30-05-07

Upsized again ! (30-05-07)

 

Het is ongelooflijk, fantastisch, buitengewoon, geweldig : ik ben terug helemaal compleet. Mijn buik is plat als een wasbord en aan mijn rechterzijde, waar maandag nog een groot litteken zat en verder niks, prijkt nu een flink uit de kluiten gewassen nieuwbakken borst.

Ik zit er voortdurend naar te kijken, in verwondering en verrukking over zoveel heerlijkheid die mij nu overvalt. Ik sta met open mond voor de spiegel en laat geen gelegenheid onbenut om schalks in elke weerspiegelende ruit te kijken. Waaw. Dit is kicken.

 

Maandagnamiddag zijn we met de hele familie naar het ziekenhuis gereden. Ik was nerveus en gespannen omdat we laat waren en we in onze haast nog verloren liepen in de gangen van het ziekenhuis. Op zich geen ramp : ik moest alleen nog een lavementje krijgen die avond om mijn darmen te spoelen, kwestie van na de operatie met die pijnlijke buik niet te snel te moeten ‘werken’ om jeweetwelwat naar buiten te krijgen.

Voor de rest was ik vol vertrouwen, ik wist dat ik in goede handen was.

Dinsdagmorgen om 6u30 werd ik gewekt, om 7u15 stipt reden ze me naar het operatiekwartier en om exact 8u hoorde ik hen nog zeggen ‘we gaan u nu in slaap doen’… en toen werd alles zwart.

Ik weet niet precies welk uur het was als ik wakker werd, het was allicht in de late namiddag want de operatie heeft in totaal 9 uur geduurd en is naar verluid vlot verlopen.

Ik heb weinig last gehad van de operatie en voelde me ’s anderendaags eigenlijk al vrij goed : weinig pijn en niet misselijk. Meestal voel je je na zo’n ingreep toch zo’n drie dagen ‘groggi’. Ik ben dus bij ‘de goei’ deze keer, ’t mag ook eens. Het meeste last heb ik gehad van mijn rug : was het door het lange liggen tijdens de operatie of door het krom lopen de eerste dagen, ik weet het niet, maar vrijdagavond begon er een flinke lumbago te knagen. Ik heb me nog enkele dagen rustig gehouden en maandag kon ik alweer naar huis, kiplekker.

 

Het eerste wat ik gedaan heb als ik thuis kwam was als een gek in mijn kast gaan graaien naar mijn bikini’s en badpakken, die ik vorig jaar vastberaden naar achteren gepropt had om er niet teveel mee geconfronteerd te worden, en ze één voor één aan te trekken voor de spiegel. Ik bleef maar extatische gilletjes uitbrengen tot groot plezier van Karlien. ‘Maar kijk nu toch, kijk nu toch Karlientje, ik ben gerepareerd!’. Ze moest lachen. ‘Ik ben zo fier op mijn mooie borst’ zei ik. ‘Ik ben ook fier op uw mooie borst mama’, zei ze.

Ja, ze is prachtig. Ze zit nog wat hoog en ze is nog wat gezwollen, maar zo hoort het nu. ’t Heeft allemaal wat tijd nodig om zich te ‘zetten’. Ik zie er nog niet echt een borst in, voor mij is het nog altijd mijn buik die verzet is. Dat heeft vooral te maken met het feit dat ik de sproetjes die maandag nog op mijn buik stonden nu op mijn borst zie staan, en ik de huid van mijn buik herkèn, gek is dat. Mijn harde schijf is blijkbaar toch nog niet helemaal geherprogrammeerd door deze fundamentele upgrade. Maar dat maakt me er niet minder blij om. ‘Mijn buikgevoel zit nu gewoon in m’n borsten’ zei een lotgenote al.

 

’t Is een bijzonder vak, reconstructieve heelkunde, ’t is tovenarij om vrouwen gelukkig te maken. Ik loop op wolkjes.

 

08:20 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (16) | Tags: diepflap, borstreconstructie |  Facebook |

26-05-07

Bericht vanuit het ziekenhuis 25-05-07

Kristien laat weten dat de operatie voorspoedig verlopen is. Het herstel gaat vlot en ze is erg tevreden over het resultaat.

Hugo.

15:42 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (8) | Tags: borstreconstructie, diepflap |  Facebook |

20-05-07

Nieuwe borst in aantocht (20-05-07)

Deze week is alweer een heel belangrijke mijlpaal in mijn kankergeschiedenis : dinsdag ga ik onder het mes voor mijn borstreconstructie, DIEP-flap, met lichaamseigen weefsel uit de buik. Ik kijk er met gemengde gevoelens tegenaan : ik ben blij dat het zover is, dat ik weer een horde kan nemen in mijn genezingsproces en terug ‘compleet’ zal zijn… en ik bereid me voor op een heel moeilijke tijd met veel pijn en ongemak.

Vorige week heb ik voor alle zekerheid mijn ‘goede’ borst nog eens laten doorlichten, kwestie van zeker te zijn dat daar alles goed zit. Bij de minste twijfel dat er ook in die borst wat verkeerd loopt, vliegt ze overmorgen mee de vuilbak in. Als alles goed is, hou ik ze nog even.

 

De echo en mammo zijn alvast goed verlopen : de radiologe zei al snel dat ze toch een heel ander beeld in die borst zag dan vorig jaar. Mijn borst is ‘tot rust gekomen’ : geen verdachte activiteit meer. Vorig jaar vertrouwde ze die linkerborst ook voor geen haar, dat herinnerde ze zich nog levendig, en er werden toen meerdere biopsies genomen om zeker te zijn dat alles ok was. Vandaag is de storm gaan liggen, vandaag is er terug vertrouwen in de overblijvende borst, allicht het gunstige gevolg van de menopauze en de anti-hormoontherapie. Leuk om te horen dat al die permanente ongemakken toch nog ergens goed voor zijn. ’t Is een zware tol die ik moet betalen, maar bij deze is bewezen dat het wat oplevert, dat de therapie op dat vlak althans zijn werk doet. Dank u dokter!

 

Ik tref nu de laatste voorbereidingen voor de operatie : een voorsprongetje proberen halen in het huishouden, belangrijke klussen afwerken, de paarden uitbesteden zodat ze hier thuis toch al één zorg minder hebben, weken van inactiviteit organiseren. Ik let even wat minder op mijn voeding : volgende week snijden ze het vet van mijn buik toch weg. Ik leg dus nog een flink kweekje aan, je weet maar nooit waar dat goed voor is nietwaar.

Een lotgenote vertelde me dat ik zes weken niet met de auto zal mogen rijden na de operatie, omdat ik in geen geval mijn buikspieren mag gebruiken. Toen Hugo dat hoorde proestte hij het uit : ‘Jij zes weken niet autorijden? Dat komt niet goed, dat lukt je nooit’. Ik vrees dat hij gelijk heeft. We zien wel…

Morgen is mijn laatste dag met één borst. Als alles goed gaat kan overmorgen mijn prothese in de vuilbak. (Kan ik er iemand plezier mee doen? ’t Is een C-cup, schoooooon modelleke met tepel, als nieuw!)

Morgennamiddag om 16u moet ik al binnen in het ziekenhuis. Het aftellen is begonnen.

 

Ik zal dus een dikke week verdwijnen uit cyberspace.

 

Wish me luck! Hoop jullie hier volgende week bij leven en welzijn terug te treffen…

 

09:57 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (21) | Tags: borstreconstructie, diepflap |  Facebook |

08-02-07

Uni of bi (8-02-07)

Ik ben er nog niet helemaal uit, uit het vraagstuk of we voor de uni- of bilaterale mastectomie en reconstructie gaan. Aanvankelijk neigde ik naar bilaterale, maar nu ik wat meer informatie heb gekregen van de chirurg van mijn keuze ben ik daar een beetje van teruggekomen.

 

Er zijn wel degelijk nadelen aan verbonden. Het feit dat ze geen twee borsten kunnen maken zoals ik er nog eentje had, is wel het minst erg van al. Ik heb, ongelooflijk maar waar, zelfs nu niet genoeg vetweefsel op mijn buik om twee volle C-cups te construeren. We zouden dus in het beste geval wakker worden met twee goede B-cups. Daar heb ik op zich geen moeite mee, ik heb nooit ambitie gehad de Pamela’s van deze wereld naar de kroon te steken.

 

Wat erger is, is dat de slaagkansen van een bilaterale reconstructie beduidend lager zijn dan van een unilaterale. Dat heeft alles te maken met de microchirurgie : er moet per borst één goed bloedvat in de buik gevonden worden dat kan getransfereerd worden. Dat bloedvat moet de bloedtoevoer van de nieuwe borst verzekeren. Dat is nu precies ook de grote achillespees van de operatie : het succes van de operatie staat of valt met het vinden van zo’n goed bloedvat. De kans dat ze één goed bloedvat vinden in de buik is +/- 98%. De kans dat ze twee van dergelijke goede bloedvaten vinden slinkt naar 80%! Met andere woorden : als ik een bilaterale reconstructie laat doen heb ik één kans op vijf dat ik wakker word met aan de ene kant één nieuwe borst en aan de andere kant niets meer… alleen de huid die samengetrokken wordt als een geldbeurs in een soort stropje. Niks geen borst. Het idee alleen al is genoeg om mij te doen huiveren en twee keer na te denken.

 

De chirurg probeerde me ook gerust te stellen dat een bilaterale echt niet nodig was, dat ik nu langs mijn ‘gezonde kant’ toch wel heel goed zou opgevolgd worden : élk jaar een mammografie! Hij riep het met evenveel enthousiasme uit als een fruitboer die zijn verse waar aanprijst, alsof dit toch wel een ongelooflijke nieuwe luxe voor me was. Het was pijnlijk te zien hoe zijn geestdrift als sneeuw voor de zon verdween na mijn droge opmerking : ‘Ah ja? Dat is dan niet anders dan vroeger. Ik word al 20 jaar jaarlijks gecontroleerd en ’t heeft mij de eerste keer ook niet erg geholpen om er vroeg bij te zijn hé. Vijf okselklieren waren al aangetast.’ Ik kreeg bijna medelijden met hem als ik zijn gezicht zag, als van een kind dat net te horen krijgt dat zijn tekening waar hij zo trots op is niet mooi gevonden wordt.

In ieder geval : moest ik ooit hervallen, dan kunnen ze altijd nog reconstrueren met vetweefsel van de rug of de bil. Het resultaat is vaak iets minder goed dan met de buik, omdat de structuur van de huid niet zo goed overeenkomt, maar het kan. Dus dat is niet echt een reden om het te doen.

Ook deze chirurg onderstreepte het feit dat mijn kans om te hervallen in de andere borst slechts  een fractie groter is dan voor om het even welke gezonde vrouw. (Maar dan denk ik algauw : ’t zal je maar gebeuren die uitzondering te zijn die wel hervalt zeker?)

 

Dat alles op een rijtje gezet denk ik dat ik toch mijn onvolprezen, verwaarloosde, overgebleven borstje ga houden. Misschien moet ik het sukkeltje maar eens dringend gaan opwaarderen. De opmerking : ‘Werkt het nog? Blijf er dan met je fikken van af!’ is ook wel blijven hangen…

Bovendien wil ik de ingreep al in juni laten uitvoeren, zo ben ik er sneller vanaf. Die andere chirurg, die mij een jaar wou laten wachten omdat ik misschien wel op korte termijn zou doodgaan en dat zonde van onze tijd en energie zou zijn, kan de boom in. Als ik dan toch naar de eeuwige jachtvelden moet, dan liever in stijl met twee mooie borsten. Nè. Bovendien heb ik hiervoor de zegen van mijn oncoloog, en dat is voor mij belangrijker dan de mening van een plastisch chirurg op dat vlak. Het moment dat ik een streep onder dit hele hoofdstuk wil trekken komt dichterbij. En als het zover is dat ik kan en wil afsluiten wil ik niet nog opgezadeld zitten met aanslepende medische behandelingen die mij dwingen hier nog langer mee geconfronteerd te worden dan goed voor me is.

 

Vooruit met de geit!

 

 

 

Noot : het verhaal van de 20% kans op mislukking bij een bilaterale reconstructie blijkt achteraf niet te kloppen. Navraag bij ervaren chirurgen leert dat de faalkans van een bilaterale reconstructie gewoon tweemaal het risico van een unilaterale is : 2x 2% dus. Het geeft me weinig vertrouwen dat deze chirurg niet eerlijk was en vermoedelijk vanuit zijn eigen onzekerheid een weinig correcte manier gezocht heeft om mij op andere gedachten te brengen. Dat zal mij er later toe aanzetten alsnog voor een andere chirurg te kiezen. Het vertrouwen was immers zoek. Alles bij elkaar heb ik uiteindelijk dus zomaar eventjes vier plastisch chirurgen geraadpleegd vooraleer ik een definitieve keuze gemaakt heb… dat is schandalig veel en dat was niet mijn bedoeling, maar dat bleek  jammer genoeg het veel te lange traject te zijn dat ik nodig had  vooraleer het plaatje rond was en ik een goed gevoel had om aan deze toch wel zware ingreep te beginnen.

 

22:06 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (5) | Tags: borstreconstructie |  Facebook |

10-01-07

Bilaterale mastectomie (9-01-07)

Ik weet niet wanneer precies het idee voor het eerst de kop opstak. Het kan niet langer dan enkele dagen geleden zijn. Het idee moet nog wat rijpen, maar het wint meer en meer veld.

In ieder geval : toen ik gisteren bij de plastisch chirurg zat voor meer informatie in verband met de reconstructie, hoorde ik mezelf de vraag stellen of het mogelijk was ook mijn tweede borst preventief te amputeren en te reconstrueren, in één moeite.

Dat kon. Hij keek wel wat bedenkelijk. Of ik daar wel zo zeker van was? Nog niet, nee. Ik vuurde een hoop vragen af om mij een beeld te vormen van de voor- en nadelen van deze zware beslissing.

Duurt de revalidatie langer? Neen.

Moet ik 2x geopereerd worden? Neen.

Is er meer risico? Neen.

Is het resultaat minder mooi dan met 1 borst? Neen.

Kan ik nog ooit een nieuwe primaire borstkanker krijgen na bilaterale amputatie? Neen.

Als ik toch maar één borst laat reconstrueren, kan dan later, bij eventueel herval, mijn 2e borst nog gereconstrueerd worden met buikvet? Neen.

(Is het duurder? Ja!)

 

Is er eigenlijk een reden waarom ik het NIET zou doen??? Was uiteindelijk mijn laconieke vraag. ‘Ja’, was zijn antwoord, ‘je hebt je echte borst niet meer’.

En dan? Ik kon alleen mijn schouders ophalen.

Wat heb ik nu aan één borst? Eén is geen.

Herval in de andere borst is niet meteen het grootste gevaar. Het grootste gevaar is uitzaaïngen natuurlijk. Maar toch, als ik al niet meer zou kunnen hervallen in de andere borst, ’t zou al een geruststelling zijn. Medisch is er geen reden om mij bilaterale amputatie aan te bevelen, verzekerde de chirurg mij. Maar hij voegde er meteen aan toe dat hij mijn redenering wel kon volgen en begrijpen. Mijn kanker heeft namelijk ‘lobulaire kenmerken’, wat betekent dat ik meer kans heb dan gemiddeld om te hervallen in de andere borst. Nog een prettig detail dat ik onlangs vernam.

 

Weer stof om over na te denken : snijden we de hele zooi eraf om wat geruster te zijn of houden we nostalgisch vast aan onze enige overblijvende tietemie?

Ik weet al langer dat ik niet meer gehecht ben aan mijn resterende borst. Eigenlijk is het sukkeltje zwaar verwaarloosd. Ik bekijk haar met argusogen. Bang dat ook zij een tijdbom herbergt. Ik heb al lang geleden afstand genomen, mentaal afscheid genomen, bang dat ze me straks ook bedriegt. Ik vertrouw haar niet meer. Ik koester haar niet meer, ze is een verstotene geworden, hangt er maar wat bij. Waarom zou ik nog het risico nemen haar te houden?

 

Ook op deze consultatie kregen we bovendien weer een figuurlijke draai rond onze oren door de directheid van de chirurg. Of ik niet beter wat zou wachten met de reconstructie… of toch zeker tot na de eerste grote controle… gezien de ernst van mijn geval… het is niet leuk om te horen maar ik weet toch wel dat mijn risico reëel is en dat de grootste kans op herval zich in de eerste twee jaar situeert… dat is geen prettige boodschap maar dat begrijp ik toch?

Slik. Ik heb een dubbel gevoel bij zijn opmerking. Aan de ene kant apprecieer ik zijn eerlijkheid en openheid die mij moet helpen de beste beslissing te nemen, aan de andere kant merk ik dat de Neanderthaler in mij rechtveert, hem bij zijn kraag vat en hem ongegeneerd begint uit te schelden : ‘Wat bedoel je? Zonde van jouw inspanning en de kosten voor de gemeenschap als ik dan toch dood ga binnenkort of wat????!!!! Risico op tijd- en geldverspilling te groot of wat? Hu?? Hu??!!!!’

Maar ik kalmeer de Neanderthaler, hou hem binnenskamers en vervolg heel rustig en zakelijk de conversatie met de chirurg. Ach, het went.

 

Overigens ben ik heel blij dat de feestdagen voorbij zijn. Niet dat het niet leuk was, dat was het zeker wel, maar ’t zijn ook lastige dagen. Lastige dagen voor kanker- en andere patienten, zoals voor iedereen die één of ander zwaar verlies geleden heeft, vermoed ik. Dagen van reflectie en herinnering, vaak te confronterend. Hoe banaal ik oudjaar sinds jaren ook vind : al dat geforceerd gedoe waar ik op voorhand al misselijk van word… Dit jaar was het anders. Mooi, intens, en terzelfdertijd bijzonder pijnlijk : ‘Is dit de laatste keer?’.

Ik beloof plechtig dat ik nooit meer denigrerend zal doen over oudjaarsfeestjes als ik het nog vele vele jaren mag meemaken!

Do I have a deal, mister God?

 

 

00:06 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (10) | Tags: borstreconstructie, bilaterale mastectomie |  Facebook |

25-09-06

Een nieuwe borst onder de kerstboom (25-09-06)

Deze week eindelijk nog eens een morele opkikker gehad : maandag had ik mijn langverwachte afspraak bij de plastisch chirurg en dat gaf me een overweldigende blik op een toekomst waarvan ik vergeten was dat ze er ooit nog aankomt.

Het moment om eindelijk wat licht aan het einde van de tunnel te zien komt niks te vroeg : mijn ‘carrosserie’ laat het alsmaar meer afweten… mijn gezwollen ledematen doen pijn en hinderen mij in mijn bewegingen. Het lijkt wel alsof de zuurstoftoevoer naar mijn spieren geblokkeerd wordt.

 

Bij de chirurg kreeg ik nog eens de hele uitleg over de mogelijkheden van reconstructie.

Grosso modo zijn er twee manieren. De eerste is met een inwendige prothese. Deze ingreep gaat vrij snel, op enkele uren is het gebeurd, het herstel gaat eveneens snel en het kan op korte termijn uitgevoerd worden. Nadeel is wel dat je met lichaamsvreemd weefsel werkt en dus het risico op kapselvorming, lekkage of andere problemen reëel is. De kans dat na 5 à 10 jaren een nieuwe prothese moet gestoken worden is zeer groot en dan moet je weer onder het mes.

Het alternatief is de veelbesproken reconstructie met eigen weefsel, de zogenaamde ‘Diep flap’ (Deep Inferior Epigastric Perforator Flap), waarbij vetweefsel annex bloedvaten uit de buik worden genomen om een nieuwe borst te ‘creëren’. Het is een zware operatie met lange revalidatie, er is een risico van 2 à 3% op mislukking van de microchirurgie, je houdt er een groot litteken op de bikinilijn aan over, maar het geeft de mooiste resultaten : je hebt terug een échte borst, die meegroeit, verdikt of vermagert en die er voor de rest van je leven blijft zitten.

Mijn keuze was eigenlijk al gemaakt : ik ga voor ‘the real thing’, de reconstructie met lichaamseigen weefsel. De datum ligt nu vast : 18 december 2007. Met een beetje geluk zit ik dus met een gloednieuwe borst aan de feestdis volgend jaar (en allicht ook nog met een hele reeks drains die als kerstballen aan mijn lichaam bungelen, om in the mood te blijven). Ik moet er wel voor naar Roeselare, de wachtlijst in Leuven was walgelijk lang - 2,5 jaar - en in Roeselare is er dus een jaar eerder een operatiezaal vrij. Een West-vlaamse borst die door een Leuvense chirurg wordt geplaatst : dat kan niet fout gaan met een lichaam dat 43 jaar geleden al geconcipieerd werd door de vereende krachten van een West-Vlaming en een Leuvenes. Moet lukken, toch?

 

Terwijl ik daar bij de chirurg zat en (het vooruitzicht op) mijn nieuwe lichaam plots vorm kreeg, drong het pas echt tot me door dat er ooit een moment komt dat ik terug ‘heel’ ben, dat er een dag komt dat ik dit verrekte kankerhoofdstuk kan afsluiten. Het feit van eindelijk nog eens over iets constructiefs te kunnen praten in verband met mijn lijf – ik ben niet bepaald verwend geweest op dat vlak de laatste maanden – was een geweldige morele opsteker. Ik kreeg een glimp te zien van het ‘leven na kanker’, een leven dat ik me op dit moment zo verschrikkelijk moeilijk kan inbeelden. Alsof ik nu pas besef dat er een leven na kanker is, of kan zijn, als alles goed gaat.

De plastisch chirurg is een charmant type, die er zienderogen van geniet een beetje voor ‘God’ te kunnen spelen en vrouwen te boetseren en te modelleren zodat ze zich weer op en top vrouw kunnen voelen. Terwijl we over de ingreep praatten werd ik verrast door het beeld van mezelf in de toekomst dat ik op mijn netvliezen geprojecteerd kreeg, en mijn hart maakte zowaar een klein sprongetje. Het was zolang geleden dat mijn hart nog een sprongetje gemaakt had dat ik helemaal high werd van het gevoel. Ik had de chirurg met plezier rond z’n nek gevlogen en gekust, stel je voor… geen onbekend fenomeen bij lotgenoten, hoorde ik achteraf. Misschien doet-ie het daar wel voor. Want een klein beetje idealist moet je als plastisch chirurg wel zijn. Met het wegwerken van dure rimpels, het wegzuigen van pateekes-vet en het up- en downsizen van nèt-niet-goed-genoeg-borsten is veel meer geld te verdienen dan met reconstructieve chirurgie.

Bijkomende bonus is dat ik voor ’t zelfde geld meteen ook een buikwandcorrectie erbij krijgt : aangezien ze toch het weefsel van de buik gebruiken, trekken ze in één moeite het hele boeltje mooi glad… ‘twee voor de prijs van één’.

 

Ik word straks op mijn 45e nog een hele nieuwe! Wat een bofkont ben ik toch.

 

 

Ter illustratie (nee, 't zijn de mijn niet!)

 

Reconstructie rechterborst met diepflap :

 

 

 

 

Borstreconstructie rechts met borstlifting links :

 

 

Voor meer info : de site van het uz in Gent is goed uitgewerkt : http://users.ugent.be/~pblondee/NewFiles/organigram.html

09:47 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (11) | Tags: borstreconstructie, diepflap, chemotherapie |  Facebook |

11-07-06

Nieuwe borstjes (11-07-06)

Gisteren heb ik een afspraak gemaakt met de plastisch chirurg. Om nieuwe borstjes te bestellen, hihi.

Waarom nu al? ’t Kadert in mijn strategie om perspectieven te creëren, vooruit te kijken naar  het begin van de rest van mijn leven. Psychologisch heel belangrijk, dunkt me. In datzelfde kader heb ik me trouwens ook al laten inschrijven voor een intensieve sporttraining : 2x per jaar start er een speciale training voor kankerpatienten die hun behandeling achter de rug hebben, met de bedoeling ze terug op een degelijk fysiek niveau te brengen.

Maar goed : de borstjes dus. Ik weet er nog niet het fijne van, maar ze halen tegenwoordig met een vrij recente techniek van borstreconstructie – de ‘diepflap’ - verbluffende resultaten. Ze nemen een stuk vet uit je buik en maken daar een nieuwe borst van, met een heel natuurlijk resultaat als gevolg, met gevoel en al. Niks geen siliconboobs die, zelfs als je plat op je rug ligt, tegen alle wetten van de zwaartekracht in omhoog blijven wijzen, maar échte borsten.

De operatie op zich is wel veel zwaarder dan de mastectomie : ze duurt zo’n 9 uur en vraagt een tiental dagen hospitalisatie, maar goed : il faut souffrir pour être belle, nietwaar. Het is tenslotte een constructieve operatie, na vele maanden van destructie.

 

Nochthans moet ik zeggen dat ik, tot mijn eigen verbazing, emotioneel weinig of geen moeite heb met het feit dat ik het nu moet stellen met één borst en een prothese. Ik heb me op geen enkel moment minder ‘vrouw’ gevoeld omdat ik toevallig een borst kwijt ben. Dat gevoel zit immers tussen je oren, niet tussen je armen. De prothese maakt eigenlijk al helemaal deel uit van mijn lichaam, ze zit als gegoten en voelt lekker warm en zacht aan, zoals het hoort. Het aan- en uitdoen is voor mij een even normaal onderdeel geworden van mijn dagelijks toilet als voor iemand anders met zijn contactlenzen, denk ik. De eerste dagen schikte ik ze ’s avonds netjes terug in haar doos, maar dat heeft niet lang geduurd. Nu kwak ik ze ’s avonds gewoon op het badkamerkastje en ’s morgens floep ik ze even snel weer aan. 't Is vooral wennen voor de andere gezinsleden, denk ik, dat ik tegenwoordig mijn borst aan en uit doe en dat dat blubberding dan op de kast ligt na te trillen.

Gekleed zie je overigens geen verschil met vroeger, ook niet in badpak. What’s the problem then? Ik had vroeger toch al niet echt de gewoonte om vaak met ‘spleetjes’ te koop te lopen en ik heb daar vandaag evemin behoefte aan, dus dat mis ik niet. Het aantal kledingstukken uit mijn kast dat ik niet meer aan kan, kan ik op mijn één hand tellen. En als er al iemand, als ik een topje draag, toch per ongeluk iets verkeerd ziet piepen, dan is dat maar zo. ‘Et alors?’

Voor iemand die het weet, hoef ik het toch ook niet meer zo nodig wanhopig te verbergen? Die wéét het al!

 

Waarom dan toch plastische chirurgie, als ik dit zo geweldig vind, hoor ik u denken?

Wel, allicht omdat ook iemand met contactlenzen, die overigens heel tevreden is met zijn surrogaat, toch misschien stiekem droomt van een keratotomie. Terug de vrijheid krijgen om zonder hulpstukken door het leven te gaan. Want hulpstukken gaan stuk, of kunnen verloren gaan (en dan zijn wij verloren zonder ons hulpstuk), of geven ongemak op vakantie of in gezelschap… Ook mijn prothese is al een paar keer met een doffe plof op de grond gesmakt, als ik bijvoorbeeld iets wou oprapen. (Was me dat schrikken van dat geluid, de eerste keer). Sindsdien ben ik wat voorzichtiger geworden en heb ik me een paar speciale bh's aangeschaft… Het idee aan dergelijk incident 'in public' trekt me niet bepaald aan.

Dààrom dus. En last but not least omdat ik vind dat ik te jong ben om de rest van mijn leven met één borst rond te lopen. Enige ijdelheid is ook mij niet vreemd : ik ben en blijf een trotse vrouw en wil er graag goed én gaaf uitzien.

Dus : na ‘Operation downsize me’ komt ‘Upsize me again’!

Ik hoop alleen dat, als het zover is, ik niet zo trots ga zijn dat ik aan iedereen het resultaat wil tonen, zoals je soms wel eens ziet bij vrouwen in gelijkaardig geval, die dan totaal niet meer beseffen dat dat eigenlijk wel héél gênant is. U bent alvast gewaarschuwd : don’t abuse me, hou me alstublieft tegen als het zover is.

 

Cancer Chick

 

01:16 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (5) | Tags: borstreconstructie, diepflap |  Facebook |