18-08-08

De bedevaart van de borstenclub (slot)

De animator van het Turkse hotel is jong, van het onbestemde Michael- Jacksontype en gewoon om beroepshalve achter iets rijpere vrouwen aan te gaan. Met zijn Moonwalk en -talk probeert Totti vooral Sylvia te veroveren en bedelt om een kus die ze weigert. Hij is teleurgesteld, zegt ‘You are too hard’. Waarop Syl, laconiek: ‘Life is hard, then you die’. De man schrikt. Daar heeft hij niet op terug. De Spice Girls zoals hij ons noemt geven soms dodelijk gekruide antwoorden.

Het kan niet anders, Phara wordt meer dan eens herkend. Zelfs door een Nederlandse toerist die weet dat ze ‘politieke debatten op tv’ leidt. «Ze heet Phara Özgünes» zegt hij trots tegen zijn vrienden.

Ook ik word ergens herkend. «Kijk, dat is Frieda Van Wijck!».

 

We hebben ons eigen strandje gevonden, het hotel heeft prachtige hoekjes en kantjes met de nodige privacy. Daar doen we voor en na het zwemmen de oefeningen die onze respectievelijke kinestisten hebben voorgeschreven. Arm in de lucht, en vingers bewegen. Want één van de gevolgen van een borstkanker en het verwijderen van de okselklieren is een opgezwollen arm. Sylvia draagt ondanks de hitte meestal nog een elastische kous rond de arm. Phara heeft haar rechterhand nog in een handschoen, een weinig elegante verpakking die ze voor haar laatavondshow op Canvas in de kleedkamer achterlaat. Onze oefeningen zijn de monitor niet ontgaan. «Ik heb gezien dat jullie van sport houden» zegt hij. «Kom morgenvroeg maar mee naar de aquagym». We hebben, moet ik bekennen, onze kat gestuurd.

De Turkse hammam heeft meer aantrekkingskracht. Hoewel het hotel die luxe biedt verkiezen we een échte, eentje waar de plaatselijke bevolking zelf komt. We hebben het geweten. Twee gespierde Turken met een geruite handdoek rond de heupen nemen ons fragiele lijf onder handen. Ze schuren met een krassende spons en een overdaad schuim de dode huid weg en ze zijn bepaald niet zachtzinnig. We voelen ons een hoopje wasgoed dat tegen de stenen wordt gekletst tot elke spoor van leven eruit is. En zeggen dat we hier nog geld voor neertellen ook!

Gewikkeld in handdoeken doen we ons beklag terwijl we op de volgende kwelling, de massage, wachten. Ik lees de man die me gaat kneden meteen de levieten. Dat het een ontspannende massage moet zijn, geen afrekening. Hij luistert gedwee en houdt zich aan de afspraak.

Kristien heeft minder geluk, ze strompelt als een gebroken vrouw de trap af. Ik begrijp meteen, waarom je hier bij het binnenkomen al moet betalen.

 

Het Odeion, het theater van Efeze is leeggelopen op ons gezelschap na. De zon zakt weg achter de prachtig heropgebouwde Romeinse stad als frêle Sylvia voor ons begint te zingen. «Vecchie letrose, non valete niente»: een lied uit de 16de eeuw over oude wijven die voor niks meer deugen, die met hun stok zwaaien en goed gek zijn. We luisteren ontroerd, onze zonnebrillen verbergen tranen. Sylvia die ooit een professionele zangeres was maar in geen jaren meer is opgetreden staat weer op een podium en hoe. Ze draagt een lange, linnen jurk waar de laatste stralen doorpriemen. Haar sopraan trilt helder ondanks een aanslepende verkoudheid, een gevolg van de intensieve bestralingen die ze kreeg. «Vecchie letrose, scannaros’e pazze». Ze groet met brede armzwaai en even blijft alleen het geluid van de stilte hangen. Tot we haar toejuichen zoals niemand ooit toegejuicht kan zijn sedert dit theater uit de 3de eeuw voor Chr. verrees. We krijgen bisnummers, Mozarts Toverfluit en nog een paar klassieke hits. Sylvia is duidelijk zelf verrast dat het zingen weer lukt. De prestatie die ze daar neer zet betekent veel meer dan welk optreden in een grote zaal vroeger en is symbolisch voor hoe elk van ons zich herpakt.

Dat herontdekken van onszelf, het feit dat het allemaal nog kan en zelfs beter is dan vroeger en de nieuwe kracht die we ook uit onze vriendschap putten maakt dat dit een week werd om nooit te vergeten. De wedergeboorte wordt volgend jaar vervolgd, en die bedevaart naar Artemis en de oergodin komt er ook.

Vecchie letrose. Oude wijven, ze zijn misschien gek maar nog voor veel goed...

 

Bron : Frieda Joris voor Het Laatste Nieuws

11:38 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (4) | Tags: borstenclub, tettenclub |  Facebook |

09-08-08

De bedevaart van de tettenclub (deel 2/3)

Over ongezonde gedachten gesproken, daar kennen ze in Kusadasi ook iets van. In complimenten zijn ze gedreven, de Turkse mannen. Zeker als het vrouwen betreft die al van het leven geproefd hebben (eat your heart out, Ignace Crombé). Eén kelner, een door de natuur niet begenadigd onderdeurtje dat net in het oksel van Kristien zou passen, drijft zijn toenaderingspogingen wel heel ver. Hij geeft Freya en publique zijn kamernummer door en gebiedt dat hij haar die avond verwacht. De boezemclub zendt hem eensgezind wandelen maar het ventje weet van geen ophouden. Onbeschaamd hernieuwt hij zijn pogingen de volgende dag bij Kristien, alsof hij het gewoon is aan elke tafel tenminste één prooi te vangen. Misschien is het wel zo, en zijn we hier in een Pattaya voor vrouwen terecht gekomen. Ik begin de Turkse gastvrijheid heel even in een ander daglicht te zien. Hoe dan ook, ons clubje is niet op zoek naar een partner.

De Turkse garde vindt het trouwens maar raar, zo vijf vrouwen samen op stap. Zijn jullie niet getrouwd? Hebben jullie dan geen kinderen?

We worden handig in het wegwimpelen van de aanbiedingen en als er weer eentje vraagt wat ons bindt zeggen we: «We zijn getrouwd met dezelfde man». Het respect voor ‘onze man’ dat we dan in die vreemde ogen zien...

Hetzelfde grapje spelen we ook uit in de lederzaak. Afbieden moét zegt onze Turkse gids en we worden daar gehaaid in. Freya speelt haar ultieme argument uit terwijl ze een jekker in ‘echt antilopenleer’ past. «Onze ‘husband’ heeft ons allemaal honderd euro gegeven voor een jasje, meer kregen we niet mee». De verkoper schiet in een lach en geeft toe. Ze zijn zo slecht niet die Turken, en ze trekken tenslotte ook maar hun plan. Dat blijkt twee winkels verder als Freya trots haar antilopenaanwinst toont. De collega-verkoper snuift en zegt dat ze bedrogen is. ‘Mais madame, il n’y a pas d’ antilopes en Turquie!’ Zo, dat was ons even ontgaan. Maar het blijft een mooi jasje.

Sylvia past een zwart exemplaar maar vindt het te duur. «En je krijgt er zelfs een reserveknoop bij» pocht de verkoper. «Euh, wat kost dat jasje zonder die reserveknoop?»

 

Op expeditie naar de grot van Cybelle dus, de oermoeder. Na een korte klim in de verschroeiende zon bij het geluid van Duracellkrekels betreden we de koelte van de grot. Ze is prachtig, tussen de rotsen heeft zich een meer gevormd met een hemelsblauw gesteente op de bodem. «Als je hierin naakt zwemt, kan je je toekomst zien» hoor ik.

«Als ik hier naakt zwem, zie jullie vooral mijn verleden» lach ik.

Freya is niet te houden, zij heeft haar bikini onder haar kleren en duikt in het water. Wij volgen, maar dan zonder bikini. Heerlijk en zalig, dat koele water en die felblauwe natuursteen. Handdoeken hebben we niet, bij het aankleden giechelt er een: «Argh, mijn onderbroek is nat». Antwoordt de andere ad rem: «Dan maak je dat ook nog eens mee». Algemene hilariteit. Om die te begrijpen even dit. Zin in seks komt na de hele mallemolen die kanker met zich meebrengt, slechts traag terug op gang. Hoe dan ook, onze toekomst hebben we bij Cybelle niet gezien maar we zijn ervan overtuigd dat we die hebben.

Zij het de ene dag al meer dan de andere.

 

Ik deel de kamer met Phara en Kristien. Ik ben geen ochtendmens, heb tijd nodig om wakker te worden en te ontdooien. De eerste ochtend ben ik op slag klaarwakker als Kristien onder luid gekreun op handen en voeten uit bed sukkelt. Ik ben op slag klaarwakker en proest het uit.

Niets is zo troostend als het vinden van een bondgenoot want ook ik steun en wankel als ik opsta, als ik lang stil heb gezeten of uit de auto kruip. Ach, het is maar dat. We hebben alle vijf geleerd te leven met pijnlijke gewrichten, één van de nevenverschijnselen van de medicatie die we nemen. Andere herkenbare fenomenen zijn de opvliegers met zweetdruppels die langs de ruggegraat richting bilspleet lopen. En nog een kleintje: een plotsklapse winderigheid.

Thuis vervelend en beschamend, in dit gezelschap bijna bevrijdend.

 

18:52 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (10) | Tags: tettenclub, borstenclub, borstkanker |  Facebook |

05-02-08

De borstenclub

Het begon allemaal met een losse babbel met An Nelissen na de voorstelling van 'Het Goede Lijf' amper een jaar geleden, en binnen enkele weken gaat het nieuwe stuk al in première : De Borstenclub, monoloog gebaseerd op het boek 'Boezemblues'. Het kan verkeren.

21 februari is de avant-premiere voor de sponsor (GvA), 22 februari is première voor het grote publiek. Er zijn voorstellingen in februari, maart en mei. Reservaties op www.fakkelteater.be


Allen daarheen!

BOCLUB_flyer 210108 A5

BOCLUB_flyer 210108 A52

 

10:53 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (16) | Tags: borstenclub, boezemblues, de borstenclub |  Facebook |