19-03-08

Statistieken

Ze bestaat echt, De Borstenclub. Eigenlijk heet ze De Tettenclub, maar voor het toneelstuk wilden we ’t een beetje deftig houden. Met z’n vijven zijn we. Freya, Phara, Sylvia, Frieda en ik. Boezemvriendinnen met een gemeenschappelijke vijand : kanker. We trekken ons aan mekaar op, helpen mekaar, luisteren naar mekaar, staan altijd voor elkaar klaar. We zijn heel waardevol voor mekaar. We zien mekaar graag.

 

En dat laatste is een tweesnijdend zwaard, hoe gek dat ook mag klinken. We spreken het zelden uit, maar we worstelen er ongetwijfeld allemaal mee : het gevecht in ons hoofd met de statistieken. Er is een gevaar verbonden aan al te zeer gehecht geraken aan lotgenoten : we weten dat sommigen zullen sneuvelen in de strijd. Is onze verbondenheid te vergelijken met die van soldaten die samen naar oorlogsgebied trekken? We zijn met 5. Statistisch gezien zal één van ons de vijf jaar niet halen. Het heeft mij meer dan een jaar gekost de moed te vinden hier iets over te schrijven. Ik vind het nog steeds verschrikkelijk dat ik dit opschrijf, en dat is nog een understatement. En dan begint het mindfucking :

 

-          ‘ik wil die ene niet zijn die de strijd verliest’, is het eerste wat ons te binnenschiet. Logisch en menselijk, maar ons bezorgt dat ook meteen een huizenhoog schuldgevoel, want als ik het niet ben… dan moet het iemand anders zijn. En hoe kan ik dàt nu willen?

-          Als het iemand anders moet zijn… wie dan? De gezichten passeren de revue in je hoofd, en elke keer weerklinkt een luider nee, neee, nééééé!

 

Het doet me denken aan de scène uit ‘Sophie’s choice’, waar een moeder de hartverscheurende keuze moet maken tussen haar twee kinderen. Als ze haar dochter kiest, stuurt ze haar zoon de dood in en omgekeerd. Ze wil niet kiezen. Als ze niet kiest nemen de nazi’s allebei haar kinderen mee. En dus kiest ze… en wordt de rest van haar leven achtervolgd door het trauma van haar keuze.

 

Lotgenoten. Vaak worden we naar mekaar toegezogen en soms hebben we wat afstand nodig, als de confrontatie te pijnlijk wordt, als we mekaar al teveel een spiegel voorhouden.

We zitten gewoon in een loterij. Kansberekening. Vijf balletjes in de trommel. Op elk balletje een naam. Trekking zonder teruglegging. Er zijn maar vier winnende nummers. We weten niet wanneer de trekking is : dat kan morgen zijn, volgende week, binnen een paar maanden of jaren. En ondertussen worden we heen en weer geslingerd in de trommel, weerloos, ten prooi aan de wetten van de zwaartekracht. Met wisselend succes proberen we enige vastigheid onder onze voeten te krijgen.

‘Misschien zijn we een uitzondering’, troost ik mezelf dan, ‘en winnen we toch alle vijf…’ Maar de statistiek eist zijn slachtoffers, en zal ze dan weer elders gaan zoeken. Het is nooit goed. Er is geen goede keuze. Je durft niks wensen, niks hopen.

 

Ik schud mijn hoofd. Wèg vieze gedachten.

 

We moeten ons goed wapenen dat we niet ten prooi vallen aan dit soort zinloze gedachtenverkrachting… Je wordt er immers helemaal gek van. Meestal lukt het aardig er niet bij stil te staan en een houding aan te nemen van : ‘laat het op je afkomen en we zien wel… doe voort en zie niet om’. Maar soms wordt dat moeilijk. Zoals vorige week. Als ik lees dat lotgenote Soraya ‘opgegeven’ is. De tumor is vergroeid met de aorta. Over naar palliatieve. Het einde is in zicht en ze weet het. Een moeder met kindjes. Boef baf straks gedaan. Zo genadeloos slaat onze kloteziekte toe. We staan erbij en kijken ernaar. Machteloos. Hulpeloos. Wanhopig. Alleen. Bang.

 

Voor vele mensen is het allemaal al lang gedaan, dat gedoe met die kanker. Dat zouden wij ook zo graag willen. We proberen altijd positief te blijven, vrolijk te blijven, te aanvaarden wat we niet kunnen veranderen en er het beste van te maken omdat we weten dat we elke dag de onheilstijding kunnen krijgen. En dus voeden we de gedachte van de mensen dat het allemaal ‘over’ is en huppelen vrolijk verder, onszelf én de anderen voor een stuk een rad voor ogen draaiend. Mensen worden het beu, sommigen haken af… en soms misschien maar goed ook : het leven gaat verder, wat er ook gebeurt, en daar trekken we ons tenslotte ook aan op.  ’t Is zo dubbel allemaal, een aartsmoeilijke evenwichtsoefening.

 

De eilandbewoners, de lotgenoten : zij weten het. Als je kanker gehad hebt is het nooit gedaan. We zullen blijven achtervolgd worden door de donkere wolk en zullen moeten blijven rennen om ze voor te blijven. Vermoeiend. Moeilijk. Verwarrend. Emotioneel tormenterend.

 

Veel moed nog verder, lieve gekwelde lotgenoten.

 

Wèg vieze gedachten, wègwèg.

Morgen gaat het wel weer beter.

22:50 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (21) | Tags: de borstenclub |  Facebook |

Commentaren

Als je zoals ik uitzaaiingen hebt en de ene behandeling de andere opvolgt, zie je veel lotgenoten komen en jammer genoeg ook weer gaan.

Elke keer als je verneemt dat er iemand uitbehandeld is, is het moeilijk en soms komt er een soort schuldgevoel van "waarom zij en ik niet?". Door de jaren heen heb ik echter geleerd om er afstand van te nemen, om het niet meer onder mijn huid te laten kruipen. Dat klinkt misschien hard, maar je hebt geen keuze uit zelfbehoud. Maar zoals je schrijft de angst zal altijd blijven, soms op de voorgrond, soms op de achtergrond.
Ik hoop dat je vieze gedachten vandaag alweer wat naar de achtergrond verdwenen zijn Kristien.

Gepost door: Elly | 20-03-08

Dag Kristien, Je slaat hier weer de nagel op de kop, zoals meerdere keren in je blog.
Inderdaad, het is verdomd moeilijk om de zwarte gedachten niet de bovenhand te laten halen.
Maar hier is toch ook het belang van zo'n "tettenclub" zoals die van jullie niet te onderschatten. Ikzelf heb mijn familie en enkele vriendinnen, maar geen van allen zit in hetzelfde schuitje dan ik. En geloof me gerust, hoe zeer ze ook helpen om mij erbovenop te halen als ik er eens onderdoor zit, het is toch niet hetzelfde als lotgenoten waar je mee kan praten of lachen of wat dan ook.......probeer niet aan die kansberekening te denken. In mijn geval zijn er zo geen 5 vriendinnen ( wat ik soms heel erg mis).....Waar moet ik dan beginnen tellen???
Ik wil hier nu niet klagen, want meestal lukt het mij wel om alles positief te bekijken, maar wil alleen benadrukken dat zo'n groepje lotgenoten veel voor mekaar kan betekenen doordat ze in dezelfde situatie zitten en elkaar heel goed aanvoelen zoals je zelf al zei.

hou je goed
en geniet van het paasweekend

Ann D.

Gepost door: Ann D. | 20-03-08

Je slaat de nagel terug op de kop.
Voor hen en dus ook voor mezelf die niet een tettenclub met lotgenoten heeft is jouw blog en dat van andere lotgenoten een steun, misschien een beetje zoals jouw club. Ik ken niemand persoonlijk die BK heeft of gehad heeft. Maar dankzij de blogs heb ik toch dat gevoel niet.
Laat de statistieken voor wat ze zijn.
Groetjes

Gepost door: katy | 20-03-08

Je hebt overschot van gelijk, maar ik wil er gewoon niet aan denken.

Gepost door: anita | 20-03-08

Stientje, toch, wat voor onzin zit je nu weer uit te kramen. Je schijnt te denken dat als je een muntje opgooit en je hebt 'kop', je de volgende keer 'munt' zal krijgen. Ah ja, van de statistieken zeggen dat je 50% kans hebt op kop of munt. Awel probeer dat maar; gooi een hele avond muntjes op en voorspel telkens dat je bij de tweede worp het andere resultaat zal krijgen van de eerste. Zal ik je eens wat voorspellen? Je zal er 50% van de tijd naast zitten.

Met jouw Tettenclub kan het helemaal anders aflopen:
Scenario 1: Morgen loopt Freya onder de tram, Phara breekt haar nek als ze uitglijdt over een bananeschil, Sylvia verslikt zich in een noot, Frieda sterft aan een longonsteking en Kristien ergert zich dood aan mijn gezever hier.
Scenario 2: Over 56 jaar eten jullie samen van je taart op je feestje voor je 100e verjaardag.
...
Scenario 432000: Over vijf jaar is een van jullie gevijven dood aan borstkanker.
...

Geen mens leeft een ogenblik langer dan in de sterren geschreven staat. Maar ook geen ogenblik korter! Dus wat zou je je daar druk in maken? Maak je liever maar druk in zaken die je wel in handen hebt: je leven hier en nu. Wat zou ik nu willen doen doen, als ik over een uur zou moeten sterven? Dit stukje afwerken! Dus doe ik dat nu.

En laten we nu eens aannemen dat niet scenario 1, niet 2, niet 3, niet 27, maar scenario 432000 zich zal voltrekken? Wel, wat zou je dan willen doen met die vijf jaar die je nog hebt met je voltallige Tettenclub? Vijf jaar zitten kniezen tot er eentje dood is? Maar nee toch! Een Tettenclubreis organiseren, een Tettenclubkoffiekransje, een Tettenclubkwis, een Tettenclub-ronde-van-Frankrijk fietsen, een Tettenclub frisbee namiddag, een Tettenclub strippokeravond houden (ik kom dan wel om de drank te serveren). Nou zit je hier nog mijn prietpraat te lezen? Je moest al bezig zijn! Hop! Actie! Nu!

Ach, ik versta het natuurlijk niet, ik ben maar een vastelander. Ik ben vast en zeker een onsterfelijke; net als mijn gezin en heel mijn vriendenkring.

Een vriend van mij, Dirk, ik ken hem al 30 jaar. Al 24 jaar heeft hij de ziekte van Krohn. 24 jaar geleden lag hij op sterven na dood in het ziekenhuis. Zijn vrouw ging er vandoor met hun dochterje en het spaargeld.
Maar Dirk is rechtgeklauterd. Hij is min of meer hersteld. Hij heeft werk gevonden. Hij is hertrouwd. Hij heeft een zoon. Hij heeft een huis gekocht en verbouwd. Hij heeft jarenlang ambachtenmarkten georganiseerd. Hij maakt houtsnijwerk. Hij staat altijd klaar om jan en alleman te helpen. Hij is iemand waar iedereen naar opkijkt. Ieder jaar wel een paar maand in het ziekenhuis. Hij krijgt nu een terminale chemo - ondertussen is dat ook al minstens een half jaar. De dokters hadden hem 24 jaar geleden al opgegeven. Het is statistisch onmogelijk dat hij nog leeft. Maar hij leeft, ieder dag, al 24 jaar, iedere dag kan zijn laatste zijn. Hij verspilt er geen enkele. Ik denk dat deze leuze hem op het lijf geschreven staat: "Ik mag dan wel kanker hebben, de kanker heeft mij nog niet."

Ken je die van dat blondje dat een ijsje kreeg van haar mama?
Als ze het ijsje in handen krijgt begint ze hartverscheurend te wenen.
Mama vraagt 'Is het geen lekker ijsje?'
'Jawel mama, héééérlijk lekker, maar straks is het op.'
Zo'n dwaas meiske, die verdient toch wel kletsen op haar blote billen?

Gepost door: Herman | 20-03-08

Goei gezegd, Zorro ! Herman heeft gelijk!
Ik dacht exact hetzelfde als hij,maar Zorro was me voor ;-)
In de prullenbak met de statistieken!
Als je je tijd wilt verdoen met de statistieken en piekeren wie het volgende slachtoffer is,kan je evengoed Russische roulette spelen!
Want zoals Herman hieronder opsomde: er kan van alles anders ver(mis)lopen. Stel dat je volgens de statistieken 20 % kans hebt op een verkeersongeluk,ga je dan de auto aan de kant zetten? En als ze beweren dat je veel kans hebt om als zwakke weggebruiker omvergereden of overvallen te worden, ga je dan de fiets afzweren en angstvallig thuisblijven?
Er werd zoveel onzin geschreven over de mogelijke risico's ,dat men op den duur niks meer durft.
Weet je wat? Ik zal eens de woorden van Irakese dichter Rodaan citeren,toen ik hem vroeg hoe hij zijn angst wist te overwinnen in de tijden van oorlog:
"Ik had ooit gelezen over Dostojevski. Hij werd aan de muur gebonden om geexecuteerd te worden en had alleen nog vijf of misschien acht minuten. Hij schreef een stukje daarover, volgens mij in 'De Idioot'. In die acht minuten nam hij twee minuten voor afscheid van zijn kameraden die ook de doodstraf hadden gekregen en twee minuten voor afscheid van de omgeving. Hij dacht: wat een eeuwigheid heb ik nog, vier minuten. Hij dacht twee minuten aan zijn broer en zijn gezin en wilde twee minuten genieten. De laatste twee minuten dacht hij: als ik nu terug ga naar het leven, hoeveel minuten heb ik dan? Een oceaan? Ik las dit ooit in Baghdad en dacht: Jemig, wat een eeuwigheid heb ik. Dostojevski is uiteindelijk niet geexecuteerd, maar zijn woorden hebben de angst in mij geexecuteerd. "
Mooi toch en hij slaat helemaal de nagel op de kop!
Kristien ,geniet van nu, de zorgen zijn voor morgen. En zoals Zorro zegt: Hup ,ga met je tettenclub frisbee spelen of een heerlijk crème glace eten !
PS. heb alvast deze avond zo eentje met mokkasmaak in amarettosaus gegeten. Mmmm! zalig!
Maar ja ,ben gene blondje ;-)


Gepost door: Christel | 21-03-08

Goed gezegd, Christel ! Ik dacht nog: zal ik ook over Dostojevsky beginnen? Een verhaal dat me is bijgebleven over een soldaat die een willekeurig pistool tegen zijn kop zet met een "wedden dat hij niet geladen is". Zalig verhaal over lotsbestemming; organiseer maar eens een Tettenclub Dostojevsky avond!

Gepost door: Herman | 21-03-08

Wat... ... zou ik toch zonder jullie moeten doen? Allemaal goed gezegd!

Gepost door: kristien | 21-03-08

Dostojevski of pokeravond? Mmm, vraag eens aan je tettenclub wat ze prefereren? Een Dostojevskiavond met Russische roulette of een pokeravond waarin de dames erg in de watten worden gelegd door een Herman die op en af gaat om hun martini's aan te vullen?
Dan kan je de statistieken opnahouden ;-)
hihihi...

Gepost door: Christel | 21-03-08

=^..^= Ik hoor wel niet tot jouw tettenclub maar ik zou wel weten wat gekozen zulle ;-)))

warme paasknuffel...

enne... chocolade is een probaat middel tegen "zwarte" gedachten!!!

Gepost door: Talleke | 23-03-08

Ik wens jullie een hele fijne en zalige paasavond.
Groetjes.

Gepost door: anita | 23-03-08

Vrolijk pasen! Pasen is het feest van het leven dat de dood overwint; zowel voor de Heidenen als de Christenen.
Ik hoop dat je wel 100 paaseieren gevonden en opgegeten hebt vandaag.

Gepost door: Paashaas | 23-03-08

'k Ben op zoek naar de blog van Phara de Aguirre, kan jij mij helpen?
Groetjes en dank op voorhand.

Gepost door: anita | 24-03-08

Vrolijk sneeuwfeest ! na 100 paaseieren opeten, nu 100 kilometer rennen om die calorieën kwijt te raken !
Hup hup hup in de hagelwitte velden.

Gepost door: sneeuwkonijn | 25-03-08

Heerlijk genoten van al die spinsels!

Ik wil niet fatalistisch zijn, maar het is toch de harde realiteit wat je schrijft.
Je kan en mag je natuurlijk niet laten meeslepen in ál die verhalen, maar het blijft toch wel hangen. Ik denk vaak, moet ik niet eerder proberen het allemaal -niet weg- maar wat meer opzij te schuiven... om tot de slotsom te komen dat dat de hele situatie niet verandert en dat je dat toch niet zomaar kan.

Ik heb een paar vriendinnen, met wie het niet zo goed gaat, maar hun vriendschap is voor mij zo waardevol.
Zo leerde ik 2 jaar geleden iemand kennen op een infonamiddag over kanker. Ik heb daar een heel mooie, veel te korte, vriendschap aan overgehouden. 'Liefde op het eerste gezicht' bestaat, maar dit was 'vriendschap op het eerste gezicht’. Ze is in januari gestorven.
OK, ik heb veel verdriet over haar, maar tegelijk vind ik het toch een verrijking geweest in mijn leven. Daarom laat ik me zeker niet beïnvloeden door een aantal mensen in mijn omgeving, die vinden dat ik moet proberen het helemaal los te laten.

Dat betekent niet dat ik daarom mijn oren laat hangen, maar integendeel, geniet van elke nieuwe dag, ondanks het feit dat ik het verdict kreeg ‘niet meer te genezen’ .

Met statistieken kan ik wel omgaan, kan ze juist interpreteren en bekijk het positief, ik ben misschien een van die 5% of 25% of … heb ik al een paar keer veel geluk gehad en hoop zo nog een paar maal de statistieken uit hun evenwicht te brengen.

Van een ‘ontboezemd’ lotgenootje…

Gepost door: rikkert | 25-03-08

Ik ben geen lotgenote...maar wie kan mij garanderen dat ik het nooit zal worden ? Maar ik kan me voorstellen dat de angst om alles nog eens mee te moeten maken, of erger verschrikkelijk is ! Het is goed om niet te weten wat er je nog te wachten staat, het kunnen zowel prachtige als verschrikkelijke dingen zijn. Wat zijn moet dat zal zo zijn en dat geldt gelukkig voor iedereen.

Gepost door: Carine & Co | 25-03-08

Clubgevoel Ja hoor ik heb het allemaal gelezen,en het is niet gemakkelijk om nu iets te schrijven,ik kom nog wel terug op bezoek.
Nog een goede avond gewenst!

Gepost door: Ma Elly | 26-03-08

Verkeerde rekensommetjes en overdosis Regelmatig, een paar kwartiertje per week, Google ik even 'borstkanker' en dwaal wat rond door websites en blogs die een partij ellende over je heen gooien dat je er bij wijze van spreken zelf kanker van krijgt. Al met al heb ik het nodige gelezen, want de kwartiertjes van nu waren vorig jaar vele uren.
Koning Kanker komt elke dag even bijpraten, maar we schoppen hem snel de straat weer op en houden ons bezig met andere dingen. Nee, ik heb geen kanker, die klus wordt opgeknapt door Gerda, mijn altijd dappere wederhelft. Bijna altijd, want Koning Kanker zorgt natuurlijk wel regelmatig voor een flinke dip. Dat kan moeilijk anders, want als je bijna dodelijk vergiftigd bent door Taxotere-chemo dan zie je het even minder loepzuiver. Wil je iemand ècht naar de knoppen hebben? Trakteer hem op een rondje Taxotere.
We zijn bijna door ons abonnement van dagelijkse bestralingstripjes naar Gent heen. Nog vijf keer. Nog vijf keer de E40, de Blaissantvest en het roze kaartje om gratis te mogen parkeren bij het Lukas. Kanker heeft zo z'n voordelen.
Nog vijf keer in die afgrijselijk warme wachtkamer waar alle vormen van kanker zitten opgesteld. Keelkanker, borstkanker, prostaatkanker, longkanker, botkanker, slokdarmkanker, de kankershop kent een breed assortiment. Hoeveel bestralingen heb jij nu gehad? Negentien? Er zit hier een vrouw die er al 76 heeft gehad. Met bonus van Delhaize. Drie keer betalen, vier keer bestralen.
Het onderwerp is kanker, er kan over niets anders meer worden gesproken. Leterme is niet interessant, hij bleek uiteindelijk geen maagkanker te hebben. De dood van Hugo Claus ook niet, want die had tenslotte Altzheimer en geen kanker. De overdosis is er weer. Gerda komt zo terug, ik wil weg uit dit deprihok met roodgekleurde kelen en tot op het bot verschrompelde restanten van mensen en grotendeels de dood uitstralen. Nog vijf bestralingen en dan is er de verlossing.
Dan moet de port-a-cath nog uit Gerda's lijf worden gehaald. Een gezond mens kiest er toch niet voor om zo'n tankdop twee jaar te laten zitten? Elke vijf weken doorspoelen, wéér zo'n verplicht kankerritueel. En allemaal uit angst voor recidive, terugkeer van de kanker, want dat wijzen de statistieken tenslotte uit. Donder op met die statistieken, weg met die tankdop, weg met die overdosis kankerpraat. Als Koning Kanker je dan uiteindelijk toch het crematorium inloodst, ga je daar toch niet de godganse dag over kletsen, lezen, treuren of wat dan ook?
Al die rekensommetjes kloppen ook niet. Als ze zeggen dat van vijf kankerpatiënten er in elk geval eentje aan het kortste eind trekt, is dat een misrekening, zelfs als het waar is. Bedenk er vijf bij en de twee van de tien gaan er dood bij die tweede vijf. De eerste vijf overleven dus allemaal. Positief denken vraagt wat fantasie. En dat is precies waarom de gemiddelde kankerpatiënt zo verslagen lijkt. De chemo heeft de hersenfunctie tenslotte ook te grazen genomen. Dat komt weer allemaal terug, beloofde de oncoloog. Dat wèl en kanker niet, knipoogde ik?

Gepost door: Ted Sluymer | 29-03-08

de statistieken voorbij tja, statistieken. na de behandeling hoorde ik: 90% kans op genezing. whoehoe! we zijn ervanaf en 'life: here we come again'! na exact 3 jaar : life, euh we zijn er terug mee weg want ik ben erin geslaagd om bij die 10% anderen te geraken.
nu, na een 2e behandeling (curatief-oef)is de kans nog fifty/fifty. life, here we come nogis again. geen tijd meer voor statistieken of gepieker erover. gewoon proberen die goede pijl te vinden op de tweesprong.

Gepost door: chris | 29-03-08

Blog Phara Je kan Phara bereiken via de canvasblog op :
http://phara.canvas.be/category/columns/

Gepost door: cancer chick | 02-04-08

Dag Kristien Kom laten weten dat ik nog even komen lezen ben!
Goed verloop van de komende week gewenst.

Gepost door: Ma Elly | 21-04-08

De commentaren zijn gesloten.