23-05-08

Getuigenis

(bericht verwijderd op vraag van een lezer)

12:17 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (12) | Tags: borstkanker |  Facebook |

Commentaren

Verdomme, hoe begin ik deze reactie? Verdomme, hoe begin ik deze reactie? Die zin stond ook in mijn eerste mail aan Kristien een dikke twee jaar geleden.

Kristien is erdoor gekomen. Nee, die gekke trekjes van haar die komen niet door de chemo, dat was al - laat je dat niet wijsmaken.

Christine. 't Is moeilijk. 't Zal nog lang moeilijk blijven. Maar je kan winnen. Hou moed.

Gepost door: Herman | 23-05-08

Met ingehouden adem dit 'relaas' gelezen. Mijn hart krimpt ineen...
Maar 't is zoals Herman hier schrijft: 't Is moeilijk...

Ja inderdaad... maar je hebt geluk nodig om dit te winnen. En dat wens ik jou: tonnen van geluk. Verlies je moed niet ook al zie je het af en toe niet zitten...
Alvast een dikke knuffel Christine... van iemand die het weet hoe het voelt.

Gepost door: Lucretia | 23-05-08

Ook ik was 36 toen ik een knobbeltje ontdekte...
Maar ik word zo boos als ik lees hoe er met mensen en hun gevoelens wordt omgegaan. Een duidelijke uitleg is het minste waar je recht op hebt, het gaat tenslotte over je leven!!
En het is inderdaad geen schande om ook je moeilijke momenten te delen, hier kan net ook iets heel mooi inzitten, ondanks de zwaarte.
Ik ben nu een jaar verder en voorzichtig durf ik zeggen dat het er vrij goed uitziet.
Ik duim samen met je voor een goede afloop, intussen wens ik je veel sterkte!

Gepost door: heidi | 23-05-08

Christine, meisje houdt moed. Ook al zit het erg tegen laat je niet in de put duwen. Vecht ervoor. Ik weet waar ik het over heb.
Het is heel moeilijk. Ik wens je heel veelsterkte en een dikke knuffel vanuit Nederland.
Groeten
Dita

Gepost door: Dita | 24-05-08

Op getuigenis Weer een grote stap voor je om je verhaal te delen met zoveel lezers,maar ik weet heel zeker dat het belangrijk is.
Wat Kristien in haar boek probeert ,is laten voelen dat je elkaar nodig hebt op veel verschillende manieren.
DUS vertrouw maar op haar goede raad!
Het ga je verder goed.
DAG CHRISTINE.

Gepost door: Ma Elly | 24-05-08

Vechten Christine, en moed houden en praten, praten, praten.... maar je komt er. Het is soms een hele donkere tunnel, maar op 't eind schijnt er licht, schijnt de zon !!!
Volhouden !!!!

Gepost door: anita | 25-05-08

*** Ik heb, zelfs lang voor mijn borstkanker, dikwijls opgetrokken aan volgende woorden: Wie vecht kan verliezen, wie niet vecht hééft al verloren!!!!!

XXX

Gepost door: Talleke | 25-05-08

Wat kan ik nog zeggen? Ik herken je gedachten en gevoelens.
Het is altijd zwaar en lastig om door die tunnel van onzekerheid en angst door te spartelen. Ook ik kamp af en toe met die gevoelens. OOk al zijn de behandelingen achter de rug en ben ik een jaar verder. Toch zullen ze nooit helemaal verdwijnen.
Vooral het heengaan van mijn vriendin heeft die gevoelens aangewakkerd. Ik heb nooit met veel woorden over onze ziekte gehad, maar we voelden ons wel sterk verbonden. Ze was mijn bondgenote in onze strijd tegen kanker. Zelfs bij het afscheid nemen, de dag voor haar overlijden ,zei ze nog zwak in gebarentaal: 'sorry dat ik zo ziek ben' alsof ze me in de steek liet. Maar ik was juist dankbaar dat ik haar heb mogen leren kennen. Een vrouw uit duizend.

Je bent niet alleen en het is heel moedig om je gedachten met lotgenoten te delen.
Het is verdomd moeilijk,dat weten we, de eilandbewoners ,al te goed .
Zoals de anderen al zeiden: 'blijven vechten, want als je opgeeft ,is het voor altijd.'

Alvast veel moed en ik zal voor je duimen.

Gepost door: Christel | 29-05-08

Heftig aangrijpend verhaal, ik weet echt niet hoe ik moet reageren.
Christine, je bent een heel moedige dame, je verhaal getuigt van veel kracht.
Blijven vechten en hopen... ook al is dat moeilijk.

Dikke steun!

Gepost door: rikkert | 29-05-08

M O E D ! ik kreeg kippenvel toen ik dit las, moed Christine, hou vol en denk positief, altijd! dit maakt het hele verschil zijn mijn dokter eergisteren nog. Ik zit in hetzelfde schuitje al is het nog maar pas. Ik zal je bootje mee drijvende houden meid! en dat boek ... wil ik ook lezen!
Heel veel stevige, onverwoestbare moed!

Gepost door: Claudine | 01-06-08

PROFICIAT ! Weekend knack ligt op de tafel en ik kijk ernaar! het artikel lezen zal voor morgen zijn. Nu nog wat uitzieken van mijn eerste chemo. Vandaag de derde dag en voel me misselijker dan gisteren. Wat jullie gepresteerd hebben na die zware strijd is ongelooflijk! hoe hebben jullie dat voor elkaar gekregen? de opbouw van de spieren, de motivatie .... chapeau!!!
Ik wil me nu inschrijven voor de run van volgend jaar al kan ik niet lopen wegens een zwaar ongeval eerder. Maar toch wil ik mijn steentje bijdragen volgend jaar, zeker weten, maar nu eerst dat spook uit mijn lijf bannen!

Mijn petje af voor jou, Phara en alle andere lotgenoten en organisatoren van de Roparun!

bij deze plaats ik een overwinningskrans op jullie fiere hoofden

en een diepe buiging erbij

Gepost door: Claudine | 19-06-08

1 JAAR LATER Je zal waarschijnlijk wel schrikken dit van mij te ontvangen, maar ik heb je artikel wel 3x gelezen en ben enorm aangedaan, ondanks alles wat er ooit allemaal gebeurd is.

Waarom altijd bij de goede mensen, het leven zit soms raar in elkaar?

Mijn tante heeft ook borstkanker gehad en heeft een borstamputatie achter de rug en ze is nu genezen en beseft nu pas wat het leven is en waar kunnen sommige mensen zich nu nog druk om maken, ik begrijp dat ook volkomen na alle misérie die ik ook heb gehad.

Blijf positief denken en dan komt het positieve naar je toe, blijven vechten en je kunt jezelf helen een gezegde van Louise L. Hay.

Ik hoop dat alles nu verder onder controle is en dat je kan genieten met je ventje.

Grtz. Candice

Gepost door: Candice | 02-07-09

De commentaren zijn gesloten.