18-08-08

De bedevaart van de borstenclub (slot)

De animator van het Turkse hotel is jong, van het onbestemde Michael- Jacksontype en gewoon om beroepshalve achter iets rijpere vrouwen aan te gaan. Met zijn Moonwalk en -talk probeert Totti vooral Sylvia te veroveren en bedelt om een kus die ze weigert. Hij is teleurgesteld, zegt ‘You are too hard’. Waarop Syl, laconiek: ‘Life is hard, then you die’. De man schrikt. Daar heeft hij niet op terug. De Spice Girls zoals hij ons noemt geven soms dodelijk gekruide antwoorden.

Het kan niet anders, Phara wordt meer dan eens herkend. Zelfs door een Nederlandse toerist die weet dat ze ‘politieke debatten op tv’ leidt. «Ze heet Phara Özgünes» zegt hij trots tegen zijn vrienden.

Ook ik word ergens herkend. «Kijk, dat is Frieda Van Wijck!».

 

We hebben ons eigen strandje gevonden, het hotel heeft prachtige hoekjes en kantjes met de nodige privacy. Daar doen we voor en na het zwemmen de oefeningen die onze respectievelijke kinestisten hebben voorgeschreven. Arm in de lucht, en vingers bewegen. Want één van de gevolgen van een borstkanker en het verwijderen van de okselklieren is een opgezwollen arm. Sylvia draagt ondanks de hitte meestal nog een elastische kous rond de arm. Phara heeft haar rechterhand nog in een handschoen, een weinig elegante verpakking die ze voor haar laatavondshow op Canvas in de kleedkamer achterlaat. Onze oefeningen zijn de monitor niet ontgaan. «Ik heb gezien dat jullie van sport houden» zegt hij. «Kom morgenvroeg maar mee naar de aquagym». We hebben, moet ik bekennen, onze kat gestuurd.

De Turkse hammam heeft meer aantrekkingskracht. Hoewel het hotel die luxe biedt verkiezen we een échte, eentje waar de plaatselijke bevolking zelf komt. We hebben het geweten. Twee gespierde Turken met een geruite handdoek rond de heupen nemen ons fragiele lijf onder handen. Ze schuren met een krassende spons en een overdaad schuim de dode huid weg en ze zijn bepaald niet zachtzinnig. We voelen ons een hoopje wasgoed dat tegen de stenen wordt gekletst tot elke spoor van leven eruit is. En zeggen dat we hier nog geld voor neertellen ook!

Gewikkeld in handdoeken doen we ons beklag terwijl we op de volgende kwelling, de massage, wachten. Ik lees de man die me gaat kneden meteen de levieten. Dat het een ontspannende massage moet zijn, geen afrekening. Hij luistert gedwee en houdt zich aan de afspraak.

Kristien heeft minder geluk, ze strompelt als een gebroken vrouw de trap af. Ik begrijp meteen, waarom je hier bij het binnenkomen al moet betalen.

 

Het Odeion, het theater van Efeze is leeggelopen op ons gezelschap na. De zon zakt weg achter de prachtig heropgebouwde Romeinse stad als frêle Sylvia voor ons begint te zingen. «Vecchie letrose, non valete niente»: een lied uit de 16de eeuw over oude wijven die voor niks meer deugen, die met hun stok zwaaien en goed gek zijn. We luisteren ontroerd, onze zonnebrillen verbergen tranen. Sylvia die ooit een professionele zangeres was maar in geen jaren meer is opgetreden staat weer op een podium en hoe. Ze draagt een lange, linnen jurk waar de laatste stralen doorpriemen. Haar sopraan trilt helder ondanks een aanslepende verkoudheid, een gevolg van de intensieve bestralingen die ze kreeg. «Vecchie letrose, scannaros’e pazze». Ze groet met brede armzwaai en even blijft alleen het geluid van de stilte hangen. Tot we haar toejuichen zoals niemand ooit toegejuicht kan zijn sedert dit theater uit de 3de eeuw voor Chr. verrees. We krijgen bisnummers, Mozarts Toverfluit en nog een paar klassieke hits. Sylvia is duidelijk zelf verrast dat het zingen weer lukt. De prestatie die ze daar neer zet betekent veel meer dan welk optreden in een grote zaal vroeger en is symbolisch voor hoe elk van ons zich herpakt.

Dat herontdekken van onszelf, het feit dat het allemaal nog kan en zelfs beter is dan vroeger en de nieuwe kracht die we ook uit onze vriendschap putten maakt dat dit een week werd om nooit te vergeten. De wedergeboorte wordt volgend jaar vervolgd, en die bedevaart naar Artemis en de oergodin komt er ook.

Vecchie letrose. Oude wijven, ze zijn misschien gek maar nog voor veel goed...

 

Bron : Frieda Joris voor Het Laatste Nieuws

11:38 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (4) | Tags: borstenclub, tettenclub |  Facebook |

Commentaren

Vecchie letrose Verdorie, dat ik daar niet mocht bij zijn. Sylvia die mijn lievelingsnummer, Vecchie letrose van Adriaan Willaert, zingt in het Odeion van Efeze. Nee, zeker niet omwille van de tekst; trouwens jullie zijn niet oud. Maar er is een schitterende uitvoering van dat nummer door Monserrat Figueras met Hesperion XX.
Maar hopelijk, misschien dat Sylvia gesterkt door het succes van haar optreden, het binnenkort eens wil herhalen op Klara? Ik zal even enthousiast zijn als je publiek van Efeze; echtwaarbeloofd!

Gepost door: Herman | 18-08-08

tof schitterend verhaal , leuk ,zo te lezen heeft het een prachtige vakantie geweest hetgeen ze jullie nooit kunnen afnemen .
geniet en leef ,

grt christeltje

Gepost door: christeltje | 18-08-08

Gek zijn doet niet zeer Als Sylvia 'Vecchie letrose' gaat zingen, zie ik al Herman enthousiast danspasjes op zijn Italiaans uitvoeren !
Pazzo? Misschien, het doet tenminste niet zeer als die schuurbeurt bij de potige Turken.
En dan mocht dat onderdeurtje ,dat zijn kamernummer doorgaf, de 'oude wijven' in de watten leggen...van 'roomservice' gesproken! ;-)

A propos, heb in ieder geval genoten van jullie Turkse avonturen. Ik kijk al uit naar het vervolg van die wedergeboorte!

Frieda's columns heb ik altijd heel graag gelezen, heb namelijk haar bundels 'roodborstje' en 'ontboezemingen' in de boekenkast staan.

groetjes,

Gepost door: Christel | 19-08-08

Wauw Wat moet dat met jullie gedaan hebben,midden in het Odeion van Efeze te staan.
SAMEN luisteren naar Sylvia.
Ik krijg nu al kippevel bij het lezen van jullie verhaal.
Jaren geleden op misschien wel dezelfde plaatsen gestaan,wie weet,het was ook zo imposant,wat moet het dan nu geweest zijn,met die prachtige stem van een lieve lotgenote!

EN NEE JULLIE ZIJN NIET OUD!!!!!
Groetjes aan allemaal!

Gepost door: Ma Elly | 19-08-08

De commentaren zijn gesloten.