13-05-07

Een jaar later : balans, deel 2 (13-05-07)

Mentaal zijn er gelukkig meer pluspunten die de fysieke minpunten compenseren en ook wel overcompenseren. Die pluspunten hebben in grote lijnen te maken met LOS-laten, minder proberen controleren, de dingen laten komen zoals ze komen, zonder vrees en zonder ergernis. De loutering die kanker met zich meebrengt kan je eigenlijk zien als een groot onderhoud van de geest : de ‘olie’ wordt ververst, bouten en moeren worden aangeschroefd, de electronica wordt bijgesteld en er worden zuivere filters gestoken waardoor we het leven weer onbevangen en onbezoedeld tegemoetkijken. Ik kan alleen maar hopen dat deze fantastische neveneffecten nooit meer slijten.

 

PLUS ’t Is een cliché, maar ja : ik kan beter relativeren. Ik ben ‘milder’ geworden, meer ‘zen’ om een modewoord te gebruiken. Ik wind me niet meer op over onbenulligheden en sta veel rustiger in het leven.

 

PLUS Ik heb mijn prioriteiten weer helemaal op een rijtje : wat écht telt is mijn gezin, Hugo en de kinderen, mijn familie, mijn dierbare vrienden én met uitbreiding alle mensen met het hart op de juiste plaats.

 

PLUS Ik geniet meer dan vroeger van eenvoudige dingen : de geur van vers gemaaid gras, van de zee, van zonnecrème, van paarden; het gevoel van de zon op mijn huid, de aanblik van de kinderen die lachen, het frisse lentegroen… Mijn zintuigen staan op scherp en ik bekijk de wereld met ‘nieuwe ogen’.

 

PLUS Er is nog weinig dat me angst inboezemt. Als je herhaaldelijk de dood in de ogen gekeken hebt en gedwongen hebt leren omgaan met doodsangst, wat rest er dan nog om bang voor te zijn? Niks, absoluut niks.

 

PLUS Voor zover ik nog complexen, neurosen of frustraties had, zijn die nu wel grotendeels verdwenen. Tijdverlies. Het leven is te kort om te verknoeien aan geestelijke krenterigheid. Ik heb mijn ketens afgegooid en dat geeft een bijzonder bevrijd gevoel. Leve de authenticiteit. Take it or leave it.

 

PLUS Ik voel me evenwichtiger dan ooit. Mijn fundamenten, de ‘chape’ van mijn morele kracht lijkt onverwoestbaar geworden.

 

PLUS De drempelvrees om iets te beginnen is sterk verminderd, om de doodeenvoudige reden dat ik geen drempels meer zie om mij heen. Als ik iets wil, dan doe ik het gewoon. De afstand tussen denken en doen is aanzienlijk korter geworden. Want straks heb ik de kans misschien niet meer. Er is geen tijd te verliezen.

 

Het klinkt bijna pervers, maar ik kan er niet omheen : dankzij de kanker ben ik een gelukkiger mens geworden.

09:10 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (7) | Tags: bortkanker |  Facebook |