09-08-08

De bedevaart van de tettenclub (deel 2/3)

Over ongezonde gedachten gesproken, daar kennen ze in Kusadasi ook iets van. In complimenten zijn ze gedreven, de Turkse mannen. Zeker als het vrouwen betreft die al van het leven geproefd hebben (eat your heart out, Ignace Crombé). Eén kelner, een door de natuur niet begenadigd onderdeurtje dat net in het oksel van Kristien zou passen, drijft zijn toenaderingspogingen wel heel ver. Hij geeft Freya en publique zijn kamernummer door en gebiedt dat hij haar die avond verwacht. De boezemclub zendt hem eensgezind wandelen maar het ventje weet van geen ophouden. Onbeschaamd hernieuwt hij zijn pogingen de volgende dag bij Kristien, alsof hij het gewoon is aan elke tafel tenminste één prooi te vangen. Misschien is het wel zo, en zijn we hier in een Pattaya voor vrouwen terecht gekomen. Ik begin de Turkse gastvrijheid heel even in een ander daglicht te zien. Hoe dan ook, ons clubje is niet op zoek naar een partner.

De Turkse garde vindt het trouwens maar raar, zo vijf vrouwen samen op stap. Zijn jullie niet getrouwd? Hebben jullie dan geen kinderen?

We worden handig in het wegwimpelen van de aanbiedingen en als er weer eentje vraagt wat ons bindt zeggen we: «We zijn getrouwd met dezelfde man». Het respect voor ‘onze man’ dat we dan in die vreemde ogen zien...

Hetzelfde grapje spelen we ook uit in de lederzaak. Afbieden moét zegt onze Turkse gids en we worden daar gehaaid in. Freya speelt haar ultieme argument uit terwijl ze een jekker in ‘echt antilopenleer’ past. «Onze ‘husband’ heeft ons allemaal honderd euro gegeven voor een jasje, meer kregen we niet mee». De verkoper schiet in een lach en geeft toe. Ze zijn zo slecht niet die Turken, en ze trekken tenslotte ook maar hun plan. Dat blijkt twee winkels verder als Freya trots haar antilopenaanwinst toont. De collega-verkoper snuift en zegt dat ze bedrogen is. ‘Mais madame, il n’y a pas d’ antilopes en Turquie!’ Zo, dat was ons even ontgaan. Maar het blijft een mooi jasje.

Sylvia past een zwart exemplaar maar vindt het te duur. «En je krijgt er zelfs een reserveknoop bij» pocht de verkoper. «Euh, wat kost dat jasje zonder die reserveknoop?»

 

Op expeditie naar de grot van Cybelle dus, de oermoeder. Na een korte klim in de verschroeiende zon bij het geluid van Duracellkrekels betreden we de koelte van de grot. Ze is prachtig, tussen de rotsen heeft zich een meer gevormd met een hemelsblauw gesteente op de bodem. «Als je hierin naakt zwemt, kan je je toekomst zien» hoor ik.

«Als ik hier naakt zwem, zie jullie vooral mijn verleden» lach ik.

Freya is niet te houden, zij heeft haar bikini onder haar kleren en duikt in het water. Wij volgen, maar dan zonder bikini. Heerlijk en zalig, dat koele water en die felblauwe natuursteen. Handdoeken hebben we niet, bij het aankleden giechelt er een: «Argh, mijn onderbroek is nat». Antwoordt de andere ad rem: «Dan maak je dat ook nog eens mee». Algemene hilariteit. Om die te begrijpen even dit. Zin in seks komt na de hele mallemolen die kanker met zich meebrengt, slechts traag terug op gang. Hoe dan ook, onze toekomst hebben we bij Cybelle niet gezien maar we zijn ervan overtuigd dat we die hebben.

Zij het de ene dag al meer dan de andere.

 

Ik deel de kamer met Phara en Kristien. Ik ben geen ochtendmens, heb tijd nodig om wakker te worden en te ontdooien. De eerste ochtend ben ik op slag klaarwakker als Kristien onder luid gekreun op handen en voeten uit bed sukkelt. Ik ben op slag klaarwakker en proest het uit.

Niets is zo troostend als het vinden van een bondgenoot want ook ik steun en wankel als ik opsta, als ik lang stil heb gezeten of uit de auto kruip. Ach, het is maar dat. We hebben alle vijf geleerd te leven met pijnlijke gewrichten, één van de nevenverschijnselen van de medicatie die we nemen. Andere herkenbare fenomenen zijn de opvliegers met zweetdruppels die langs de ruggegraat richting bilspleet lopen. En nog een kleintje: een plotsklapse winderigheid.

Thuis vervelend en beschamend, in dit gezelschap bijna bevrijdend.

 

18:52 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (10) | Tags: tettenclub, borstenclub, borstkanker |  Facebook |

Commentaren

Stikjaloers Kom ik net thuis van een reis in Zuid-Frankrijk, zit je me daar effe stikjaloers te maken. De Artmis van Efeze, de grot van Cybele. Ik wil ook op bedevaart!

Gepost door: Herman | 09-08-08

Genieten,genieten, genieten! Dat blijkt uit jullie verhaal,en ik heb genoten,en gelachen,met al die Turkse toestanden.
Wat een vriendinnen zijn jullie geworden,dat is super!!
Tot vervolg verhaal!

Gepost door: Ma Elly | 10-08-08

=^..^= ik heb het artikel uit HLN speciaal bewaard...
Ik ga dat later eens op mijn dooie gemakske in mijn luie zetel op mijn terras lezen... hopelijk onder de Belgische zon!!!! ;-)))
Maar ik wou wél dak er bij was!!!

Gepost door: Talleke | 10-08-08

Efese was Herman's idee! Moet het nog gezegd? Wie de reacties van Herman goed gelezen heeft, wéét dat hij aan de basis ligt van ons idee voor de bedevaart naar Efese.
Merci Herman!

Gepost door: cancer chick | 10-08-08

Super, super... als dag geen genieten was! Lang leve de borstenclub!
ps: jaren geleden was ik in Efese maar het heeft mij blijkbaar niet geholpen.:-)
In Rome / Forum staat deze godin ook. Misschien wel eentje met een andere naam (moet ik eens opzoeken...) maar ik heb ergens een foto waar ik met die schoon madam samen werd gefotografeerd.
Liefs en groetjes maar weer

Gepost door: Lucretia | 11-08-08

Ik laat me geen kloot in mijn nek draaien Ik heb je wijsgemaakt dat de Diana van Efeze vele borsten heeft. En ik moet je bovendien bekennen: ik wist dat men het tegenwoordig als stierekloten verklaart.

Maar ik vind borsten nu eenmaal veel leuker dan kloten. De meeste mannen zijn zo. Niet allemaal.
En geef toe: die kaars die ik destijds gebrand heb voor de Diana van Efeze; je reconstructie is toch goed geslaagd, hé.

Ik blijf dus rotsvast geloven in de Diana van Efeze met de vele borsten!

Gepost door: Herman | 12-08-08

Dirk Op 19/03/2008 schreef ik hier:
Een vriend van mij, Dirk, ik ken hem al 30 jaar. Al 24 jaar heeft hij de ziekte van Krohn. 24 jaar geleden lag hij op sterven na dood in het ziekenhuis. Zijn vrouw ging er vandoor met hun dochterje en het spaargeld.
Maar Dirk is rechtgeklauterd. Hij is min of meer hersteld. Hij heeft werk gevonden. Hij is hertrouwd. Hij heeft een zoon. Hij heeft een huis gekocht en verbouwd. Hij heeft jarenlang ambachtenmarkten georganiseerd. Hij maakt houtsnijwerk. Hij staat altijd klaar om jan en alleman te helpen. Hij is iemand waar iedereen naar opkijkt. Ieder jaar wel een paar maand in het ziekenhuis. Hij krijgt nu een terminale chemo - ondertussen is dat ook al minstens een half jaar. De dokters hadden hem 24 jaar geleden al opgegeven. Het is statistisch onmogelijk dat hij nog leeft. Maar hij leeft, ieder dag, al 24 jaar, iedere dag kan zijn laatste zijn. Hij verspilt er geen enkele. Ik denk dat deze leuze hem op het lijf geschreven staat: "Ik mag dan wel kanker hebben, de kanker heeft mij nog niet."

Vandaag beëindig ik het verhaal van Dirk:
Dirk heeft gisteren zijn laatste veldslag voltooid. Ons laatste bezoek aan hem. Toen we zijn kamer binnenkwamen, lag hij op zijn bed te kronkelen van de pijn, als Loki die het slangengif voelde bijten. De verpleegster gaf hem een spuitje; “bedankt” zei hij tegen de verpleegster, “als ik jullie niet had”. En even later vroeg hij “hoe het met ons ging”. En over het zomerzonnewendefeest “dit jaar zou hij er niet bij kunnen zijn, verontschuldigde hij zich”. Over het tijdschrift van Traditie waar ik in schrijf: “mooie foto’s, en goeie artikels; niet allemaal, bij sommige zat wat teveel fantasie”. “En of we geen koffie wouden, er was spuitwater en plat water ook”.
En toen er een mug door de kamer vloog, kwam het gesprek op muggen. “Op Tenerife, daar zaten venijnige muggen” – “Jij bent toch nooit op Tenerife geweest?” zei zijn moeder. “Vandaar dat ik weet dat daar venijnige muggen zitten!”, replikeerde hij, op een toon van ga-daar-liggen. Nee, ik vrees dat je van Antwerpen moet zijn om dat soort humor te begrijpen.
Zijn broers vertelden in de gang, dat hij de vorige dag met zijn zoon de begrafenis aan het regelen was. Welke symbolen, teksten en wie waar.
Ik ween niet uit medelijden met een gestorven man; want hij lust geen medelijden. Ik ween van ontroering, dat de Goden zo’n goed, eerlijk en dapper man hebben gestuurd om mij het rechte pad te tonen.

Gepost door: Herman | 14-08-08

@ Herman Heb dit verhaal van je vriend Dirk gelezen.Inderdaad, medelijden daar is niemand mee gebaat maar medeleven vind ik wel een schone deugd. Er 'zijn' voor elkaar en ontroert zijn over elkaars vriendschap vind ik heel mooi!
Herman, ik vind het jammer dat je een moedige vriend moet afstaan en kom je via deze weg een steunknuffel geven!
Aan Dirk's familie: optrechte deelneming.

Gepost door: Lucretia | 15-08-08

*** Heel fijn weekend
Groetjes

Gepost door: Marc | 15-08-08

beetje jaloers... wat geweldig dat jullie zo'n goeie vriendinnen geworden zijn... en ik kan me perfect voorstellen hoe bevrijdend het kan werken als sommige post-kanker-fenomenen zich laten voelen in zo'n gezelschap! zulke anders mss toch wel net iets te beschamende zaken gewoon open en bloot (letterlijk én figuurlijk) kunnen delen blijft toch gereserveerd voor de 'leden van de K-club' nietwaar?
voel zelfs een lichte jaloezie de kop opsteken als ik jullie belevenissen lees... als jong (36) stief-zusje met baarmoederhalsK ken ik nog geen echte lotgenoten (helaas, of is dat eigenlijk ook niet 'gelukkig!?') en ja, K is K maar elke soort brengt toch ook weer specifieke bij- en nawerkingen met zich mee, hé!

las je boek ook al, evenals dat van Freya, en ja, bij gebrek aan boeken over BMHK bij jonge mensen, kon het er zeker mee door ;-) (nee, vond het verhelderend, vertederend, herkenbaar en heel lezenswaardig!)

veel plezier nog met de 'tettenvriendinnen'; was me al ah afvragen of, gesteld dat ik toch ooit zoveel jonge lotgenoten zou leren kennen om toch een BMHK-clubje op te richten, wij onszelf dan de baarmoederhalsvriendinnen zouden gaan noemen, of gewoon, beetje ordinairder, de 'vagina-vriendinnen'?! tja, daar houdt een mens zich in het post-K-tijdperk mee bezig niewaar?

grtz
tricky

Gepost door: tricky | 16-08-08

De commentaren zijn gesloten.