28-06-06

Eerste chemo (16-06-06)

Vrijdag de Port-a-cat laten plaatsen om de chemo toe te dienen. Een klein rond containertje met een flexibele catheter die tot aan het hart gaat. Het plaatsen op zich is niet echt pijnlijk, onder plaatselijke verdoving, maar eens de verdoving uitgewerkt is blijkt het een venijnig ding. Ik krijg mijn linkerarm nauwelijks nog omhoog, het lijkt alsof ze behoorlijk hebben zitten koteren onder mijn sleutelbeen. Dat is ook zo natuurlijk, het viel me wel op tijdens de operatie dat de chirurg een paar keer met z'n volle gewicht op mijn schouder ging hangen om dat ding erin geduwd te krijgen.
Als ik daarna het resultaat zie, mezelf met zo'n catheter die uit m'n schouder hangt, voel ik me precies een afgedankte stofzuiger waar ze een nieuw hulpstuk aangezet hebben. Of een oude occasie waar ze een nieuw injectiesysteem in plaatsen? Whatever. 
 
Maandag, de pijn van de Port-a-cat is stelselmatig verbeterd. Vandaag eerste chemo, 't is mooi weer, ik ga met de fiets. Katrien pikt me nadien op met de auto. Er is nog een andere vrouw die wacht op haar zoveelste kuur. Ze vertelt dat ze elke keer 10 dagen (!) ziek was, vooral van het 'rode zakje'. Dat rode zakje, de Antracyclines, die krijg ik ook. Er zijn milde en harde chemo's. Antracyclines zijn het harde spul, het zware geschut, met navenante nevenwerkingen. Maar de resultaten voor de prognose zijn ook beter. Dus moet het maar.
Vier zakjes gaan erin vandaag : eentje fysiologisch water om de leidingen te spoelen, eentje tegen de misselijkheid, eentje met Cyclofosfamide (een derivaat van mosterdgas : ook smakelijk !) en 5 FU, en het beruchte rode zakje met Epirubisine. Tijdens het leeglopen van dat laatste zakje moet ik ijsblokjes eten, omdat anders de kans groot is dat er aftjes in mijn mond verschijnen. Over alle bijwerkingen van deze giftige cocktail gaan we 't niet hebben, daar wordt een mens niet vrolijker van. Het is een bijna eindeloze lijst van banale maar vervelende kwaaltjes tot zeer ernstige gezondheidsproblemen. Op een half uurtje is de klus geklaard en mag ik naar huis.
Ik voel niks, ben alleen een beetje dizzy (van het mosterdgas zeker :-)?), heb zelfs honger. Ik hoop dat ik één van de gelukkigen ben die niet veel last heeft. Ik heb in ieder geval een hele batterij medicatie meegkregen, van poepsnoepjes over pillen tot mondwater.
Ik eet smakelijk 's avonds. Na het eten voel ik het wel opkomen : het gevoel dat je iets verkeerd gegeten hebt, misselijkheid. Dan maar even een wandelingetje met de hond. Die is trouwens blij dat ze even van haar jankende kroost verlost wordt. Het gaat beter. Ik ga slapen.
's Morgens, ik word wakker met een licht misselijk gevoel en doe snel een greep uit mijn pillenarsenaal, voor 't erger wordt. Het helpt snel. 
 
Dit valt allemaal best wel mee : ik voel me niet bepaald super maar zeker niet erg ziek. Ben gewoon wat 'onpasselijk'. Meer niet.
Ik kan me wel met de beste wil van de wereld niets bedenken waar ik zin in heb als ontbijt. Eten : bweurk. Ik giet een paar Actimellekes naar binnen, dat gaat wel.
Ik ga iets DOEN vandaag, wil geen tijd hebben om na te denken over wat ik voel in mijn lijf.
 
Cancer Chick

18:00 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (11) | Tags: kanker, borstkanker, cancer |  Facebook |