26-12-07

Nieuwjaarswensen

Voor mijn liefste tettenvriendinnen, alle lotgenoten en hun supporters : een spetterend jaar gewenst waarin ik jullie met heel mijn hart vooral één ding vurig toewens :

Een geweldige lichamelijke weerstand om alle kwade kankercellen de baas te blijven.

(Jij ook, Elly!)

Keep on fighting, girls en boys!

KLIK OP :

aliensong

 

12:06 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

19-12-07

Herman!

Dit berichtje is speciaal voor Herman. Ik hoop dat hier ontzettend veel reacties op komen, in een ode aan mijn trouwste blogsupporter. Al sinds het prille begin van de blog was Herman telkens opnieuw diegene die tijd en energie stak in fijne, warme, grappige, stijlvolle, guitige reacties. Mensen vroegen mij elke keer opnieuw : ‘Maar wie is toch die Herman die zo’n schitterende reacties op je blog zet? Van waar ken je die? Hoe ziet die er uit?...’

De reacties van Herman zijn nooit onopgemerkt voorbijgegaan en dat was niet meer dan terecht, want ze waren altijd geestig en gevat. Vele lezers kwamen op de blog voor mijn schrijfsels, maar ere wie ere toekomt : velen kwamen ook voor de reacties van Herman.‘Wat zou Herman nu weer repliceren?’ was een veel gehoorde opmerking. Collega-bloggers benijdden mij om ‘mijn’ Herman.

 

Tijd om een tipje van de sluier te lichten : zoals velen al wel begrepen hadden is Herman een collega van me, we werken allebei bij SD WORX, (overigens het beste HR-dienstverlenende bedrijf van het land en straks van Europa een beetje stoefen mag wel es hum hum) en hij ziet er zo uit : 

 

 

VHOVEH
 

Heb ik de nieuwsgierigheid een beetje bevredigd? (Potentiële aanbidsters opgelet : Herman is wel degelijk gehuwd) 

 

Ik moet zeggen, zelf heb ik er ook bijzonder van genoten, van ‘mijn Herman’. Je boft als blogger als je ‘een Herman’ hebt. Het is heel vaak gebeurd dat ik, in zak en as, toch nog kon lachen met de opmerkingen van mijn meest trouwe blogsupporter. Ik keek ernaar uit en na verloop van tijd betrapte ik me er zelfs op dat ik wachtte om een nieuw stuk te schrijven tot Herman gereageerd had op het vorige. Eerder een nieuwe blogbijdrage posten voelde niet correct. Ik wist ook dat ik niet de enige was die uitkeek naar de reacties. Ik wil Herman dan ook heel bijzonder bedanken voor zijn waardevolle bijdrage aan de blog. Herman, je hebt niet alleen mij het leven draaglijker gemaakt in zware tijden, velen hebben met mij gegierd en gegrinnikt om je bijzonder knappe schrijverijtjes met hoog literair gehalte. 

 

Bedankt Herman, je bent geweldig! 

 

Ik nodig iedereen die het met mij eens is uit een kleine reactie bij dit bericht te plaatsen, speciaal voor Herman. Doén! 

10:14 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

13-12-07

Hopen op PLGF

Antilichaam remt groei tumoren zonder nevenwerkingen

Op weg naar een nieuw kankermedicijn

Ine Van Houdenhove

‘Doorbraak in kankerbestrijding’ blokletterden de kranten toen professor Peter Carmeliet de resultaten bekendmaakte van zijn onderzoek naar anti-PLGF. Het middel schakelt tumoren uit die ongevoelig zijn voor andere medicijnen en verbetert ook de efficiëntie van bestaande chemotherapie. En dat allemaal zonder neveneffecten.

We moeten even wachten. Professor Carmeliet is nog in gesprek met World Associated Press. Als we aan het interview voor Campuskrant beginnen, bespeuren we even een zweem van vermoeidheid. Hoe vaak heeft hij dit verhaal de afgelopen dagen gedaan? Maar na twee zinnen is de geestdrift over de bevindingen van zijn onderzoeksgroep onmiskenbaar terug.
Carmeliet: “Het idee om tumoren uit te hongeren door in te grijpen op de bloedvaten die hen van zuurstof en voedsel voorzien, bestaat al decennialang. Omdat tumoren veel sneller groeien dan andere weefsels, maken ze extra groeifactoren aan — eiwitten die de bloedvatvorming of angiogenese stimuleren. Er zijn inmiddels medicijnen op de markt die de voornaamste groeifactor onderdrukken, maar die hebben bijwerkingen. Omdat ze ook de bloedtoevoer naar gezonde weefsels in het gedrang brengen, zijn ze bovendien absoluut niet geschikt voor kinderen en zwangere vrouwen, en ook voor ernstige hartpatiënten zelden aangewezen. Bovendien leiden ze ertoe dat de tumor — bij wijze van reddingsoperatie — bijkomende groeifactoren gaat aanmaken. Daardoor wordt het effect van de behandeling tenietgedaan.”

Aha!
Carmeliet en zijn medewerkers van het VIB-Centrum voor Transgene Technologie en Therapie — K.U.Leuven, bestuderen de vorming van bloedvaten op moleculair niveau. Zes jaar geleden ontdekten ze een nieuwe rol voor de Placental Growth Factor of PLGF. Carmeliet: “Het gaat om een groeifactor die in de placenta werd ontdekt — vandaar de naam. Wat PLGF daar precies doet, weten we nog steeds niet.” Om de rol van PLGF te achterhalen, creërden de onderzoekers transgene muizen die geen PLGF aanmaakten. Die bleken kerngezond en vruchtbaar en leefden even lang als gewone muizen. Carmeliet: “Onze conclusie was dat PLGF overbodig is. Tot we de muizen tumoren lieten ontwikkelen of een ontsteking. Toen zagen we PLGF in actie schieten. We begrepen dat het om een groeifactor gaat die enkel zorgt voor de vorming van bloedvaten naar zieke weefsels of tumoren.”
Een Aha-Erlebnis van formaat. Nu konden de onderzoekers namelijk op zoek naar een antistof voor PLGF. Dat werd uiteindelijk ontwikkeld in samenwerking met biotechbedrijf ThromboGenics — dat met het Centrum voor Transgene Technologie en Therapie niet enkel de gang deelt, maar ook professor Désiré Collen, respectievelijk als CEO en als diensthoofd. Tijdens de tests bleek anti-PLGF de verwachtingen van de onderzoekers in te lossen. Carmeliet: “Het lijkt bij muizen inderdaad een krachtig middel tegen kanker, en één dat op verschillende fronten tegelijk actief is. Niet alleen remt het de bloedvatvorming naar tumoren, het maakt de bloedvaten ook beter doorlaatbaar voor chemotherapie — normaalgezien zijn de bloedvaten naar tumoren zo slecht georganiseerd dat drug delivery een groot probleem is.”
“Omdat PLGF geen enkele rol speelt bij gezonde weefsels, is het onderdrukken ervan bovendien veilig, ook voor kinderen en zwangere vrouwen. Daarnaast verschilt anti-PLGF van andere angiogeneseremmers doordat de tumor geen extra groeifactoren gaat aanmaken om bloedvatgroei toch te stimuleren. Reden daarvoor is dat anti-PLGF niet alleen de angiogenese onderdrukt maar ook nog andere kankerprocessen.”
Nog dit jaar gaan de klinische tests van start die moeten aantonen of het middel ook bij mensen veilig en effectief is. Carmeliet: “In het beste geval kan anti-PLGF over vijf jaar op de markt zijn, maar het kan evengoed drie keer zo lang duren. We hopen in ieder geval dat het ertoe zal bijdragen om kanker beter onder controle te houden en te laten evolueren tot een chronische aandoening in plaats van een dodelijke.”
“Genetisch onderzoek in muizen vraagt tijd, inspanning en geld — het was dan ook frustrerend om vast te stellen dat PLGF overbodig is voor bloedvatvorming in gezonde organen… De voldoening op het moment dat je je realiseert dat het fundamentele onderzoek dat je doet, verstrekkende klinische toepassingen zou kunnen hebben, is des te groter.”

Info: patienteninfo@vib.be

Uit : Campuskrant KULeuven, 12 december 2007

10:26 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (5) | Tags: plgf |  Facebook |

09-12-07

Details Roparun

Kortgeleden was er bestuursvergadering van Roparun en daar werd licht geworpen op een aantal onduidelijkheden in verband met het grensoverschrijdende loopevenement voor het goede kankerdoel. 

Wat is de Roparun nu precies en wat zoeken we nog?

De Roparun is de langste non-stop estafetteloop ter wereld : 530 km van Parijs naar Rotterdam. De teams starten gefaseerd van zaterdag 10 mei 15u30 tot zondag 11 mei 10u vanuit Parijs. Op maandagmiddag 12 mei finishen alle teams op de Coolsingel in Rotterdam, midden een gigantisch feestgedruis. De publieke belangstelling begint al bij Zele en vanaf de Nederlandse grens in de Brabantse steden Putte, Ossendrecht, Steenbergen en Bergen op Zoom worden de teams tussen 03u en 10u onthaald door de plaatselijke bevolking. Ambiance verzekerd.

De Roparun is topsport en teamsport. Acht lopers leggen de afstand van 530 km in ongeveer 48 u af. Iedere loper loopt, verdeeld over verschillende sessies, ongeveer 65 km. De lopers worden tijdens de loop continue begeleid door 2 fietsers. De begeleidende fietsers wijzen de weg, schermen de loper af van het verkeer en supporteren uiteraard volop.

Verder bestaat het team uit masseurs, kinesisten, mensen van de catering, chauffers en bijrijders. Elke schakel van het team is even belangrijk.

Wat zoeken we nog?

Eén team bestaat uit 2 ploegen van 8 personen die elkaar afwisselen. Dat betekent telkens :

- 4 lopers : om een idee te geven van wat er van je verwacht wordt : je moet 65 km afleggen op 48u, en dit aan een gemiddelde snelheid van 10 à 11 km/u. Je loopt in een team van 4 telkens 2 km dus dat betekent : 2 km lopen, 6 km rust in het busje terwijl de andere 3 hun 2 km lopen. Terug 2 km lopen, terug 6 km rust in het busje enz... Dit moet je dus 48u lang en 530 km ver volhouden. Om dit aan te kunnen tegen mei moet je in maart als 'tussendoel' 20 km kunnen lopen in minder dan 2u. Niet mals, dus. Als je dit kan zit je perfect op schema om de Roparun tot een goed einde te brengen. Dit kan uiteraard alleen mits doorgedreven training.

- 2 fietsers : elke fietser fietst zo'n 64 km aan 11 km/u gemiddeld (de snelheid van de lopers). De grootste uitdaging voor de fietsers is dus de vermoeidheid en de zadelpijn trotseren en vooral : de lopers continu motiveren en aansporen.

- 1 bijrijder : volgt de lopers met het busje en assisteert bij de wissels om de 2 km.

- 1 masseur/kinesist : soigneert regelmatig de pijnlijke spieren.

+ catering : zorgen dat het eten altijd stipt op tijd klaar staat voor de lopers, zodat deze terug energie kunnen opdoen en zo weinig mogelijk tijd verliezen met de maaltijd. Veel meer dan 1,5 u slaap valt er immers voor de lopers niet te verwachten tijdens de wedstrijd, dus tijd is zeer kostbaar. Hier zorgt de catering voor, en ze motiveert ook de lopers om te eten. Immers, door gebrek aan slaap hebben die de neiging een maaltijd over te slaan om langer te kunnen slapen, maar dat leidt onverbiddellijk tot te weinig brandstof en dus... gevaar voor opgave.

Dit alles met als doel zoveel mogelijk geld in te zamelen via sponsoring voor Kom op tegen Kanker. In 2007 was de totale opbrengst van de Roparun zomaar eventjes €3.100.000,- . Uiteraard hopen we in 2008 dit bedrag te overtreffen.

Wie voelt zich geroepen hieraan mee te werken? Zoals gezegd werken we volop aan de samenstelling van een ploeg lotgenoten. Uiteraard kunnen er ook zoveel mogelijk gewone 'valide' (?) ploegen zich inschrijven.

Voor meer info kan je steeds bij mij terecht.

Ik loop, dus ik leef.

 

16:55 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (1) | Tags: roparun, borstkanker |  Facebook |

02-12-07

Writersblock?

Je schrijft niet meer, Kristien! Jaja, kweetet, ’t is al een tijdje stillekes. Daar zijn een aantal redenen voor. 

Ten eerste ben ik sinds september terug aan het werk. En hoewel mijn geest dat geweldig vindt en gulzig geniet van de afwisseling en de hernieuwde uitdagingen, sputtert mijn lichaam soms behoorlijk tegen. Ik slaaaaaaaaaaap nog zo ontzettend veel en moet nu mijn ‘schade’ inhalen op de dagen dat ik niet werk. Dat betekent dat ik geen tijd heb de dagen dat ik werk en minder tijd de dagen dat ik niet werk. Bovendien protesteert mijn rechterarm wèl tegen mijn professionele activiteiten. Vermoedelijk door het langdurig in dezelfde houding te zitten (computer) speelt die sinds september wat spelbreker door te stuwen en op te zwellen. In lichte paniek ben ik de afgelopen maanden zowat dagelijks naar de kine geweest voor lymfedrainage en vandaag is de situatie terug min of meer genormaliseerd. Ik probeer het verder op te vangen door wat armoefeningen te doen achter mijn buro (nee, ik ben geen vliegen aan het vangen collega’s) en mijn vrije dagen extra te bewegen. Bovendien ga ik me een armkous (cfr. steunkous) aanschaffen voor gevallen van nood, want het is praktisch niet haalbaar elke dag naar de kine te blijven gaan als je werkt. Hier moeten we nog wat sleutelen aan oplossingen want die arm, da’s voor de rest van ons leven dat we daar moeten leren mee omgaan hé. 

Ten tweede ben ik zo’n beetje in een volgende fase aanbeland. De fase waarin alles wat met kanker te maken heeft eigenlijk mijn strot uitkomt. Ik wil zo graag geloven dat ik daar allemaal niks meer mee te maken heb, en soms lukt het ook wel mezelf dat wijs te maken, steeds beter eigenlijk. Laat dat overigens een hart onder de riem zijn voor lotgenoten die nog volop in de strijd zitten en zich met de beste wil van de wereld niet kunnen voorstellen dat er nog een leven is na kanker : wéét dat er zo’n moment komt dat alles terug in de plooi lijkt te vallen en het gewone leven van alledag zich herneemt en je met plezier jezelf terug laat meedrijven… alsof er niks gebeurd is.  

Ten derde was de motor van mijn pen De Emotie, meerbepaald de negatieve emotie : angst, verdriet, pijn, onzekerheid… Die zijn vandaag voor een groot stuk naar het achterplan verdreven. Niet helemaal natuurlijk, maar toch, de puzzelstukjes van mijn leven vallen netjes terug in mekaar en ik voel me evenwichtig en tevreden. Je hoort wel vaker van schrijvers of songwriters dat ze hun beste prestaties leveren als ze ongelukkig zijn, wel, ik snap nu eindelijk precies wat ze bedoelen. Gelukkig zijn is geweldig, maar het levert weinig inspiratie om grootse literaire prestaties neer te zetten. De muze kiest haar gastheren liever onder diegenen die ergens in de emotionele goot hangen. Dus : eigenlijk is het goed nieuws dat ik minder schrijf. 

Wat zal ik met de blog doen? Voorlopig verandert er niet veel, het blijft alleszins een forum om informatie te delen met lotgenoten. Bovendien starten straks de voorbereidingen voor de Roparun, en allicht zal ik daar ook regelmatig over berichten, over hoe de zaken vorderen en wie er allemaal meedoet. Dat is dan een positieve manier om de blog verder te voeden, want ik heb op dit moment geen zin om nog meer woorden vuil te maken aan de rotkantjes van kanker dan strikt nodig is, en ik hoop dat dat zo kan blijven.

Ik wil me blijven inzetten om lotgenoten hoop te geven, maar ga zelf niet meer lopen zeuren over die kl…kanker van mij, die ik zo graag op zolder wil wegsteken. Ergens in een doos met archieven, waar straks lekker veel stof op komt omdat er niets meer mee gebeurt… Goh, wat hoop ik dat ik dat duivels doosje gedekt kan houden!

14:09 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (11) | Tags: borstkanker |  Facebook |