20-01-08

Controlefear

Enkele weken geleden dacht ik nog dat ze me deze keer niet zouden liggen hebben. Ik zou zonder een krimp te geven mijn driemaandelijkse controle doorspartelen. Immers : ik voel me toch opperbest? Ik doe zo ongeveer àlles wat ik kan doen om mijn kansen op herval te verkleinen : ik loop tientallen kilometers per week, ik eet gezond met speciale aandacht voor de anti-oxydantjes, ik ben zomaar eventjes 13 (jaja, dertien!!) kilo afgevallen, Ik slik trouw mijn Nolvadex, ik vermijd stress en elke andere vorm van fysieke of psychische overbelasting, ik ben ‘zen’-er dan ooit en ik huppel door het leven alsof elke dag een feest is.

 

En dan gebeurt het weer : ik word ’s morgens wakker met stekende pijn in mijn benen. Niks herkenbaar of vertrouwd : geen spierpijn, geen gewrichtspijn (daar zijn we al helemaal aan gewoon, dat hoort nu bij elke dag zoals eten en drinken). ’t Is een felle pijn diep in het been. Zijn dit nu botpijnen? De eerste ochtend maak ik me geen zorgen. De tweede ook niet, maar ik word alert. Wanneer ik voor de derde keer op rij ’s ochtends schreeuwend van de pijn uit m’n slaap word gewekt is het om zeep : Angst is er weer. ’t Zijn uitzaaïngen, fluistert Hij me weer in. Verdomme, Hij verblijft blijkbaar nog altijd ergens in een kelder van mijn brein. En dat ik nog van geluk mag spreken, vervolgt Hij, want dat je met uitzaaïngen in de beenderen nog makkelijk tien jaar kan leven. Wat een bofkont ben ik.

 

Ik bel de lotgenoten. Eentje herkent het fenomeen. ’t Is een scherpe pijn diep vanbinnen. Ze heeft het vooral in haar rechterbeen. Dat stelt me gerust : ik ook ! Het verdwijnt even plots als het gekomen is. Als zij het ook heeft…

Mijn kinesiste herkent de symptomen ook van één van haar patiënten. Het zijn botpijnen die een nevenverschijnsel zouden zijn van Nolvadex. Die bewuste patiënte is om die reden trouwens gestopt met Nolvadex, die vond de pijn onleefbaar.

 

De bloedcontrole van afgelopen week bracht nog wat extra geruststelling : alles ok. Ik weet wel, ’t is eigenlijk geen betrouwbare parameter, maar waar moeten we ons anders aan vastklampen? Give us a break! Dus ik weer content. Voilà.

 

De pijn onleefbaar? Onleefbaar?? Alles is leefbaar zolang we maar wat toekomstperspectief mogen houden. Ik slik braafjes verder mijn Nolvadex. Ik zal wel op mijn tanden bijten.

Weer drie maanden gewonnen, joepie!

20:24 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (7) | Tags: nolvadex |  Facebook |

Commentaren

Zot zijn doet soms wel zeer 13 kilo was dat echt nog wel nodig? Je gaat terug zo'n strijkplank worden als vroeger! En dan verschieten dat het zeer begint te doen: dat zijn de knoken die door je vel prikken!

Gepost door: Herman | 20-01-08

Even schrikken. Goed dat de angst weer verdwenen is.
Let ook goed op de raad van Herman,hij kent je wel een beetje beter dan ......
Zet nu je roze bril maar weer op!

Gepost door: Ma Elly | 21-01-08

wat moeten we anders hé Kristien dan verder onze pilletjes slikken.
Ik had die pijnen heel erg van Arimidex; herkenbaar zoals jij het beschrijft maar elke dag kroop die pijn wel ergens anders: armen, handen, benen, heup, knie... dus maar overgeschakeld op Aromasin. Bij aanvang niet veel verschil van Arimidex maar na enkele maanden voel ik toch dat de pijnen ietsje (ietsje hé...) zachter geworden zijn. Ik word er nog elke nacht wel van wakker maar het is leefbaar... inderdaad.
Morgen is het mijn beurt voor de 'grote controle'! Duim je mee?
Liefs hé en groetjes

Gepost door: lucretia | 22-01-08

=^..^= ik slik niets... mijnen tumor was niet receptief of hoe zei mijn oncologe dat ook weer?? Alléé, 't komt er op neer dat ik meer nadeel dan voordeel zou hebben van die pillen dus hoef ik niets te slikken... 'k Zal maar opgelucht zijn zeker??
Voorlopig lijkt mijn hormonenhuishouden spontaan stil te blijven liggen... benieuwd of dat zo blijft...

Gepost door: Talleke | 23-01-08

Vervelend toch, zo'n bijwerkingen van die onmisbare pillen. Gelukkig vat jij het nog goed op en zie je er de goede zaak van in. Groetjes en een prettig weekend.

Gepost door: anita | 25-01-08

Ja, je weet natuurlijk nooit hoe je lichaam reageert op medicatie.
Ik had gedurende jaren hevige pijn tgv Femara. Om moedeloos van te worden! Maar ben dapper blijven slikken omdat ik wist dat het werkte, daar waar het moest. Tot ik te horen kreeg dat het niet meer werkte.
En voilà, nu met Nolvadex is de pijn zoveel beter en ik weet ondertussen ook dat het aanslaat.

Toch hoop ik voor jou dat de pijnen niet aanhouden of erger worden, maar ik weet wel dat jij sterk genoeg bent om door te gaan!

Bon courage!

...die Herman is weer niet te schatten...

Gepost door: rikkert | 01-02-08

Awel Kristien ik had dat ook en nu ben ik overgeschakeld op ARIMIDEX maar... dat is niet beter hoor !
Aangezien ik het moet nemen omdat ik een invasieve borstkanker had, verbijt ik die pijn en de soms hevige krampen maar !
We willen leven he !
van harte Luisa

Gepost door: Luisa Marsé | 04-02-08

De commentaren zijn gesloten.