19-03-08

Statistieken

Ze bestaat echt, De Borstenclub. Eigenlijk heet ze De Tettenclub, maar voor het toneelstuk wilden we ’t een beetje deftig houden. Met z’n vijven zijn we. Freya, Phara, Sylvia, Frieda en ik. Boezemvriendinnen met een gemeenschappelijke vijand : kanker. We trekken ons aan mekaar op, helpen mekaar, luisteren naar mekaar, staan altijd voor elkaar klaar. We zijn heel waardevol voor mekaar. We zien mekaar graag.

 

En dat laatste is een tweesnijdend zwaard, hoe gek dat ook mag klinken. We spreken het zelden uit, maar we worstelen er ongetwijfeld allemaal mee : het gevecht in ons hoofd met de statistieken. Er is een gevaar verbonden aan al te zeer gehecht geraken aan lotgenoten : we weten dat sommigen zullen sneuvelen in de strijd. Is onze verbondenheid te vergelijken met die van soldaten die samen naar oorlogsgebied trekken? We zijn met 5. Statistisch gezien zal één van ons de vijf jaar niet halen. Het heeft mij meer dan een jaar gekost de moed te vinden hier iets over te schrijven. Ik vind het nog steeds verschrikkelijk dat ik dit opschrijf, en dat is nog een understatement. En dan begint het mindfucking :

 

-          ‘ik wil die ene niet zijn die de strijd verliest’, is het eerste wat ons te binnenschiet. Logisch en menselijk, maar ons bezorgt dat ook meteen een huizenhoog schuldgevoel, want als ik het niet ben… dan moet het iemand anders zijn. En hoe kan ik dàt nu willen?

-          Als het iemand anders moet zijn… wie dan? De gezichten passeren de revue in je hoofd, en elke keer weerklinkt een luider nee, neee, nééééé!

 

Het doet me denken aan de scène uit ‘Sophie’s choice’, waar een moeder de hartverscheurende keuze moet maken tussen haar twee kinderen. Als ze haar dochter kiest, stuurt ze haar zoon de dood in en omgekeerd. Ze wil niet kiezen. Als ze niet kiest nemen de nazi’s allebei haar kinderen mee. En dus kiest ze… en wordt de rest van haar leven achtervolgd door het trauma van haar keuze.

 

Lotgenoten. Vaak worden we naar mekaar toegezogen en soms hebben we wat afstand nodig, als de confrontatie te pijnlijk wordt, als we mekaar al teveel een spiegel voorhouden.

We zitten gewoon in een loterij. Kansberekening. Vijf balletjes in de trommel. Op elk balletje een naam. Trekking zonder teruglegging. Er zijn maar vier winnende nummers. We weten niet wanneer de trekking is : dat kan morgen zijn, volgende week, binnen een paar maanden of jaren. En ondertussen worden we heen en weer geslingerd in de trommel, weerloos, ten prooi aan de wetten van de zwaartekracht. Met wisselend succes proberen we enige vastigheid onder onze voeten te krijgen.

‘Misschien zijn we een uitzondering’, troost ik mezelf dan, ‘en winnen we toch alle vijf…’ Maar de statistiek eist zijn slachtoffers, en zal ze dan weer elders gaan zoeken. Het is nooit goed. Er is geen goede keuze. Je durft niks wensen, niks hopen.

 

Ik schud mijn hoofd. Wèg vieze gedachten.

 

We moeten ons goed wapenen dat we niet ten prooi vallen aan dit soort zinloze gedachtenverkrachting… Je wordt er immers helemaal gek van. Meestal lukt het aardig er niet bij stil te staan en een houding aan te nemen van : ‘laat het op je afkomen en we zien wel… doe voort en zie niet om’. Maar soms wordt dat moeilijk. Zoals vorige week. Als ik lees dat lotgenote Soraya ‘opgegeven’ is. De tumor is vergroeid met de aorta. Over naar palliatieve. Het einde is in zicht en ze weet het. Een moeder met kindjes. Boef baf straks gedaan. Zo genadeloos slaat onze kloteziekte toe. We staan erbij en kijken ernaar. Machteloos. Hulpeloos. Wanhopig. Alleen. Bang.

 

Voor vele mensen is het allemaal al lang gedaan, dat gedoe met die kanker. Dat zouden wij ook zo graag willen. We proberen altijd positief te blijven, vrolijk te blijven, te aanvaarden wat we niet kunnen veranderen en er het beste van te maken omdat we weten dat we elke dag de onheilstijding kunnen krijgen. En dus voeden we de gedachte van de mensen dat het allemaal ‘over’ is en huppelen vrolijk verder, onszelf én de anderen voor een stuk een rad voor ogen draaiend. Mensen worden het beu, sommigen haken af… en soms misschien maar goed ook : het leven gaat verder, wat er ook gebeurt, en daar trekken we ons tenslotte ook aan op.  ’t Is zo dubbel allemaal, een aartsmoeilijke evenwichtsoefening.

 

De eilandbewoners, de lotgenoten : zij weten het. Als je kanker gehad hebt is het nooit gedaan. We zullen blijven achtervolgd worden door de donkere wolk en zullen moeten blijven rennen om ze voor te blijven. Vermoeiend. Moeilijk. Verwarrend. Emotioneel tormenterend.

 

Veel moed nog verder, lieve gekwelde lotgenoten.

 

Wèg vieze gedachten, wègwèg.

Morgen gaat het wel weer beter.

22:50 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (21) | Tags: de borstenclub |  Facebook |

03-03-08

Speciale voorstelling 14 maart

Lotgenote Christel Van den Maegdenbergh zorgde ervoor dat er een speciale voorstelling van De Borstenclub komt voor doven en slechthorenden op 14 maart e.k.

Alle verdere info vind je op haar blog http://christel.skynetblogs.be/

Bedankt Christel!

17:05 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (10) | Tags: de borstenclub, doven en slechthorenden |  Facebook |