05-09-06

Zeur-tijd, deel 3 : krak! (03-09-06)

Ik heb een behoorlijke krak gekregen. Om een reden die allicht voor velen onnozel zal lijken, maar voor mij allerminst.

Een borst kwijt? Ach wat... Kale kop? No problem. Om de haverklap mottig en ziek zijn, pijn hebben en alles wat er nog meer bij hoort? Erg vervelend, maar nog leefbaar.

Maar mijn grootste angst, na doodgaan, is en was : veel verdikken.

Dat kon toch geen probleem zijn, wie verdikt er nu van chemo? Zijn kankerpatienten niet van die uitgemergelde mensjes die moeite moeten doen om nog wat vlees om het been te houden? Wat hàd je gedacht : alsof ik nog geen miserie genoeg heb die ik al maanden met de moed der wanhoop en tot hiertoe met behoorlijk succes probeer te trotseren : ik heb weer prijs. Ik ben sinds kort oncontroleerbaar aan ’t opblazen.

Meent u hier nu enig zelfmedelijden te ontwaren? Wel, ik haat het te moeten toegeven, maar u hebt het helemaal bij het rechte eind. Ik maak mij hier vreselijk ongelukkig over. Niét over de verloren borst, niét over de kale knikker en al de rest, maar wèl HIER over.

 

Ik blijk inderdaad één van de weinige ‘gelukkigen’ te zijn die verdikt van de chemo. En hoe. Vandaag ter gelegenheid van de 5e chemo op de weegschaal gemoeten, zoals altijd, want zo bepalen ze de dosis van je chemo. Op drie weken tijd ben ik zomaar eventjes 4 kilo (vier!) bijgekomen. Dat is méér dan 1 kilo per week en 6 kilo in totaal sinds ’t begin van de chemo twee maanden geleden… en de laatste weken gaat het dus beangstigend snel. Dat is nu al zowat 10% van mijn gewicht erbij, en ’t is nog niet gedaan. Met deze nieuwe sneltreinvaart kan je mij binnen 6 weken, als de chemo achter de rug is en hopelijk uit mijn lijf, ROLLEN. Het frustrerende is dat ik er op dit moment bitter weinig kan aan doen. Zelfs al eet ik een week nauwelijks iets, mijn buik blijft gewoon verder opblazen, elke dag een beetje meer. Zo frustrerend… Het lijkt wel een soort zwangerschap, maar de gewichtstoename gaat nog sneller, er is geen enkele reden om er ook vrolijk over te zijn en er gaat straks niets uit me floepen waardoor het gewicht even snel terug weg is.

 

Ik weet wel, het heeft vooral te maken met de cortisone, die de stofwisseling vertraagt, vocht doet ophopen, een zogenaamd ‘vollemaansgezicht’ en vetophoping rond de buik veroorzaakt, en ook met de taxotere, die eveneens vocht doet ophouden, en alle andere vuiligheid die mijn lichaam de laatste maanden te slikken heeft gekregen. En men zegt mij dat het straks, weliswaar ‘niet zonder moeite’ maar toch, ‘normaal gezien’ zal weggaan. Ik moet geduld hebben. Maar ondertussen zit ik er toch maar mee, en moet ik toezien hoe ik langzaam maar zeker olifantenallures krijg en ik me alsmaar meer gevangen voel in een lichaam dat ik steeds minder herken als het mijne. Dat van die ‘niet zonder moeite’ mag geen probleem zijn, maar die ‘normaal gezien’ baart me ernstig zorgen. Ik hoop heel erg dat ik me vergis, maar ik vrees dat die ‘normaal gezien’ wel eens flink verstoord zou kunnen worden door de toekomstige hormoontherapie, die ook al niet veel goeds voorspelt op dat vlak. Evenmin als het feit dat ik in menopauze zal gebracht worden, en wat dat met de vrouwelijke vormen doet, dat weten we allemaal. Ik ben hier ABSOLUUT NIET klaar voor. Ik ben pas 43 verdomme! Give me a break!

 

Het frustreert me mateloos machteloos te moeten toezien wat er gebeurt met dat lichaam dat ik tot voor kort graag zag, en waarvoor ik nu meer en meer spiegels begin te mijden als de pest. Het kost me teveel energie het elke dag opnieuw te proberen relativeren, wat trouwens steeds slechter lukt.

En, u bent alvast gewaarschuwd, ik heb nu een geweldige hekel aan mannen die dit lezen en het belachelijk vinden dat vrouwen zich hier kunnen over opwinden maar ze vallen wel zelf bijna allemaal op fijne popjes en ze halen hun neus op voor dikke troela’s. Of ze zeggen zoiets totaal overbodigs als ‘Eet dan wat minder hé’.

En ook een hekel aan vrouwen die zeggen ‘Trek het je niet aan’ maar zelf wél superslank zijn en er geen idéé van hebben hoe het voelt als er zo’n denkbeeldig hardnekkig vastberaden ventje elke dag klaar staat met z’n pomp om wat gas bij te geven en er nog een pondje bij te doen, zodat je elke ochtend bij het opstaan voelt hoe je wéér wat strakker in je vel en je kleren zit.

Deze mannelijke en vrouwelijke sujets : vriendelijk verzoek even uit mijn buurt te blijven.

(Hèhè dat moest er effe uit.)

U had het al begrepen : mijn vrouwelijke trots komt zwaar onder druk.

 

Het wordt weer even teveel voor Corneel.

HELP!

 

04:20 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (8) | Tags: kanker, bijwerkingen chemotherapie |  Facebook |