18-08-08

De bedevaart van de borstenclub (slot)

De animator van het Turkse hotel is jong, van het onbestemde Michael- Jacksontype en gewoon om beroepshalve achter iets rijpere vrouwen aan te gaan. Met zijn Moonwalk en -talk probeert Totti vooral Sylvia te veroveren en bedelt om een kus die ze weigert. Hij is teleurgesteld, zegt ‘You are too hard’. Waarop Syl, laconiek: ‘Life is hard, then you die’. De man schrikt. Daar heeft hij niet op terug. De Spice Girls zoals hij ons noemt geven soms dodelijk gekruide antwoorden.

Het kan niet anders, Phara wordt meer dan eens herkend. Zelfs door een Nederlandse toerist die weet dat ze ‘politieke debatten op tv’ leidt. «Ze heet Phara Özgünes» zegt hij trots tegen zijn vrienden.

Ook ik word ergens herkend. «Kijk, dat is Frieda Van Wijck!».

 

We hebben ons eigen strandje gevonden, het hotel heeft prachtige hoekjes en kantjes met de nodige privacy. Daar doen we voor en na het zwemmen de oefeningen die onze respectievelijke kinestisten hebben voorgeschreven. Arm in de lucht, en vingers bewegen. Want één van de gevolgen van een borstkanker en het verwijderen van de okselklieren is een opgezwollen arm. Sylvia draagt ondanks de hitte meestal nog een elastische kous rond de arm. Phara heeft haar rechterhand nog in een handschoen, een weinig elegante verpakking die ze voor haar laatavondshow op Canvas in de kleedkamer achterlaat. Onze oefeningen zijn de monitor niet ontgaan. «Ik heb gezien dat jullie van sport houden» zegt hij. «Kom morgenvroeg maar mee naar de aquagym». We hebben, moet ik bekennen, onze kat gestuurd.

De Turkse hammam heeft meer aantrekkingskracht. Hoewel het hotel die luxe biedt verkiezen we een échte, eentje waar de plaatselijke bevolking zelf komt. We hebben het geweten. Twee gespierde Turken met een geruite handdoek rond de heupen nemen ons fragiele lijf onder handen. Ze schuren met een krassende spons en een overdaad schuim de dode huid weg en ze zijn bepaald niet zachtzinnig. We voelen ons een hoopje wasgoed dat tegen de stenen wordt gekletst tot elke spoor van leven eruit is. En zeggen dat we hier nog geld voor neertellen ook!

Gewikkeld in handdoeken doen we ons beklag terwijl we op de volgende kwelling, de massage, wachten. Ik lees de man die me gaat kneden meteen de levieten. Dat het een ontspannende massage moet zijn, geen afrekening. Hij luistert gedwee en houdt zich aan de afspraak.

Kristien heeft minder geluk, ze strompelt als een gebroken vrouw de trap af. Ik begrijp meteen, waarom je hier bij het binnenkomen al moet betalen.

 

Het Odeion, het theater van Efeze is leeggelopen op ons gezelschap na. De zon zakt weg achter de prachtig heropgebouwde Romeinse stad als frêle Sylvia voor ons begint te zingen. «Vecchie letrose, non valete niente»: een lied uit de 16de eeuw over oude wijven die voor niks meer deugen, die met hun stok zwaaien en goed gek zijn. We luisteren ontroerd, onze zonnebrillen verbergen tranen. Sylvia die ooit een professionele zangeres was maar in geen jaren meer is opgetreden staat weer op een podium en hoe. Ze draagt een lange, linnen jurk waar de laatste stralen doorpriemen. Haar sopraan trilt helder ondanks een aanslepende verkoudheid, een gevolg van de intensieve bestralingen die ze kreeg. «Vecchie letrose, scannaros’e pazze». Ze groet met brede armzwaai en even blijft alleen het geluid van de stilte hangen. Tot we haar toejuichen zoals niemand ooit toegejuicht kan zijn sedert dit theater uit de 3de eeuw voor Chr. verrees. We krijgen bisnummers, Mozarts Toverfluit en nog een paar klassieke hits. Sylvia is duidelijk zelf verrast dat het zingen weer lukt. De prestatie die ze daar neer zet betekent veel meer dan welk optreden in een grote zaal vroeger en is symbolisch voor hoe elk van ons zich herpakt.

Dat herontdekken van onszelf, het feit dat het allemaal nog kan en zelfs beter is dan vroeger en de nieuwe kracht die we ook uit onze vriendschap putten maakt dat dit een week werd om nooit te vergeten. De wedergeboorte wordt volgend jaar vervolgd, en die bedevaart naar Artemis en de oergodin komt er ook.

Vecchie letrose. Oude wijven, ze zijn misschien gek maar nog voor veel goed...

 

Bron : Frieda Joris voor Het Laatste Nieuws

11:38 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (4) | Tags: borstenclub, tettenclub |  Facebook |

09-08-08

De bedevaart van de tettenclub (deel 2/3)

Over ongezonde gedachten gesproken, daar kennen ze in Kusadasi ook iets van. In complimenten zijn ze gedreven, de Turkse mannen. Zeker als het vrouwen betreft die al van het leven geproefd hebben (eat your heart out, Ignace Crombé). Eén kelner, een door de natuur niet begenadigd onderdeurtje dat net in het oksel van Kristien zou passen, drijft zijn toenaderingspogingen wel heel ver. Hij geeft Freya en publique zijn kamernummer door en gebiedt dat hij haar die avond verwacht. De boezemclub zendt hem eensgezind wandelen maar het ventje weet van geen ophouden. Onbeschaamd hernieuwt hij zijn pogingen de volgende dag bij Kristien, alsof hij het gewoon is aan elke tafel tenminste één prooi te vangen. Misschien is het wel zo, en zijn we hier in een Pattaya voor vrouwen terecht gekomen. Ik begin de Turkse gastvrijheid heel even in een ander daglicht te zien. Hoe dan ook, ons clubje is niet op zoek naar een partner.

De Turkse garde vindt het trouwens maar raar, zo vijf vrouwen samen op stap. Zijn jullie niet getrouwd? Hebben jullie dan geen kinderen?

We worden handig in het wegwimpelen van de aanbiedingen en als er weer eentje vraagt wat ons bindt zeggen we: «We zijn getrouwd met dezelfde man». Het respect voor ‘onze man’ dat we dan in die vreemde ogen zien...

Hetzelfde grapje spelen we ook uit in de lederzaak. Afbieden moét zegt onze Turkse gids en we worden daar gehaaid in. Freya speelt haar ultieme argument uit terwijl ze een jekker in ‘echt antilopenleer’ past. «Onze ‘husband’ heeft ons allemaal honderd euro gegeven voor een jasje, meer kregen we niet mee». De verkoper schiet in een lach en geeft toe. Ze zijn zo slecht niet die Turken, en ze trekken tenslotte ook maar hun plan. Dat blijkt twee winkels verder als Freya trots haar antilopenaanwinst toont. De collega-verkoper snuift en zegt dat ze bedrogen is. ‘Mais madame, il n’y a pas d’ antilopes en Turquie!’ Zo, dat was ons even ontgaan. Maar het blijft een mooi jasje.

Sylvia past een zwart exemplaar maar vindt het te duur. «En je krijgt er zelfs een reserveknoop bij» pocht de verkoper. «Euh, wat kost dat jasje zonder die reserveknoop?»

 

Op expeditie naar de grot van Cybelle dus, de oermoeder. Na een korte klim in de verschroeiende zon bij het geluid van Duracellkrekels betreden we de koelte van de grot. Ze is prachtig, tussen de rotsen heeft zich een meer gevormd met een hemelsblauw gesteente op de bodem. «Als je hierin naakt zwemt, kan je je toekomst zien» hoor ik.

«Als ik hier naakt zwem, zie jullie vooral mijn verleden» lach ik.

Freya is niet te houden, zij heeft haar bikini onder haar kleren en duikt in het water. Wij volgen, maar dan zonder bikini. Heerlijk en zalig, dat koele water en die felblauwe natuursteen. Handdoeken hebben we niet, bij het aankleden giechelt er een: «Argh, mijn onderbroek is nat». Antwoordt de andere ad rem: «Dan maak je dat ook nog eens mee». Algemene hilariteit. Om die te begrijpen even dit. Zin in seks komt na de hele mallemolen die kanker met zich meebrengt, slechts traag terug op gang. Hoe dan ook, onze toekomst hebben we bij Cybelle niet gezien maar we zijn ervan overtuigd dat we die hebben.

Zij het de ene dag al meer dan de andere.

 

Ik deel de kamer met Phara en Kristien. Ik ben geen ochtendmens, heb tijd nodig om wakker te worden en te ontdooien. De eerste ochtend ben ik op slag klaarwakker als Kristien onder luid gekreun op handen en voeten uit bed sukkelt. Ik ben op slag klaarwakker en proest het uit.

Niets is zo troostend als het vinden van een bondgenoot want ook ik steun en wankel als ik opsta, als ik lang stil heb gezeten of uit de auto kruip. Ach, het is maar dat. We hebben alle vijf geleerd te leven met pijnlijke gewrichten, één van de nevenverschijnselen van de medicatie die we nemen. Andere herkenbare fenomenen zijn de opvliegers met zweetdruppels die langs de ruggegraat richting bilspleet lopen. En nog een kleintje: een plotsklapse winderigheid.

Thuis vervelend en beschamend, in dit gezelschap bijna bevrijdend.

 

18:52 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (10) | Tags: tettenclub, borstenclub, borstkanker |  Facebook |

05-08-08

De bedevaart van de tettenclub (deel 1)

Begin juni trokken we met 5 vriendinnen-lotgenoten een week naar Turkije. Frieda Joris schreef een stuk over onze avonturen ter plaatse :

 

Vijf vriendinnen. Vijf verschillende karakters. Vijf verschillende levens met één en hetzelfde rood litteken: we hebben alle vijf borstkanker (gehad?) VRT-anker Phara de Aguirre, Klara-presentatrice Sylvia Broeckaert, auteur Kristien Van den Bon, gedragstherapeute Freya Van den Bossche en ik vormen ‘De Borstenclub’, een vereniging zonder winstgevend doel die niet alleen bedoeld is voor eigen gebruik maar ook om andere boezemvriendinnen een riem onder het hart te steken.

«We organiseren een soort van bedevaart» zeiden we. «Opgedragen aan alle vrouwen die nog vechten met de ziekte en aan al diegenen die het niet gehaald hebben.» Maar tja, iedereen trekt al naar Compostella...

«We gaan naar Turkije, naar Efeze» sprak Freya. «Naar de tempel van Artemis, de moedergodin met de vele borsten». Zo gebeurde. We lieten mannen, kinderen, katten, honden en regen achter voor een heel speciale, hartverwarmende belevenis. Zon, zee, vrolijk gekwetter, diepe gesprekken en vooral: relativering. Want wij hebben zoveel last met één sputterende borst terwijl Artemis er verdorie tientallen had!

 

We hebben mekaar ontdekt via troostende mails, ongeruste telefoontjes, vrolijke etentjes en zelfs een uitbundig ‘Tettenfeest’.

Maar is die band wel stevig genoeg om een week lang samen door te brengen?

Het moeilijkste moment krijgen we al onmiddellijk na onze landing te verwerken: het vinden van onze verblijfplaats, het mooie hotel Korumar. Op de luchthaven legt een van de autoverhuurders vriendelijk uit hoe we naar Kusadasi moeten rijden. Vijf minuten later ziet hij onze twee auto’s weer passeren. Oeps, vergissing. Onderweg zelfde verhaal. We rijden te ver, nemen een verkeerde richting, moeten een paar keer terugdraaien: zijn de de gps thuis al zo gewoon dat we zonder het Noorden kwijt zijn? In opperste verwarring rijdt Phara door een rood licht. Da’s niks, Turkse chauffeurs zijn trots op die gewoonte.

Met het eerste aperitief, een Cocktail Sunrise om precies te zijn, verrijst ook de huisfotograaf voor het eerst aan onze horizon. Een beetje tegen onze zin poseren we stijf met de zee als achtergrond. De man wil wat leven brengen in zijn beeld en roept: «Jullie zijn vrouwen, toon dat dan!» Hij bedoelt: laat de inhoud van jullie décolleté zien. We schateren maar veel krijgt de portrettentrekker van dienst niet te zien want wij hebben grenzen die in ons lijf gekerfd staan. Wij en de onzen zijn ze gewoon geworden, we merken ze soms niet eens meer op en laten de pret er niet door bederven. Maar het blijft een feit: littekens zijn, zeker op een gebruind vel, niet zo fotogeniek. Trouwens, die fotograaf moet niet alles weten.

«Vijf vrouwen, allemaal met kort haar. Mooi is dat» zegt de Turkse kelner die natuurlijk niet beter weet. We geven mekaar een knipoogje en grinniken, zelfs Sylvia bij wie de kaalslag na de chemotherapie het ergst moet zijn aangekomen. Ze had vroeger wapperende blonde manen die geen man onberoerd lieten en alle VRT-gangen oplichtten.

Vandaag heeft Syl net als wij allen een kort Jean Seberg-kapsel.

Handig, droog in geen tijd en niet zo pijnlijk om te verliezen als lang haar. Want je weet maar nooit...

 

We laten er geen gras over groeien: op naar Efeze. Phara poseert voor de mooie bibliotheek. De Herculespoort siddert in de hete zon en we zoeken onze weg tussen busladingen toeristen. We komen terug, zeggen we. Bij valavond als we de Romeinse stad voor ons alleen hebben.

De verwachtingen zijn hooggespannen voor het doel van onze reis en de voor bedevaart die we willen organiseren: de tempel van Artemis.

Eerste teleurstelling: de tempel van de moedergodin is een hoopje stenen naast een snelweg, een plek ontdaan van alle mystiek en schoonheid. Tweede, nog grotere teleurstelling: de vele borsten die Artemis sieren zouden... stierenkloten zijn. Echt klote.

Kozen we de foute godin? Het is een magere troost als we horen dat de tempel gebouwd werd door de amazonen, die dames uit de Griekse mythologie die hun ene borst amputeerden om betere krijgers te worden.

Gelegenheidsgids Emin die overigens op 8-8-08 met de Limburgse Sara trouwt, zorgt voor een uitweg. De Grot van Zeus wordt door de plaatselijke bevolking de grot van Cybelle genoemd, de voorloopster van Artemis. Cybelle is de godin van leven, sterven en wedergeboorte.

En wedergeboorte: daar kennen wij ook iets van. Zie ons hier staan en genieten. Meer, veel meer dan tevoren. Leve Cybelle!

We bewonderen het uitzicht en de bergketen. Freya wijst naar de top en vraagt: ‘Wat is hoogtepunt in het Engels?» «Orgasm» bekt Kristien.

We mogen dan terug gezond zijn, de ongezonde gedachten zijn gelukkig gebleven.

 

 

18:34 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (4) | Tags: tettenclub, borstkanker, tettenfeest |  Facebook |