20-01-08

Controlefear

Enkele weken geleden dacht ik nog dat ze me deze keer niet zouden liggen hebben. Ik zou zonder een krimp te geven mijn driemaandelijkse controle doorspartelen. Immers : ik voel me toch opperbest? Ik doe zo ongeveer àlles wat ik kan doen om mijn kansen op herval te verkleinen : ik loop tientallen kilometers per week, ik eet gezond met speciale aandacht voor de anti-oxydantjes, ik ben zomaar eventjes 13 (jaja, dertien!!) kilo afgevallen, Ik slik trouw mijn Nolvadex, ik vermijd stress en elke andere vorm van fysieke of psychische overbelasting, ik ben ‘zen’-er dan ooit en ik huppel door het leven alsof elke dag een feest is.

 

En dan gebeurt het weer : ik word ’s morgens wakker met stekende pijn in mijn benen. Niks herkenbaar of vertrouwd : geen spierpijn, geen gewrichtspijn (daar zijn we al helemaal aan gewoon, dat hoort nu bij elke dag zoals eten en drinken). ’t Is een felle pijn diep in het been. Zijn dit nu botpijnen? De eerste ochtend maak ik me geen zorgen. De tweede ook niet, maar ik word alert. Wanneer ik voor de derde keer op rij ’s ochtends schreeuwend van de pijn uit m’n slaap word gewekt is het om zeep : Angst is er weer. ’t Zijn uitzaaïngen, fluistert Hij me weer in. Verdomme, Hij verblijft blijkbaar nog altijd ergens in een kelder van mijn brein. En dat ik nog van geluk mag spreken, vervolgt Hij, want dat je met uitzaaïngen in de beenderen nog makkelijk tien jaar kan leven. Wat een bofkont ben ik.

 

Ik bel de lotgenoten. Eentje herkent het fenomeen. ’t Is een scherpe pijn diep vanbinnen. Ze heeft het vooral in haar rechterbeen. Dat stelt me gerust : ik ook ! Het verdwijnt even plots als het gekomen is. Als zij het ook heeft…

Mijn kinesiste herkent de symptomen ook van één van haar patiënten. Het zijn botpijnen die een nevenverschijnsel zouden zijn van Nolvadex. Die bewuste patiënte is om die reden trouwens gestopt met Nolvadex, die vond de pijn onleefbaar.

 

De bloedcontrole van afgelopen week bracht nog wat extra geruststelling : alles ok. Ik weet wel, ’t is eigenlijk geen betrouwbare parameter, maar waar moeten we ons anders aan vastklampen? Give us a break! Dus ik weer content. Voilà.

 

De pijn onleefbaar? Onleefbaar?? Alles is leefbaar zolang we maar wat toekomstperspectief mogen houden. Ik slik braafjes verder mijn Nolvadex. Ik zal wel op mijn tanden bijten.

Weer drie maanden gewonnen, joepie!

20:24 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (7) | Tags: nolvadex |  Facebook |

07-01-08

If women rulled the world...

 

 

 

mopje

 

13:20 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |