14-11-06

Klasreunie (14-11-06)

Ze staan hier naast mij klaar, de gevreesde Nolvadex pillen voor mijn hormonenkuur. Tamoxifen is de werkzame stof, een anti-oestrogeen. We zijn nauwelijks wat op adem  gekomen en de volgende horde om te nemen staat er alweer huizenhoog. Morgen moet ik ze beginnen slikken, vijf lange jaren. Ik kan er niet meer aan ontsnappen…

 

Volgende zaterdag is het oudleerlingendag van de humaniora. De afgestudeerden van 1981 zijn jubilarissen, daar hoor ik bij.

25 jaar zijn we afgestudeerd uit wat toen nog de ‘Latijn-Wetenschappen’ heette. Kan je je voorstellen : een paar tientallen vrouwen, allemaal exact dezelfde leeftijd, die daar bijeen komen na zovele jaren. Een leuke boel, ongetwijfeld, maar ook : keuring! Vet- en rimpelkeuring. Even afmeten hoe we het ervan af brengen in vergelijking met onze leeftijdsgenoten. Zie ik er nog goed uit? Wie is er al (bijna) dood? (Ikke!!!)

Ik heb het toch weer getroffen hé, voor mij valt dit jubileum écht wel super goed. Zie mij hier staan : 9,23 mm haar op mijn hoofd, geen wenkbrauwen, geen wimpers, de laatste zweem van een chemo-ballonhoofdje nog niet helemaal verdwenen, gezwollen bomma-enkels en stevige ‘lovehandles’. Als dat geen gedroomd moment is om deze genadeloze inquisitie tegemoet te treden. Ik heb al voor vele uitdagingen gestaan sinds ik kanker heb, maar deze is er weer één van formaat.

Wat moet ik in godsnaam vertellen als ze me vragen hoe het met me is? Ik kan me maar beter voorbereiden...

 

Zoiets misschien :

-          Héé halloooooo! Hoe gaat het met jou?

-          (onverstoord) Gooééd, goed goed, ik heb kanker maar voor de rest gaat het priiiiiima, en hoe gaat het met jou (brede glimlach)?

Mmm, nee.

 

Of :

-          En wat doe jij nu van werk Hilde?

-          Ah, ik zit in immobliën tegenwoordig.

-          Interessant, interessant. En jij Marleen?

-          Ik zit in de magistratuur.

-          En jij Kristien?

-          (zonder een krimp te geven) Ik zit op ziekenkas, voor de verandering.

Ook niet.

 

Of nog :

-          En wat doe jij zoal om je tijd te slijten, Kristien?

-          Oh, 's voormiddags ga ik sporten, en in de namiddag rust ik wat, of ga ik shoppen.

-          Ah, getrouwd met een rijke vent?

-          (gezicht onberispelijk in de plooi) Neenee, ik heb kanker.

Néééhéé.

 

Toch nog maar eens over nadenken, hoe ik dat aanpak. Nog niet zo simpel hoor, zeggen hoe het met je gaat en daarbij het ideale compromis vinden tussen enerzijds niet liegen en anderzijds niet ieders stemming om zeep helpen voor de rest van de dag.

Of misschien zal ik het gewoon niet kunnen laten af en toe nonchalant te shockeren om wat leven in het stijfdeftige gedoe te brengen… kwestie van af te rekenen met deze of gene vervelende leerkracht en onze reputatie van destijds nog eens eer aan te doen… en ook wel omdat de aanval de beste verdediging is, natuurlijk.

Het wordt alleszins een mooie evenwichtsoefening.

 

 

 

 

22:32 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (5) | Tags: kanker, chemotherapie, nolvadex, tamoxifen |  Facebook |

02-11-06

Collateral damage (2-11-06)

Het is inmiddels zes maanden geleden dat ze me vertelden dat ik kanker had.

Het was een stevige opdoffer, zoveel is zeker. Maar ik heb mezelf snel herpakt, het onvermijdelijke aanvaard en beslist door te gaan.

Ik ben mijn borst verloren, ik heb daar niet over gemord, ik heb het aanvaard.

Mijn haar viel uit en ik werd kaal, ik heb daar niet over gezeurd, ik heb het aanvaard en er het beste van gemaakt met mijn sjaaltjes en hoedjes.

Ik heb een half jaar keiharde chemo gekregen met alle gevolgen en nevenverschijnselen vandien, niet altijd van de poes, om het zacht uit te drukken, maar ik heb niet teveel gezaagd, ik heb het lijdzaam aanvaard en geduldig gewacht tot het over was.

 

En dan komt er een moment waarop je denkt : en nu is het welletjes geweest. Ik heb nu echt wel lang genoeg de moedige uitgehangen, nu mag het stoppen.

Maar het stopt dus niet.

Er komt alleen nog meer ellende mijn kant op en het wordt steeds moeilijker daar vrede mee te nemen. Het zijn de kleine en grote ongemakken die we als ‘collateral damage’ er nog eens bij moeten nemen. Ze overvallen niet elke vrouw in dezelfde mate, ’t is een beetje als een loterij waar je geluk moet mee hebben, en ik ben bang dat ik weinig geluk heb in kansspelen…

 

Er is mijn ‘vochtprobleem’ (ik begin te klinken als een oud huis). Het wil maar niet weg. Ik had er op gerekend dat ik na de laatste chemo snel aan mijn revalidatie zou kunnen beginnen en zou recupereren. Amai heb ik me vergist. Het water in mijn lichaam is een geweldige spelbreker. Mijn spieren wegen loodzwaar en blijven pijnlijk verkrampt. De klok tikt verder, we zijn bijna vijf (5!) weken na de laatste chemo en mijn fysieke mogelijkheden blijven zeer beperkt, ik word moedeloos als ik eraan denk. Ik word helemaal gek van het belachelijke slakkengangetje waarmee ik vooruitgang maak. Het is zelfs geen gebrek aan wilskracht dat ik niets kan, integendeel, als ik teveel beweeg zwelt mijn lichaam nog meer op! Ik snak ernaar om terug te kunnen beginnen sporten, dan heb ik pas het gevoel dat ik terugvecht, en het enige dat ik kan en mag is in de zetel zitten en af en toe een bescheiden wandelingetje. Zo frustrerend, ik word er wanhopig van. En depri. Ik wil bewegen verdomme. Ik wil zo graag vooruit.

 

Er zijn de kilo’s.  Ik ben gestopt met op de weegschaal te gaan staan toen er 13 bij waren, de confrontatie was té erg. Het moeten er dus nog een pak meer geweest zijn, op het toppunt van mijn ‘bandenspanning’. Ik ben al wat litertjes vocht kwijt, maar we zitten nog altijd op +11. Ik ben zo al een tijdje aan het een jo-jo-en : kort na de plaspillen +10 à 11, eens ze uitgewerkt zijn begin ik weer vol te lopen tot ++13. Ik heb al gedacht zo’n metertje op de blog te plaatsen om terug af te tellen naar mijn oorspronkelijk gewicht mits wat supportering, maar zolang de jojo in mijn lijf zit heeft het weinig zin. Ik vraag me af of het ooit nog goed komt. Ik voel me bijzonder slecht in mijn vel.

 

Er is mijn arm. Het is niet helemaal duidelijk of het misschien alleen maar door de Taxotere komt, of door dat muggebeetje van vorig weekend, maar mijn rechterarm is duidelijk dikker dan mijn linker, sinds een week. Is dat zo erg? Natuurlijk is het dat. De lymfeknopen onder mijn rechteroksel zijn verwijderd, ik loop risico last te krijgen van lymfoedeem in mijn rechterarm. Dat wil ik kost wat kost vermijden… eens het begint is het moeilijk weg te krijgen, en dan wordt het een echte handicap. Ik voel nu al met die lichte zwelling dat ik krachtverlies heb in mijn arm en dat ik er niet mee kan doen wat ik anders kan. De ultieme nachtmerrie op dit vlak ziet er behoorlijk walgelijk uit. Ik hoop dat het zover niet komt, maar ik was er behoorlijk ongerust over deze week, het gaat tenslotte over mijn rechterarm en ik ben rechtshandig. Ik maak me ernstig zorgen dat dit nog goedkomt.

 

Er is de menopauze. Oh ja, wist je dat nog niet? Alsof we nog geen ellende genoeg hebben worden wij, pre-menopauzale vrouwen met borstkanker, als een speer in de menopauze gecatapulteerd, terwijl we hier mentaal helemaal niet klaar voor zijn. Het lijkt wel alsof we op enkele weken tijd een ouderdomsevolutie moeten doorstaan waar andere vrouwen jaren voor krijgen om zich aan te passen. En dat komt er zomaar gratis nog eens bij, bij al die andere ellende. Daar zaten we echt wel op te wachten. Opvliegers, stemmingswisselingen, gewichtstoename… het wordt ook allemaal ons deel. Ik word wakker ’s nachts omdat ik het zo warm heb dat de stoom uit m’n oren lijkt te komen. Dan gooi ik alles af, waarna ik weer wakker word omdat ik het te koud heb, mijn donsdeken terugneem, en de hele carroussel terug opnieuw begint. Zo word ik tien-tal-len keren wakker wegens te warm, te koud, te warm, te koud… en ’s morgens voel ik me meer uitgeput dan uitgerust. ’t Heeft te maken met onze thermostaat, die als het ware te gevoelig afgesteld staat nu : de minste temperatuursverhoging ontketent een overdreven reactie van het lichaam. Gezonde vrouwen kunnen hormonen slikken om de nevenwerkingen tegen te gaan, dat kunnen wij natuurlijk net niet. Wij moeten, nog maar eens, gewoon doorbijten. Ik maak me zorgen over mijn levenskwaliteit. De dagen zijn moeilijk, nu. Als de nachten ook nog eens moeilijk blijven, wat rest er ons nog om naar uit te kijken? Als dit maar goed komt.

 

Er is de hormoonbehandeling. Eigenlijk moest ik al gestart zijn met Nolvadex, de pillen die de werking van de natuurlijke hormonen blokkeren. Aangezien mijn tumor erg hormoongevoelig is, wat betekent dat hij onder invloed van hormonen terug kan groeien, is deze medicatie heel belangrijk voor een goede prognose. Maar de bijwerkingen van de medicatie zijn behoorlijk ernstig. Vergelijkbaar met die van de menopauze : opvliegers op de meest ongepaste momenten. ’s Nachts 5 à 6 keer wakker worden als in een plas water, droge spullen moeten aantrekken omdat je anders teveel afkoelt. Prikkelbaar zijn en er niks kunnen aan doen. Verdikken (weeral, ja). Haarverlies, maar deze keer niét tijdelijk. Problemen met het korte termijngeheugen, verstrooidheid. Verhoogd risico op kanker van het baarmoederslijmvlies (tof, dat hadden we nog niet gehad). Vochtretentie (Help!!!). Neerslachtig of depressief worden (’t zal wel niet duidelijk zijn of dat een primaire of secundaire nevenwerking is, je zou van minder depri worden.) Ik heb nog een week uitstel van executie gekregen van de arts, ze weet hoezeer ik er tegen op zie. Maar volgende week zal ik toch moeten starten, oh horror.

 

Er is nog zoveel meer… waar ik het een andere keer over zal moeten hebben, want mijn lijstje wordt hier gewoon te lang, stel je voor…

 

Het is zo oneerlijk. We hebben toch écht al ellende genoeg dat we dit er niet nog eens allemaal moeten bijnemen?! Ik heb het gevoel dat ik mijn jeugd definitief kwijt ben. Dat ik op enkele maanden tijd gedwongen word te evolueren van een jonge vrouw in de fleur van haar leven naar een vrouw van middelbare leeftijd. Met alle respect voor vrouwen van middelbare leeftijd, maar ik was zover nog niet : ik wil niet van de ene dag op de andere zomaar eventjes een generatie moeten opschuiven. Vrouwen van middelbare leeftijd willen ongetwijfeld ook niet zomaar ineens evolueren naar de status van bejaarde, toch? Ik zou hier tijd voor krijgen, om me daaraan aan te passen, en klotekanker heeft me die tijd zomaar afgepakt.

 

Excuse-moi le mot, maar ’t is een echte kutziekte. Je hebt er geen idéé van wat er allemaal bij komt kijken, om de ziekte te proberen overwinnen. Gelukkig maar, want je zou zelfs niet aan de strijd beginnen, als je ’t allemaal op voorhand wist. Een amputatie? Wie trekt zich dààr nog wat van aan, als je al de rest dat erbij komt op een rijtje zet…

 

Eén dag met de keer nemen… zelfs dat wordt soms teveel, als het allemaal ineens op je lijkt af te komen.

 

 

18:11 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (8) | Tags: kanker, chemotherapie |  Facebook |

19-10-06

Venijn in de staart (19-10-06)

Het venijn zit echt wel in de staart bij mijn chemokuur. Mijn toestand betert maar schoorvoetend. Er is al heel wat vocht afgekomen, dankzij enkele ‘shock’behandelingen met plaspillen, maar er blijft nog veel hangen. ’t Is een vicieuze cirkel waar ik moet uit geraken, en dat blijkt niet zo simpel te zijn. Doordat ik niet goed kan plassen geraakt het gif niet uit mijn lichaam. Doordat het gif in mijn lichaam blijft betert het plassen niet goed. Dus kan het gif niet naar buiten. Dus kan ik niet beter plassen. Dus… zo blijven we bezig.

En ja, het begint behoorlijk op mijn systeem te werken. Het gevecht tegen kanker is een loodzware beproeving, niet voor mietjes.

Het lijkt wel alsof er een klein manneke op mijn schouder meekijkt die, telkens het wat beter gaat, de bankschroef van de weerbaarheid wat verder komt aandraaien. Zo van : ‘Ah, wij kunnen nog grappig zijn? Aha wij kunnen nog positief denken? Wàcht maar!’ En vervolgens geeft ie met een vuile grijns nog een flinke draai aan de bankschroef. ‘Zo zie, zien we jou nu nog lachen? Anders geven we nog een draaike bij hoor!’ Nee néé, genade, ik breek al, ik breek al…

Vroeg of laat moét je gewoon breken, de ellende stopt niet, er is geen plaats voor genade, ’t is keihard. Maar hoe vaak je ook op je bek gaat, er zit maar één ding op, en dat is terug rechtkrabbelen, elke keer opnieuw. En ik kan je verzekeren dat dat niet altijd evident is met dat manneke dat zit mee te loeren en er plezier in vindt elke keer opnieuw een tandje bij te steken. Willen of niet, ik moet toegeven dat ik ongerust ben. Alle basisfuncties van mijn lichaam zijn compleet verstoord (eten, slapen, denken…) en de kwaliteit van mijn leven is op dit moment abominabel slecht. Ik kan me dus moeilijk voorstellen dat ik ooit nog enig niveau van betekenis zal halen op de piramide van Maslow… Wat was ook alweer het hoogste niveau? Zelfverwezenlijking? Hu? Wat is dat voor een beest? Blij zijn met pipi en kaka en dodo, verder geraak ik niet deze dagen.

 

Toen we enkele maanden geleden in Bretagne waren kocht ik een symbolisch beeldje. ’t Is een figuur uit ‘Conan the Barbarian’, Svadun heet ze. We vonden haar in een winkeltje in Dinan. Ik zie haar zo’n beetje als mijn schaduw, ze verpersoonlijkt het gevecht dat ik lever tegen kanker. Ze staat hier naast mij op m’n buro. Agressief te wezen. En ze laat niet af, hoor, niks kan haar afschrikken. Ze is geweldig. Was ik ook maar altijd zo in mijn gevecht… Als ’t wat moeilijker gaat, kijk ik haar aan. In de hoop dat ze me inspireert, en ik ook onverschrokken word, zoals zij.

Ach, waar een gekweld mens zich al niet aan probeert op te trekken… een stom postuurke… en ze heeft nog twee borsten ook... en van die vlechtjes kan ik op dit moment ook alleen maar dromen...

 

media

 

 

 

18:20 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (3) | Tags: chemotherapie, taxotere |  Facebook |

16-10-06

Plasplezier (16-10-06)

Nooit gedacht dat er ooit een dag zou komen in mijn leven dat ik me de koning te rijk zou voelen om de poepsimpele reden dat ik pipi kan doen.

Ik herinner me slechts vaag uit een heel ver verleden dat er ooit nog eens een periode in mijn leven geweest is dat ik ontzettend trots was als ik ‘pipi’ gedaan had… ‘Kijk, mama!’

Word ik nu helemaal terug kinds?

Maar nee, het is ook echt geweldig om terug te kunnen plassen. Zeker na meer dan een week alleen maar wat druppeltjes eruit te kunnen persen, en mezelf bij elk glas water dat ik dronk af te vragen waar dié 25cl nog een plaatsje in mijn zwaar beproefde lijf zouden vinden om te blijven hangen. (‘Kom, mannen vochtmoleculen, ik heb nog een plaatske gevonden in haar tenen!’ - waarna die er op slag ook als Zwanworstjes gingen uitzien). Het lichaam als recipiënt onderhevig aan de wet van de verbonden vaten. En of ik het gevoeld heb.

Mijn lichaam was bijzonder spannend, afgelopen week. In letterlijke zin dan toch, en ik heb heimwee naar de tijd dat dat alleen in figuurlijke zin zo was.

 

Maar goed, nu we terug kunnen plassen hoop ik dat toch eindelijk écht het ergste voorbij is – ik durf het bijna niet meer zeggen want morgen komt misschien weer een andere nare verrassing – en dat we stilaan terug kunnen gaan opbouwen. Nu we terug kunnen plassen kan het vergif ook weer een weg naar buiten vinden.

Ik zit in ieder geval vol goede voornemens van wat ik allemaal ga doen zodra ik terug te been ben, zoals dat dan gaat als je lang verplicht immobiel was : in mijn stoutste dromen zal mijn huis er op een week tijd helemaal spic & span uitzien. Mezelf kennende zal het wel bij dromen blijven en zal ik ongetwijfeld als het zover is boeiendere dingen vinden om mijn tijd te vullen. Dingen waarvan ik mezelf dan graag voorhoud dat ze zoveel zinvoller en belangrijker zijn dan poetsen. De perfecte huisvrouw : ik ben het nooit geweest en ik zal het allicht ook nooit zijn, vrees ik, alle goede voornemens ten spijt.

Who cares? Ik kan pipi doen, dat is wat telt nu.

 

10:01 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (4) | Tags: chemotherapie, taxotere |  Facebook |

13-10-06

Ras le bol (13-10-06)

Ja, ik vind het zelf absoluut schandalig, niet gepermitteerd en ongehoord dat ik bijna drie weken na de laatste chemo nog een onheilstijding moet brengen.

Ik heb nog niet veel plezier beleefd aan het einde van de chemo. Ik voel me miserabel, slecht. De Taxus blijft me kwellen. Ik kan niet vooruit. Alles doet pijn. Mijn armen, mijn benen, mijn hals, alles staat keihard gezwollen van het vocht. Onderaan mijn benen hangen twee boterklonten die voeten moeten voorstellen. Ik word er gek van. Michelin-madammeke ten voeten uit. De plaspillen helpen niet. Dat is normaal, naar 't schijnt, want 'het is als dweilen met de kraan open'. Zolang mijn capillairen blijven openstaan door het vergif is er geen kruid tegen gewassen. Het zou vanzelf moeten overgaan. Maar wanneer, in godsnaam, wanneer??!!! Dit duurt nu al meer dan een week.

Ik kan niks meer. Ik kan amper nog stappen. En het wil maar niet beteren. Integendeel, het lijkt alsof het nog elke dag erger wordt. Ik kan er zelfs niet meer grappig over doen. Het is triestig. En pijnlijk. En afschuwelijk lelijk.

En ik heb er genoeg van.

J'en ai marre.

J'en ai assez.

J'en ai ras le bol.

GENOEG!

12:59 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (4) | Tags: chemotherapie, taxotere |  Facebook |

05-10-06

Laatste loodjes (05-10-06)

Het is waar wat ze vertellen over de laatste loodjes. Ze wegen echt door.

Vorig weekend heb ik grotendeels in de zetel doorgebracht. Geen cent waard. Elke avond liep mijn temperatuur bovendien op tot rond de 38°C, maar ik had geen zin om terug naar het ziekenhuis te gaan, want daar stoppen ze me dan uit voorzorg weer vol met een olifantendosis antibiotica. Witte bloedcellen heb ik de laatste tijd, dankzij de Neulasta, toch meer dan genoeg – we spreken tegenwoordig in termen van 10-duizenden in plaats van de 10-tallen van enkele maanden geleden – dus daar ben ik gerust in. ’s Morgens was mijn temperatuur telkens terug gezakt, ik denk dat het mijn thermostaat was die gewoon tilt sloeg.

Ik ben erg kortademig, geraak voor het eerst sinds het begin van de chemo niet in één keer de trap op. Ik prijs me gelukkig dat het de laatste chemo was, ik heb nu al het gevoel dat het er één teveel was… Mijn lichaam schreeuwt dat het welletjes geweest is.

Nu zijn we 10 dagen na de chemo en begint het opblazen weer : mijn armen en benen zwellen op en ze spannen pijnlijk als ik ze buig. Zoveel mogelijk armen en benen gestrekt houden dus, lopen als een houten pop. Bye bye enkels van me, tot over een week ofzo. Dan zou het ergste achter de rug moeten zijn. Nog 7 keer slapen!

 

Vanmorgen afspraak bij de radiotherapeute gehad. Ze wil graag zo snel mogelijk starten met de radiotherapie, dus geen tijd voor vakantie tussendoor. Binnen een goede week worden alle voorbereidingen getroffen zoals het uittekenen van de bestralingsvlakken. Enkele dagen later starten de bestralingen. Elke dag, 5 weken lang, dat zijn 25 sessies in totaal.

Radiotherapie is de lokale bijbehandeling van borstkanker. De zone van de mastectomie wordt heel gericht bestraald om mogelijk achtergebleven kankercellen te vernietigen.

Naar verluid zou het lichaam veel energie verbruiken tijdens de bestralingen, wat vermoeidheid meebrengt. Ik ben er niet bang van. Het kan alleen maar meevallen na de chemotherapie. Elke dag om 11u moet ik in het ziekenhuis zijn, vijf weken lang, en als ik kan ga ik met de fiets. Zo kan ik al aan mijn revalidatie beginnen werken.

 

Eén ding is zeker : over twee weken al kom ik er terug ‘stralend’ voor.

23:19 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (1) | Tags: radiotherapie, chemotherapie |  Facebook |

27-09-06

Laatste chemo gehad (27-09-06)

Eergisteren is de zesde en laatste chemo-zak binnengedruppeld... ik kan het bijna niet geloven. Nee, nog geen tijd om te feesten, eerst moeten we nog de bijwerkingen van de komende weken trotseren en wie weet welke verrassingen Taxotere nu weer voor ons in petto heeft. Trouwens, vieren met wat? Als je niks proeft? Niks aan. Lekker eten en drinken, dàt moet erbij zijn. Nog enkele weken geduld dus...

De situatie met mijn waterhuishouding was terug wat genormaliseerd de laatste dagen, dankzij liters preisoep en plaspilletjes. Mijn benen hebben terug vorm en mijn enkels heb ik terug met veel liefde gedag kunnen strelen. De cortisone van de laatste chemo heeft ook geholpen om het vocht verder af te drijven, het was een zalig gevoel mezelf te voelen 'leeglopen'. Dat dat dan uitgerekend 's nachts moest gebeuren nam ik er maar bij. Wat een opluchting.

 

De laatste keer dus...

- de laatste keer een kop als een rode boei door de cortisone

- de laatste keer mijn tong voelen opzwellen tot ze niet meer in mijn mond past en ik over mijn woorden val

- de laatste keer dat vieze witte beslag in mijn mond 

- de laatste keer een pijnlijk dikke keel

- de laatste keer 's nacht uren klaarwakker liggen, opgefokt door de cortisone

- de laatste keer onnozel worden van de onrust in m'n spieren

- de laatste 'oei-ai-oh's', elke keer ik in beweging kom

- de laatste keer opzwellen tot een (Van den) Ballon

YEAH!

 

en voor het eerst in heel lange tijd : terug smaak hebben!

Ik ben er niet rouwig om.

Oh lala, 't wordt beter, 't wordt beter!!!

 

18:23 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (11) | Tags: borstkanker, chemotherapie |  Facebook |

25-09-06

Een nieuwe borst onder de kerstboom (25-09-06)

Deze week eindelijk nog eens een morele opkikker gehad : maandag had ik mijn langverwachte afspraak bij de plastisch chirurg en dat gaf me een overweldigende blik op een toekomst waarvan ik vergeten was dat ze er ooit nog aankomt.

Het moment om eindelijk wat licht aan het einde van de tunnel te zien komt niks te vroeg : mijn ‘carrosserie’ laat het alsmaar meer afweten… mijn gezwollen ledematen doen pijn en hinderen mij in mijn bewegingen. Het lijkt wel alsof de zuurstoftoevoer naar mijn spieren geblokkeerd wordt.

 

Bij de chirurg kreeg ik nog eens de hele uitleg over de mogelijkheden van reconstructie.

Grosso modo zijn er twee manieren. De eerste is met een inwendige prothese. Deze ingreep gaat vrij snel, op enkele uren is het gebeurd, het herstel gaat eveneens snel en het kan op korte termijn uitgevoerd worden. Nadeel is wel dat je met lichaamsvreemd weefsel werkt en dus het risico op kapselvorming, lekkage of andere problemen reëel is. De kans dat na 5 à 10 jaren een nieuwe prothese moet gestoken worden is zeer groot en dan moet je weer onder het mes.

Het alternatief is de veelbesproken reconstructie met eigen weefsel, de zogenaamde ‘Diep flap’ (Deep Inferior Epigastric Perforator Flap), waarbij vetweefsel annex bloedvaten uit de buik worden genomen om een nieuwe borst te ‘creëren’. Het is een zware operatie met lange revalidatie, er is een risico van 2 à 3% op mislukking van de microchirurgie, je houdt er een groot litteken op de bikinilijn aan over, maar het geeft de mooiste resultaten : je hebt terug een échte borst, die meegroeit, verdikt of vermagert en die er voor de rest van je leven blijft zitten.

Mijn keuze was eigenlijk al gemaakt : ik ga voor ‘the real thing’, de reconstructie met lichaamseigen weefsel. De datum ligt nu vast : 18 december 2007. Met een beetje geluk zit ik dus met een gloednieuwe borst aan de feestdis volgend jaar (en allicht ook nog met een hele reeks drains die als kerstballen aan mijn lichaam bungelen, om in the mood te blijven). Ik moet er wel voor naar Roeselare, de wachtlijst in Leuven was walgelijk lang - 2,5 jaar - en in Roeselare is er dus een jaar eerder een operatiezaal vrij. Een West-vlaamse borst die door een Leuvense chirurg wordt geplaatst : dat kan niet fout gaan met een lichaam dat 43 jaar geleden al geconcipieerd werd door de vereende krachten van een West-Vlaming en een Leuvenes. Moet lukken, toch?

 

Terwijl ik daar bij de chirurg zat en (het vooruitzicht op) mijn nieuwe lichaam plots vorm kreeg, drong het pas echt tot me door dat er ooit een moment komt dat ik terug ‘heel’ ben, dat er een dag komt dat ik dit verrekte kankerhoofdstuk kan afsluiten. Het feit van eindelijk nog eens over iets constructiefs te kunnen praten in verband met mijn lijf – ik ben niet bepaald verwend geweest op dat vlak de laatste maanden – was een geweldige morele opsteker. Ik kreeg een glimp te zien van het ‘leven na kanker’, een leven dat ik me op dit moment zo verschrikkelijk moeilijk kan inbeelden. Alsof ik nu pas besef dat er een leven na kanker is, of kan zijn, als alles goed gaat.

De plastisch chirurg is een charmant type, die er zienderogen van geniet een beetje voor ‘God’ te kunnen spelen en vrouwen te boetseren en te modelleren zodat ze zich weer op en top vrouw kunnen voelen. Terwijl we over de ingreep praatten werd ik verrast door het beeld van mezelf in de toekomst dat ik op mijn netvliezen geprojecteerd kreeg, en mijn hart maakte zowaar een klein sprongetje. Het was zolang geleden dat mijn hart nog een sprongetje gemaakt had dat ik helemaal high werd van het gevoel. Ik had de chirurg met plezier rond z’n nek gevlogen en gekust, stel je voor… geen onbekend fenomeen bij lotgenoten, hoorde ik achteraf. Misschien doet-ie het daar wel voor. Want een klein beetje idealist moet je als plastisch chirurg wel zijn. Met het wegwerken van dure rimpels, het wegzuigen van pateekes-vet en het up- en downsizen van nèt-niet-goed-genoeg-borsten is veel meer geld te verdienen dan met reconstructieve chirurgie.

Bijkomende bonus is dat ik voor ’t zelfde geld meteen ook een buikwandcorrectie erbij krijgt : aangezien ze toch het weefsel van de buik gebruiken, trekken ze in één moeite het hele boeltje mooi glad… ‘twee voor de prijs van één’.

 

Ik word straks op mijn 45e nog een hele nieuwe! Wat een bofkont ben ik toch.

 

 

Ter illustratie (nee, 't zijn de mijn niet!)

 

Reconstructie rechterborst met diepflap :

 

 

 

 

Borstreconstructie rechts met borstlifting links :

 

 

Voor meer info : de site van het uz in Gent is goed uitgewerkt : http://users.ugent.be/~pblondee/NewFiles/organigram.html

09:47 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (11) | Tags: borstreconstructie, diepflap, chemotherapie |  Facebook |

12-09-06

Dag tegen kanker (12-09-06)

Voilà, we zijn het ergste van de 5e chemo ook door. Het is opvallend, maar ik had deze keer beduidend minder last van bijverschijnselen dan vorige keer.

Daar kunnen een aantal redenen voor zijn :

- toeval;

- het feit dat ik nu regelmatig anti-oxydanten inneem om de bijverschijnselen te temperen;

- het feit dat ik nu dagelijks 1 km ga zwemmen.

Aangezien ik vorige keer gemerkt had dat zwemmen één van de weinige dingen was die verlichting bracht van de spierpijnen, heb ik mijn buurvrouw gevraagd of ik deze maand elke dag mocht komen zwemmen in haar prachtig buitenzwembad... en het mocht. Dank u lieve buurvrouw. Ik steek nu elke ochtend in badjas de straat over, compleet mèt badmuts en zwembrilletje, voor een verkwikkende duik. Baantjes trekken. Of beter : rondjes, in dit geval. Eén rondje (omtrek) in het 10 meter zwembad is ongeveer 25 meter. 20 naar rechts, 20 naar links en we zijn er. Elke dag, onder het toeziend oog van de poes des huizes, die de hele tijd naar me zit te staren als een koe op een nieuwe staldeur.

En echt, het hélpt. De moeilijkste dagen ging ik met pijn in het zwembad, en kwam zonder pijn eruit. Na een uurtje kwam de pijn wel terug, maar minder erg, naar mijn gevoel.

Toch vreemd hoe onvoorspelbaar die chemo's, of beter de reactie erop, telkens weer verloopt. Deze keer was peanuts in vergelijking met vorige keer. Begrijpe wie kan...

In ieder geval : even duimen dat het nog wat mooi weer blijft, zodat het water op temperatuur blijft en ik op deze manier straks ook mijn laatste (joepie!) chemo zonder kleerscheuren doorkom.

 

Voor de rest begint het moreel af en toe flink te kwakkelen en kost het al wat meer moeite om voor de zoveelste keer 'allez hup' te roepen tegen mezelf. Ik hoop dat dat betert met het einde van de chemokuur in zicht. Voor de naald van de weegschaal is 'the only way' nog steeds 'up' en dat helpt niet voor een beter humeur, zoals al wel duidelijk was. Een groot deel van de kleren die ik in de solden kocht om mezelf te verwennen krijg ik nu, amper een goede maand later, gewoon niet meer ààn! Niet dat ze spannen ofzo, nee, de broeken krijg ik zelfs niet meer rond mijn poep gehesen. Oh horror!

 

Voor wie het nog niet wist en er dus in geslaagd is om rond al de heisa heen te kijken : nu donderdag 14 september gaat in de Mechelse Nekker de 'Dag tegen Kanker' door, met bijzondere aandacht voor borstkanker. Ik fladder daar ook ergens rond - voor zover ik nog van 'fladderen' kan spreken, met mijn nieuwe postuur, misschien moet ik naast mijn kleerkast ook mijn woordgebruik gaan aanpassen - en ja, ik kom met de fiets, want alle kleine beetjes helpen...

 

Meer info op www.tegenkanker.net

 

 

Dag tegen Kanker, donderdag 14 september 2006

Affiche 'Laat naar je borsten kijken'
Op en rond de atletiekpiste van het Provinciaal Domein De Nekker in Mechelen van 10 uur tot 22 uur

Op de Dag tegen Kanker wil de Vlaamse Liga tegen Kanker het bevolkingsonderzoek naar borstkanker een nieuw elan geven. Tijdens een academische zitting maken we een stand van zaken op en lanceren we een actieprogramma om van de borstkankerscreening  een succes te maken.

Mensen met kanker kunnen praten met lotgenoten en ervaringen uitwisselen of een ondersteunende babbel hebben met een VLK-vrijwilliger. De Dag tegen Kanker is tegelijk een ontmoetingsdag voor iedereen die op de één of de andere manier met kanker te maken heeft, er meer wil over weten, er wat wil aan doen of gewoon solidair wil zijn met de kankerpatiënten.

Programma

Doorlopend: kinderopvangestaffeteloopinfostandssigneersessies
rookstopbegeleidingzonnepreventiede beweegmobielde mammobiel
sport en spelhapjes, drankjes en plantjestentoonstelling 'Kanker in beeld'
toneelvoorstelling 'Wintertulpen' ...

 SpiegeltentVLK-lotgenotententGroot PodiumWatersportgebouw
10u00 Doorlopend koffiehoekWelkomDoorlopend van 10u
  voor lotgenotencontactOpeningsrondetot 16u individuele
10u15 en info VLKConnie Neefs massage
11u00Academische zitting Workshop sjaaltjes knopen Deejay Gunther  
12u15Uitreiking subsidies zelfhulpgroepen Workshop make-up en verzorging   
12u30  Jef Van Gucht  
13u00Frieda Van Wijck op de sofa met Paula Semer Workshop sjaaltjes knopen  
14u00Infosessie borstkanker Workshop make-up en verzorging Deejay Gunther  
15u00Modeshow lingerie en badkledij Workshop sjaaltjes knopen Deejay Gunther Relaxatiesessie
16u00Infosessie kanker en voeding Workshop make-up en verzorging Deejay Gunther Relaxatiesessie
17u00Frieda Van Wijck op de sofa met Frieda Joris Workshop sjaaltjes knopen Deejay Gunther  
18u00Infosessie: kanker, wat nu? Workshop make-up en verzorging Kon. Harmonie Muizen Relaxatiesessie
19u00Frieda Van Wijck op de sofa met Gilda De Bal Workshop sjaaltjes knopen Deejay Gunther
19u30Delavega
20u00Frieda Van Wijck op de sofa met Ilse De Meulemeester Workshop make-up en verzorging
21u00KaarsenmomentKaarsenmomentKaarsenmoment
21u30


Hautekiet en de Leeuw

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

19:51 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (5) | Tags: kanker, chemotherapie |  Facebook |