18-09-08

Controle

Einde vorige maand heb ik een grote controle laten uitvoeren. Longen, lever, bot… de hele zooi werd weer even doorgelicht. ’t Bleek allemaal goed nieuws, ik ben ‘clean’.

En toch…

 

’t Was geen pretje. Aanvankelijk verraste ik mezelf : ik was nauwelijks nerveus, ging met veel vertrouwen de onderzoeken in, geloofde in de goede uitkomst. ’t Was bijna een toeristisch uitstapje. Angst zat nochtans mee te kijken op mijn schouder. Zeker toen ik, na de radiologie, abnormaal lang moest wachten op de uitslag van mijn longen. Vijf minuutjes moest ik wachten, dan kon ik meteen mijn foto’s meenemen, zeiden ze. Vijf minuten werden er tien. En vijftien. En twintig. Angst begon al te grijnzen. Niks aan de hand, sprak ik mezelf vermanend toe, en moedig stapte ik op de verpleegkundige af… of ze me misschien vergeten waren?

Nee, helemaal niet, ze vond het erg vreemd dat de uitslag er nog niet was, want die van mijn lever lag hier al een hele tijd te blinken en de dokters wisten nochtans dat het dringend was, dat ik op mijn uitslag zat te wachten, ze snapte er zelf niks van. Dit was ongewoon, benadrukte ze nog. Ze zou het nog eens gaan vragen.

 

Angst verkneukelde zich : ‘Nog altijd zo moedig, meisje? Er is zeker wat mis, woehaha’. Na drie kwartier opnieuw mijn moed bijeen gepakt : ik wil niet blijven wachten, ik ga even wandelen en kom later wel terug. Neenee, zegt de verpleegkundige, niet nodig, ze zijn bezig aan het protocol (de begeleidende brief met conclusies voor de behandelende arts) en het komt er zo aan.

 

Waarom moet dat fucking zo lang duren om drie zinnen op papier te zetten dat alles ok is?

 

Na bijna een uur roept ze me : ’t is er. Ze moet het vonnis nog in een envelop steken. Mijn ogen proberen snel te scannen wat ik ondersteboven kan lezen. Lukt niet. ‘Mag ik even kijken?’ vraag ik. ‘Nee’, zegt ze na enige aarzeling, ‘dat mogen we niet doen. We moéten het in gesloten envelop afleveren aan de patient’. Terwijl ze het vod in een envelop murwt, voegt ze er fluisterend aan toe : ‘Maar wat jij zo meteen buiten met die envelop doet, dààr heb ik geen zaken meer mee’ knipoogt ze met een samenzweerderig lachje.

Ik ruk de hele zooi uit haar handen en loop naar buiten. Begin zenuwachtig de enveloppe open te trekken. Het staat er, het verlossende nieuws : alles zuiver. Niks verdachts te zien.

Angst komt niet meer bij van ’t lachen. Billenkletsend zit Hij op mijn schouder. Leuk hoor, grapjas. Héél leuk.

 

Een vergelijkbaar scenario bij de botscan. Je ligt languit op een smalle tafel terwijl er tergend langzaam een scanner over je lichaam schuift, van kop tot teen. Naarmate het toestel vordert, verschijnt de beeltenis van je skelet op het computerscherm ernaast. Ook zo’n geweldige : even een blik op je verre (hoop ik) vergane toekomst. Als er wat mis is, verschijnt er een lichte vlek op het scherm, waar de contraststof in het kwaad blijft steken. Ik voel me rustig, val bijna in slaap. Even een tukje doen, houd ik mezelf voor. Met een half oog op het computerscherm. Ter hoogte van mijn bekken schrik ik me rot : een opgelichte spot ter hoogte van ruggegraat. Shit! Dat is precies de plaats waar ik al een hele tijd zeurende rugpijn heb. Lap, ‘k heb ervan. Zou ik iets durven vragen aan die man die de scanner bedient? Ik moet wachten. Tot het toestel mijn hele lijf gescand heeft. Tergend traag schuift het over mijn benen, mijn voeten… Ik probeer onverschillig te klinken wanneer ik me tot de verpleger richt. Wat die grote vlek boven mijn derrière betekent. ‘Oh, dat zijn je nieren’ antwoordt hij gelukkig met ongeveinsde vastberadenheid. ‘De contraststof wordt via je nieren met de urine uitgescheiden. Dat is wat je ziet’. Oef. We zijn er weer vanaf…

 

Donderdag, 9 uur. We zijn twee dagen later en ik mag bellen voor mijn uitslag. Ik ben redelijk gerust, longen en lever zijn al zeker ok, dat weet ik al uit het protocol. Nu het bot nog. Voor alle zekerheid blijf ik toch even op de parking van het werk staan om te bellen, voor ik het kantoor binnenstap. Er zijn leuker dingen dan een doodsvonnis krijgen omringd door collega’s. Je weet maar nooit.

De dokter is er niet, ze zal mij terugbellen zodra ze kan. Nee, het heeft geen zin dat ik zelf bel, ze is in raadpleging. Ik ga dus maar werken. Heb gelukkig de hele voormiddag vergadering en word verplicht mijn focus op het werk te houden. Het is 13u (13uur!) als ik eindelijk het verlossende telefoontje krijg : we zijn met glans geslaagd in ons examen.

 

Ik ben blij, maar niet helemaal. Ik blijf met een wrang gevoel achter als ik denk aan alle lotgenoten die dit moeten doorstaan. Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die gedurende vier uur naast hun telefoon blijven zitten. Die niet het lef hebben hun ‘protocol’ open te scheuren of uitleg te vragen aan de verpleger, uit angst voor de waarheid. En die dus met de daver op het lijf zo’n telefoontje zitten op te wachten. DOODSbang. Angst die volop gevoed wordt door het lange wachten. ‘Ze wacht tot ze veel tijd heeft om te bellen want ze weet dat het een moeilijke telefoon wordt’. Lange, bange uren…

 

Kan het even sneller, ja? ’t Is maar dat dit nèt iets lastiger is als wachten op de uitslag van de Lotto…

 

11:59 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (18) | Tags: borstkanker controle |  Facebook |

Commentaren

proficiat proficiat met het slagen van de examens ,, volgende keer minder angst he ,, je doet het het pima
grt

Gepost door: christeltje | 18-09-08

ja die angst altijd hé, die heb ik ook als ik op controle moet gaan, proficiat met je goede uitslagen
groetjes Sabine

Gepost door: Sabine | 18-09-08

Dat is goed nieuws. Achter relativeer je vlug het wachten ; maar op het moment zelf is het knap lastig.
Geniet van het goede nieuws.
Groetjes
Katy

Gepost door: katy | 18-09-08

Wachten Dat kennen wij van Elly ......Vreselijk!!
Toch blij voor je hoor.

Vandaag naar inloophuis geweest in Turnhout.
Heb ik daar snel reclame gemaakt voor je boek,wat dacht je wel van mij misschien,dat kan ik niet laten hoor.
En wanneer we wilden doorgaan,ziet mijn man ook nog een affiche hangen met de naam:
CHRISTINE VAN DEN BON,over de monoloog,goed he!!

Gepost door: Ma Elly | 18-09-08

Ik ken dat. Toen ze mij (voor de 2de keer) vertelden dat ze iets verdacht in de borst hadden gemerkt op de MR, hebben ze mij meer dan een uur laten wachten in de wachtzaal voor een echografie en bijhorende punctie. Ik had toen veel liever in mijn ééntje zitten wenen. Liever dan met een hele wachtzaal vol mensen die je aanstaren alsof je van Mars komt

Gepost door: Evelyne | 18-09-08

Walibi Weet je hoeveel inkom je moet betalen bij Walibi om daar op al die vreselijke angstaanjagende machines te mogen zitten?
En jij krijgt dat allemaal zomaar: een dagje bibberen, beven en zweten op kosten van de ziekenkas. En nog niet content?
Je bent wel een moeilijk mens, jij! Maar allez, ik ben blij dat je er met de schrik vanaf bent gekomen.
Eerlijk gezegd: ik ga ook niet graag naar Walibi; niet meer voor onze leeftijd vrees ik.

Gepost door: Herman | 19-09-08

goed zo daar ben je weer vanaf voor een tijdje, je doet dat prachtig naar mijn gevoel, al heb ik die angst niet gevoeld natuurlijk.

succes verder hoor!
Groetjes,

Claudine

Gepost door: Claudine | 19-09-08

ik kom je een fijn weekend toewensen
groetjes Sabine

Gepost door: Sabine | 19-09-08

Doet goed hè! Maar inderdaad die angst zit altijd zo diep mee te kijken.
Ik ben weer lang niet langsgeweest hè! Maar je moet niet denken dat ik jullie vergeten ben hoor, het gaat gewoon niet echt vlotjes, vandaar...
Ik kom je echter een heel gezellig weekend wensen.
Groetjes en dikke knuffel.

Gepost door: anita-angèle | 20-09-08

Oef,

Dus cum laude geslaagd!!
Proficiat

Gepost door: Cathy | 20-09-08

examenvrees wow,goed zo, nu maar weer genieten!

examenvrees, ik heb er nooit zo goed mee om gekunnen, maar vergeleken hiermee waren de examens op school peanuts!
grtz

Gepost door: heidi | 21-09-08

Prachtig nieuws maar dat wachten maakt het altijd zo enorm moeilijk hé!
Hoe kan ik je boek bestellen Kristien.
Ik laat mijn mailadres achter dan kun je mij misschien de juiste tip geven!
Ik hoop dat je wat hebt kunnen genieten van het prachtige en zonnige weekend...je vrij voelen, geen angst maar Leven met een hoofdletter!
Nog veel succes!

Gepost door: Veerle | 21-09-08

angst en hoop herken het helemaal... zelf nog maar pas mijn eerste controle gehad en jongens, wat een heen en weer geslinger tussen angst en hoop, die allebei op één schouder hadden plaatsgenomen... vrees dat het zo bij elke controle zal zijn, als ik de verhalen van lotgenoten hoor!
en als je dan zelf positief ingesteld bent, dan kunnen controleartsen je wel negatief maken... vorige vrijdag nog een staaltje meegemaakt, pfff!

maar ben heeeeel blij voor je dat de conclusie goed nieuws is! hoe meer controles met dat nieuws, hoe beter en hoe minder kans op herval, niet?!
geniet ervan!
tricky

Gepost door: tricky | 23-09-08

Geweldig! Hey Kristien,

Ben juist terug van een weekje Kusadasi en heb juist het geweldige nieuws aangaande je resultaten gelezen. Goed zo!
Elke keer als de oncoloog mij onderzoekt en ze wacht iets te lang (je ziet soms de twijfel in haar ogen), dan sta ik doodsangsten uit. Toch niet weer hé denk ik dan bij me zelf. Blij gelijk een klein kind als ze zegt, 't is goed 't is een klier.

O ja, merci voor je reactie aangaande je reconstructie. Ben naar een thema namiddag door Dr. Fabré in het inloophuis in Brugge geweest en heb vandaag gebeld voor een consultatie.

Groetjes,
An

Gepost door: An | 23-09-08

op onderhoud... 10 dagen geleden....ook weer zulke doodsangsten doorstaan... Bij mijn vorige controle was ik er vrij gerust in...maar deze keer...had de angst mij zeer goed in zijn greep, 't was nochthans maar een routinecontrole (bloed prikken, eens effe voelen)...net zoals bij jou leek ie mij uit te lachen, meneertje angst...en dan komt er eindelijk dat verlossend woordje..."Het is goed"...kan weer 3 maanden verder en dan mag ik op groot onderhoud...
Super van jouw nieuws!

Liefs
Wenneke

Gepost door: Wen | 23-09-08

ik kom je een fijne avond toewensen
groetjes Sabine

Gepost door: Sabine | 23-09-08

Nog even proberen of het lukt om mijn reactie te laten staan!
Ik wens je nog een fijne avond toe!
Lieve groetjes en zaterdag ga ik gaan kijken voor je boek!

Gepost door: Veerle | 24-09-08

Ik kom je een fijn weekend toewensen, geniet van het zonnetje
groetjes Sabine

Gepost door: Sabine | 27-09-08

De commentaren zijn gesloten.