Mij hebben ze ook geïnterviewd voor de Rode Loper die avond, en mijn verhaal klonk wel héél anders, maar ja, de stelling ‘borstkanker is grappig’ klinkt sappiger, controversiëler, exclusiever, en ze hebben verkozen om mij niet aan het woord te laten om dat in de juiste context te plaatsen en mee te huilen met de wolven dat borstkanker ineens iets geworden is om mee te lachen. Het is trouwens nog de vraag of het veel zou geholpen hebben als ze me wel aan het woord hadden gelaten : de lotgenoten-BV’s hebben immers geprobeerd het uit te leggen, maar de toon was gezet en het kwaad was geschied. 

 

Ik ga het hier nog één keer uitleggen, voor zover dat al nodig is want ik neem aan dat mijn trouwe lezers wel weten dat dit onmogelijk mijn woorden kunnen zijn. Wat een onzin. 

Borstkanker is NIET grappig. (Moet ik dat nu ècht nog zèggen, mensen?) Allesbehalve. Borstkanker is een drama, een kloteziekte, een nachtmerrie. Borstkanker neemt op niets ontziende wijze het leven van vele vrouwen, vaak jonge vrouwen met kleine kinderen. Kan het nog erger? 

Elkeen die met deze gruwelijke ziekte geconfronteerd wordt zoekt naar een manier om ermee om te gaan. ‘Coping’ heet dat dan met een geleerd woord. De één kruipt in zijn schulp, de ander schreeuwt het uit… er zijn tientallen manieren. Ik heb geleerd elke manier van reageren bij de lotgenoten te respecteren. Dit is zo’n ingrijpende ervaring dat mij dat niet meer dan logisch lijkt. Feit is dat we allemaal een houvast nodig hebben om de afschuwelijke ervaring die ons overkomen is het hoofd te blijven bieden, want elke dag opnieuw worden wij geconfronteerd met de gevolgen van onze ziekte, en dat is voor altijd. Nooit zullen we er definitief een streep onder kunnen trekken. En dus zoeken we een manier om ermee om te gaan. Dat is overlevingsdrang, niet meer en niet minder. 

 

Mijn manier, en die van vele lotgenoten rond mij, is humor. Deze manier is niét zaligmakend. Deze manier is niét de enige goede. Het is gewoon EEN manier die voor velen wèrkt. Elke manier, als ze werkt, is een goede manier. Wij lachen met onze miserie, omdat we voelen dat dat oplucht, dat dat het bondgenootschap onder ons lotgenoten versterkt, dat dat ons helpt de gruwel een plaats te geven en te beheersen, dat dat heel dicht bij huilen ligt maar vaak veel effectiever is. Want wij worden gekweld door angsten, twijfels, pijn, ongemak, elke dag opnieuw, en wij hebben wanhopig een manier gezocht om daar toch niet de moed bij te verliezen en kopje onder te gaan. Want wij willen overleven. En humor is ons wapen. Ons ENIGE wapen.  

 

Als lotgenoten, omdat ze me niet kennen, de mediaverhalen niet in de juiste context kunnen plaatsen en daardoor gekwetst zijn, dan maakt mij dat heel boos. Want de lotgenoten zijn heilig, en het allerlaatste wat ik wil is lotgenoten tegen het hoofd stoten. Wat wij meemaken verbindt ons en dat bondgenootschap is voor mij onaantastbaar. Het is zo al moeilijk genoeg. Ik moet er geen tekeningske bij maken zeker?

 

Ik krijg vooral van buitenstaanders wel eens het verwijt dat mijn zwarte humor ongepast is. Dàt kan mij dan eerlijk gezegd weer weinig schelen.Ze vinden mijn zwarte humor gênant en het stelt hen op hun ongemak. Ik sta paf van zo’n manifest gebrek aan empathie. Zelfs als ik dan uitleg dat dat het ENIGE wapen is dat ik heb tegen zoiets fundamenteels als doodsangst, en dat het ENIGE wat ze kunnen doen om mij te helpen dat te aanvaarden is, vinden ze nog dat ik wat meer rekening moeten houden met HUN gevoelens.  

 

Beam me up Scotty, there is no intelligent life down here. 

 

Nee echt, daar ga ik van gillen. Voor die mensen is hun parochiale zondagse gemoedsrust belangrijker dan het respecteren van de overlevingsstrategie van een kankerpatient die weet dat ie 3 kansen op 10 heeft er binnen dit en vijf jaar niet meer te zijn en daar moet mee leren leven. Van zoveel domheid zakt mijn broek af. Ze hebben er geen flauw benul van wat het betekent te moeten omgaan met de angst straks misschien te moeten sterven. Geen FLAUW benul.  

 

Maar ach, troost ik mezelf dan, ’t zijn buitenstaanders hé, we moeten wel meer dommigheden slikken van buitenstaanders… 

 

Lieve lotgenoten, als één van jullie zich gekwetst voelt door de uitlatingen in de media dan spijt me dat verschrikkelijk en dan wou ik dat ik de klok kon terugdraaien om het anders te doen. Maar eerlijk gezegd vrees ik dat niemand opgewassen is tegen de kracht van de media… Ze laten wèl en nièt zien wat zij kiezen. En meer nog : ik ben al helemaal niet opgewassen tegen de kracht van cafépraat : veel mensen zién en horen wat ze willen zien en horen, en er zullen er altijd zijn die mij graag willen verkeerd verstaan.

 

(Alléén lotgenoten is het gepermitteerd hun boosheid op mij te richten voor zover het in het kader van hun eigen persoonlijke overlevingsstrategie is. Boosheid kan namelijk ook een heel goede strategie zijn).  

 

Ik kan niet veel meer doen dan blijven herhalen hoe ‘De Borstenclub’ werkelijk bedoeld is en hopen dat iedereen het doorvertelt. 

 

Sorry. 

 

Kristien

14:54 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (13) | Tags: de borstenclub, kristien van den bon, borstkanker |  Facebook |

24-02-08

Première

Dat ik ooit in levende lijve het vrt-journaal zou halen, dat was wel één van de laatste dingen die ik verwacht had. Maar dat het dan nog in mijn bh zou zijn, dat is al helemaal te gek. Als iemand mij dat een tijdje geleden voorspeld had, dan had ik die persoon als compleet krankzinnig bestempeld…

 

Gisteren was het grote première met toeters en bellen van De Borstenclub, de teatermonoloog van Peter Perceval, gebaseerd op mijn boek. Janine Bisschops, die de hoofdrol voor haar rekening neemt, was bloednerveus, maar het moet gezegd : ze heeft een prachtprestatie neergezet. Zomaar eventjes 95 minuten staat ze zich daar moederziel alleen uit te sloven op het podium, ‘il faut le faire’. Het was niet makkelijk geweest voor haar : pas enkele weken geleden zijn de repetities begonnen, en alsof dat nog niet genoeg was is ze tussendoor gewoon blijven doorwerken voor TV. Het instuderen van de lange en soms technisch moeilijke monoloog kwam er dus nog even bovenop. De dag van de zenuwslopende premiere zelf heeft ze tot 17u op de set van Thuis gestaan, al een stevige fitnessoefening op zich, om zich vervolgens naar het Fakkelteater te reppen en daar nog eens een marathondiscours te voltooien. Ik zou het haar niet nadoen. Weet je trouwens dat Janine al 65 is? Het is haar toch maar mooi gelukt : tussen de soep en de patatten een monoloog van 1 uur en 3 kwartier van buiten te leren, en dan nog met veel gevoel de rol neer te zetten ook. En dan ziet ze er nog eens ongelooflijk goed uit voor haar leeftijd.

 

Enfin, ze heeft dat dus prima gedaan. Enkele weken geleden was ik naar de repetities gaan kijken en ik had welgeteld 20 seconden nodig om te zien dat het goed zat. Van het eerste moment had ze me te pakken. En dat was gisteren niet anders met het publiek. ‘Kanker hebben is geen weekendfilm’ zegt ze zelf, en het publiek was met momenten behoorlijk onder de indruk van de harde scènes. Maar de humor was nooit ver weg, dat was van bij aanvang ons opzet geweest : er werd heel wat afgelachen, vaak groen en dikwijls zwart, en soms gewoon hartelijk.

 

Er zit ook een filmpje in dat Lukas met zijn handycam schoot daags voor mijn operatie. Dat was toen hij plots asap een camera wou, om een laatste aandenken van mij te hebben mocht ik niet uit de operatie ontwaken, zo bleek achteraf. Het wordt getoond op een scherm van 6 bij 4, met ‘I’ll be waiting’ van Lenny Kravitz op de achtergrond. Kippevel. Rillingen over de rug. Een klap in het gezicht. Je kon een speld horen vallen in de zaal, iedereen hield zijn adem in. En ik had, zoals heel vaak tijdens de voorstelling, het gevoel : ‘Shit, zijn we echt door zo’n hel gegaan?’

Het was ook dat filmpje waarvan een stukje in het journaal zat : je ziet mij in mijn bh door de badkamer paraderen, onnozel doen in een weinig geslaagde poging om de spanning van het leven-en-dood-gesprek met mijn zoon te verlichten, de laatste voorbereidingen treffend voor mijn ziekenhuisopname. Ik had het filmpje ter beschikking gesteld omdat ik het zo pakkend vond en ik het vond passen in de context en de intimiteit van een toneelzaal. Dat het ook op het journaal zou komen, dat had ik niet verwacht. Maar goed, als zelfs mijn eigen mama zegt dat het best wel kon, dat het niet ‘erover’ was, ben ik er gerust in.

 

Na de voorstelling werd Janine in de armen gesloten door een aantal lotgenoten, die erg gelukkig waren met het resultaat.

Ik ben hier toch wel heel trots op hoor. Het doet me veel plezier te horen dat de lotgenoten zich gesteund voelen. Het applaus na de voorstelling was in mijn ogen bestemd voor alle mensen die elke dag opnieuw de moed moeten vinden om te vechten tegen een levensbedreigende ziekte.

Daarom : blijf reageren, blijf me schrijven, en ik blijf met veel plezier en overtuiging een spreekbuis voor ons allen.

We zullen doorgaan!

 

 

Dienstmededeling :

Er zijn sinds enige weken ernstige problemen met mijn mailserver. Mijn ‘advalvas’ mailadres werkt niet meer. Voor wie mij onlangs een mailtje stuurde en geen antwoord kreeg : ik heb waarschijnlijk niets gekregen, stuur het nog eens door. De link ‘mail me’ hier in de linker kolom werkt nu wel, die kan je nu gebruiken.

 

23-02-08

Première

Dat ik ooit in levende lijve het vrt-journaal zou halen, dat was wel één van de laatste dingen die ik verwacht had. Maar dat het dan nog in mijn bh zou zijn, dat is al helemaal te gek. Als iemand mij dat een tijdje geleden voorspeld had, dan had ik die persoon als compleet krankzinnig bestempeld… Gisteren was het grote première met toeters en bellen van De Borstenclub, de teatermonoloog van Peter Perceval, gebaseerd op mijn boek. Janine Bisschops, die de hoofdrol voor haar rekening neemt, was bloednerveus, maar het moet gezegd : ze heeft een prachtprestatie neergezet. Zomaar eventjes 95 minuten staat ze zich daar moederziel alleen uit te sloven op het podium, ‘il faut le faire’. Het was niet makkelijk geweest voor haar : pas enkele weken geleden zijn de repetities begonnen, en alsof dat nog niet genoeg was is ze tussendoor gewoon blijven doorwerken voor TV. Het instuderen van de lange en soms technisch moeilijke monoloog kwam er dus nog even bovenop. De dag van de zenuwslopende premiere zelf heeft ze tot 17u op de set van Thuis gestaan, al een stevige fitnessoefening op zich, om zich vervolgens naar het Fakkelteater te reppen en daar nog eens een marathondiscours te voltooien. Ik zou het haar niet nadoen. Weet je trouwens dat Janine al 65 is? Het is haar toch maar mooi gelukt : tussen de soep en de patatten een monoloog van 1 uur en 3 kwartier van buiten te leren, en dan nog met veel gevoel de rol neer te zetten ook. En dan ziet ze er nog eens ongelooflijk goed uit voor haar leeftijd. Enfin, ze heeft dat dus prima gedaan. Enkele weken geleden was ik naar de repetities gaan kijken en ik had welgeteld 20 seconden nodig om te zien dat het goed zat. Van het eerste moment had ze me te pakken. En dat was gisteren niet anders met het publiek. ‘Kanker hebben is geen weekendfilm’ zegt ze zelf, en het publiek was met momenten behoorlijk onder de indruk van de harde scènes. Maar de humor was nooit ver weg, dat was van bij aanvang ons opzet geweest : er werd heel wat afgelachen, vaak groen en dikwijls zwart, en soms gewoon hartelijk. Er zit ook een filmpje in dat Lukas met zijn handycam schoot daags voor mijn operatie. Dat was toen hij plots asap een camera wou, om een laatste aandenken van mij te hebben mocht ik niet uit de operatie ontwaken, zo bleek achteraf. Het wordt getoond op een scherm van 6 bij 4, met ‘I’ll be waiting’ van Lenny Kravitz op de achtergrond. Kippevel. Rillingen over de rug. Een klap in het gezicht. Je kon een speld horen vallen in de zaal, iedereen hield zijn adem in. En ik had, zoals heel vaak tijdens de voorstelling, het gevoel : ‘Shit, zijn we echt door zo’n hel gegaan?’Het was ook dat filmpje waarvan een stukje in het journaal zat : je ziet mij in mijn bh door de badkamer paraderen, onnozel doen in een weinig geslaagde poging om de spanning van het leven-en-dood-gesprek met mijn zoon te verlichten, de laatste voorbereidingen treffend voor mijn ziekenhuisopname. Ik had het filmpje ter beschikking gesteld omdat ik het zo pakkend vond en ik het vond passen in de context en de intimiteit van een toneelzaal. Dat het ook op het journaal zou komen, dat had ik niet verwacht. Maar goed, als zelfs mijn eigen mama zegt dat het best wel kon, dat het niet ‘erover’ was, ben ik er gerust in. Na de voorstelling werd Janine in de armen gesloten door een aantal lotgenoten, die erg gelukkig waren met het resultaat.Ik ben hier toch wel heel trots op hoor. Het doet me veel plezier te horen dat de lotgenoten zich gesteund voelen. Het applaus na de voorstelling was in mijn ogen bestemd voor alle mensen die elke dag opnieuw de moed moeten vinden om te vechten tegen een levensbedreigende ziekte.Daarom : blijf reageren, blijf me schrijven, en ik blijf met veel plezier en overtuiging een spreekbuis voor ons allen. We zullen doorgaan!  Dienstmededeling : Er zijn sinds enige weken ernstige problemen met mijn mailserver. Mijn ‘advalvas’ mailadres werkt niet meer. Voor wie mij onlangs een mailtje stuurde en geen antwoord kreeg : ik heb waarschijnlijk niets gekregen, stuur het nog eens door. De link ‘mail me’ hier in de linker kolom werkt nu wel, die kan je nu gebruiken.

05-02-08

De borstenclub

Het begon allemaal met een losse babbel met An Nelissen na de voorstelling van 'Het Goede Lijf' amper een jaar geleden, en binnen enkele weken gaat het nieuwe stuk al in première : De Borstenclub, monoloog gebaseerd op het boek 'Boezemblues'. Het kan verkeren.

21 februari is de avant-premiere voor de sponsor (GvA), 22 februari is première voor het grote publiek. Er zijn voorstellingen in februari, maart en mei. Reservaties op www.fakkelteater.be


Allen daarheen!

BOCLUB_flyer 210108 A5

BOCLUB_flyer 210108 A52

 

10:53 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (16) | Tags: borstenclub, boezemblues, de borstenclub |  Facebook |