10-01-07

Bilaterale mastectomie (9-01-07)

Ik weet niet wanneer precies het idee voor het eerst de kop opstak. Het kan niet langer dan enkele dagen geleden zijn. Het idee moet nog wat rijpen, maar het wint meer en meer veld.

In ieder geval : toen ik gisteren bij de plastisch chirurg zat voor meer informatie in verband met de reconstructie, hoorde ik mezelf de vraag stellen of het mogelijk was ook mijn tweede borst preventief te amputeren en te reconstrueren, in één moeite.

Dat kon. Hij keek wel wat bedenkelijk. Of ik daar wel zo zeker van was? Nog niet, nee. Ik vuurde een hoop vragen af om mij een beeld te vormen van de voor- en nadelen van deze zware beslissing.

Duurt de revalidatie langer? Neen.

Moet ik 2x geopereerd worden? Neen.

Is er meer risico? Neen.

Is het resultaat minder mooi dan met 1 borst? Neen.

Kan ik nog ooit een nieuwe primaire borstkanker krijgen na bilaterale amputatie? Neen.

Als ik toch maar één borst laat reconstrueren, kan dan later, bij eventueel herval, mijn 2e borst nog gereconstrueerd worden met buikvet? Neen.

(Is het duurder? Ja!)

 

Is er eigenlijk een reden waarom ik het NIET zou doen??? Was uiteindelijk mijn laconieke vraag. ‘Ja’, was zijn antwoord, ‘je hebt je echte borst niet meer’.

En dan? Ik kon alleen mijn schouders ophalen.

Wat heb ik nu aan één borst? Eén is geen.

Herval in de andere borst is niet meteen het grootste gevaar. Het grootste gevaar is uitzaaïngen natuurlijk. Maar toch, als ik al niet meer zou kunnen hervallen in de andere borst, ’t zou al een geruststelling zijn. Medisch is er geen reden om mij bilaterale amputatie aan te bevelen, verzekerde de chirurg mij. Maar hij voegde er meteen aan toe dat hij mijn redenering wel kon volgen en begrijpen. Mijn kanker heeft namelijk ‘lobulaire kenmerken’, wat betekent dat ik meer kans heb dan gemiddeld om te hervallen in de andere borst. Nog een prettig detail dat ik onlangs vernam.

 

Weer stof om over na te denken : snijden we de hele zooi eraf om wat geruster te zijn of houden we nostalgisch vast aan onze enige overblijvende tietemie?

Ik weet al langer dat ik niet meer gehecht ben aan mijn resterende borst. Eigenlijk is het sukkeltje zwaar verwaarloosd. Ik bekijk haar met argusogen. Bang dat ook zij een tijdbom herbergt. Ik heb al lang geleden afstand genomen, mentaal afscheid genomen, bang dat ze me straks ook bedriegt. Ik vertrouw haar niet meer. Ik koester haar niet meer, ze is een verstotene geworden, hangt er maar wat bij. Waarom zou ik nog het risico nemen haar te houden?

 

Ook op deze consultatie kregen we bovendien weer een figuurlijke draai rond onze oren door de directheid van de chirurg. Of ik niet beter wat zou wachten met de reconstructie… of toch zeker tot na de eerste grote controle… gezien de ernst van mijn geval… het is niet leuk om te horen maar ik weet toch wel dat mijn risico reëel is en dat de grootste kans op herval zich in de eerste twee jaar situeert… dat is geen prettige boodschap maar dat begrijp ik toch?

Slik. Ik heb een dubbel gevoel bij zijn opmerking. Aan de ene kant apprecieer ik zijn eerlijkheid en openheid die mij moet helpen de beste beslissing te nemen, aan de andere kant merk ik dat de Neanderthaler in mij rechtveert, hem bij zijn kraag vat en hem ongegeneerd begint uit te schelden : ‘Wat bedoel je? Zonde van jouw inspanning en de kosten voor de gemeenschap als ik dan toch dood ga binnenkort of wat????!!!! Risico op tijd- en geldverspilling te groot of wat? Hu?? Hu??!!!!’

Maar ik kalmeer de Neanderthaler, hou hem binnenskamers en vervolg heel rustig en zakelijk de conversatie met de chirurg. Ach, het went.

 

Overigens ben ik heel blij dat de feestdagen voorbij zijn. Niet dat het niet leuk was, dat was het zeker wel, maar ’t zijn ook lastige dagen. Lastige dagen voor kanker- en andere patienten, zoals voor iedereen die één of ander zwaar verlies geleden heeft, vermoed ik. Dagen van reflectie en herinnering, vaak te confronterend. Hoe banaal ik oudjaar sinds jaren ook vind : al dat geforceerd gedoe waar ik op voorhand al misselijk van word… Dit jaar was het anders. Mooi, intens, en terzelfdertijd bijzonder pijnlijk : ‘Is dit de laatste keer?’.

Ik beloof plechtig dat ik nooit meer denigrerend zal doen over oudjaarsfeestjes als ik het nog vele vele jaren mag meemaken!

Do I have a deal, mister God?

 

 

00:06 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (10) | Tags: borstreconstructie, bilaterale mastectomie |  Facebook |