05-08-08

De bedevaart van de tettenclub (deel 1)

Begin juni trokken we met 5 vriendinnen-lotgenoten een week naar Turkije. Frieda Joris schreef een stuk over onze avonturen ter plaatse :

 

Vijf vriendinnen. Vijf verschillende karakters. Vijf verschillende levens met één en hetzelfde rood litteken: we hebben alle vijf borstkanker (gehad?) VRT-anker Phara de Aguirre, Klara-presentatrice Sylvia Broeckaert, auteur Kristien Van den Bon, gedragstherapeute Freya Van den Bossche en ik vormen ‘De Borstenclub’, een vereniging zonder winstgevend doel die niet alleen bedoeld is voor eigen gebruik maar ook om andere boezemvriendinnen een riem onder het hart te steken.

«We organiseren een soort van bedevaart» zeiden we. «Opgedragen aan alle vrouwen die nog vechten met de ziekte en aan al diegenen die het niet gehaald hebben.» Maar tja, iedereen trekt al naar Compostella...

«We gaan naar Turkije, naar Efeze» sprak Freya. «Naar de tempel van Artemis, de moedergodin met de vele borsten». Zo gebeurde. We lieten mannen, kinderen, katten, honden en regen achter voor een heel speciale, hartverwarmende belevenis. Zon, zee, vrolijk gekwetter, diepe gesprekken en vooral: relativering. Want wij hebben zoveel last met één sputterende borst terwijl Artemis er verdorie tientallen had!

 

We hebben mekaar ontdekt via troostende mails, ongeruste telefoontjes, vrolijke etentjes en zelfs een uitbundig ‘Tettenfeest’.

Maar is die band wel stevig genoeg om een week lang samen door te brengen?

Het moeilijkste moment krijgen we al onmiddellijk na onze landing te verwerken: het vinden van onze verblijfplaats, het mooie hotel Korumar. Op de luchthaven legt een van de autoverhuurders vriendelijk uit hoe we naar Kusadasi moeten rijden. Vijf minuten later ziet hij onze twee auto’s weer passeren. Oeps, vergissing. Onderweg zelfde verhaal. We rijden te ver, nemen een verkeerde richting, moeten een paar keer terugdraaien: zijn de de gps thuis al zo gewoon dat we zonder het Noorden kwijt zijn? In opperste verwarring rijdt Phara door een rood licht. Da’s niks, Turkse chauffeurs zijn trots op die gewoonte.

Met het eerste aperitief, een Cocktail Sunrise om precies te zijn, verrijst ook de huisfotograaf voor het eerst aan onze horizon. Een beetje tegen onze zin poseren we stijf met de zee als achtergrond. De man wil wat leven brengen in zijn beeld en roept: «Jullie zijn vrouwen, toon dat dan!» Hij bedoelt: laat de inhoud van jullie décolleté zien. We schateren maar veel krijgt de portrettentrekker van dienst niet te zien want wij hebben grenzen die in ons lijf gekerfd staan. Wij en de onzen zijn ze gewoon geworden, we merken ze soms niet eens meer op en laten de pret er niet door bederven. Maar het blijft een feit: littekens zijn, zeker op een gebruind vel, niet zo fotogeniek. Trouwens, die fotograaf moet niet alles weten.

«Vijf vrouwen, allemaal met kort haar. Mooi is dat» zegt de Turkse kelner die natuurlijk niet beter weet. We geven mekaar een knipoogje en grinniken, zelfs Sylvia bij wie de kaalslag na de chemotherapie het ergst moet zijn aangekomen. Ze had vroeger wapperende blonde manen die geen man onberoerd lieten en alle VRT-gangen oplichtten.

Vandaag heeft Syl net als wij allen een kort Jean Seberg-kapsel.

Handig, droog in geen tijd en niet zo pijnlijk om te verliezen als lang haar. Want je weet maar nooit...

 

We laten er geen gras over groeien: op naar Efeze. Phara poseert voor de mooie bibliotheek. De Herculespoort siddert in de hete zon en we zoeken onze weg tussen busladingen toeristen. We komen terug, zeggen we. Bij valavond als we de Romeinse stad voor ons alleen hebben.

De verwachtingen zijn hooggespannen voor het doel van onze reis en de voor bedevaart die we willen organiseren: de tempel van Artemis.

Eerste teleurstelling: de tempel van de moedergodin is een hoopje stenen naast een snelweg, een plek ontdaan van alle mystiek en schoonheid. Tweede, nog grotere teleurstelling: de vele borsten die Artemis sieren zouden... stierenkloten zijn. Echt klote.

Kozen we de foute godin? Het is een magere troost als we horen dat de tempel gebouwd werd door de amazonen, die dames uit de Griekse mythologie die hun ene borst amputeerden om betere krijgers te worden.

Gelegenheidsgids Emin die overigens op 8-8-08 met de Limburgse Sara trouwt, zorgt voor een uitweg. De Grot van Zeus wordt door de plaatselijke bevolking de grot van Cybelle genoemd, de voorloopster van Artemis. Cybelle is de godin van leven, sterven en wedergeboorte.

En wedergeboorte: daar kennen wij ook iets van. Zie ons hier staan en genieten. Meer, veel meer dan tevoren. Leve Cybelle!

We bewonderen het uitzicht en de bergketen. Freya wijst naar de top en vraagt: ‘Wat is hoogtepunt in het Engels?» «Orgasm» bekt Kristien.

We mogen dan terug gezond zijn, de ongezonde gedachten zijn gelukkig gebleven.

 

 

18:34 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (4) | Tags: tettenclub, borstkanker, tettenfeest |  Facebook |

Commentaren

Hallo Prachtig reisverhaal, net of ik erbij was, heb echt kunnen meegenieten, zie uit naar deel 2.
Groetjes en stevige knuffel...

Gepost door: anita-angèle | 06-08-08

Bedevaart naar Efeze Wat spannend met zulk een elite clubje,naar Turkije te reizen,en als doel Efeze kiezen.
IK vind jullie verhaal heel spannend,en wacht op het vervolg.
Maak er maar een beeld verhaal van,dan kunnen wij ook meegenieten.
Ikzelf heb met mijn man in 1990 een reis door een groot deel van Turkije gemaakt,waar we ook een uitgebreid bezoek hebben gebracht aan Efeze,in één woord ,onvergetelijk!!!
Hebben jullie ook het huisje van mijn naamgenote Maria bezocht,heel apart,het was wel van de heilige Maria welteverstaan.
Dank u dat jullie heel speciaal aan al de lotgenoten hebben gedacht,waaronder ikzelf ,en onze dochter Elly.
Aan jullie samen ,straffe madammen,nog veel plezier samen.

Gepost door: Ma Elly | 06-08-08

merhaba! een bendeke felle wijven zijn jullie, één voor één al heb ik jullie nog niet persoonlijk ontmoet; ik zou liegen was bij de voorstelling van freya haar boek; ongelooflijk jullie verhalen ik heb ze laat ontdekt maar kijk al elke dag of er iets nieuws te lezen valt!
echt SUPER en zeker een hart onder de riem van soortgenoten!
knuffel,
christine

Gepost door: mss-goodnight | 06-08-08

Huisje van Maria Uiteraard zijn we ook in 'het huisje van Maria' geweest en daar hebben we een kaarsje gebrand voor al onze lotgenoten! En een briefje gestopt in de muur...

Gepost door: cancer chick | 07-08-08

De commentaren zijn gesloten.