02-12-07

Writersblock?

Je schrijft niet meer, Kristien! Jaja, kweetet, ’t is al een tijdje stillekes. Daar zijn een aantal redenen voor. 

Ten eerste ben ik sinds september terug aan het werk. En hoewel mijn geest dat geweldig vindt en gulzig geniet van de afwisseling en de hernieuwde uitdagingen, sputtert mijn lichaam soms behoorlijk tegen. Ik slaaaaaaaaaaap nog zo ontzettend veel en moet nu mijn ‘schade’ inhalen op de dagen dat ik niet werk. Dat betekent dat ik geen tijd heb de dagen dat ik werk en minder tijd de dagen dat ik niet werk. Bovendien protesteert mijn rechterarm wèl tegen mijn professionele activiteiten. Vermoedelijk door het langdurig in dezelfde houding te zitten (computer) speelt die sinds september wat spelbreker door te stuwen en op te zwellen. In lichte paniek ben ik de afgelopen maanden zowat dagelijks naar de kine geweest voor lymfedrainage en vandaag is de situatie terug min of meer genormaliseerd. Ik probeer het verder op te vangen door wat armoefeningen te doen achter mijn buro (nee, ik ben geen vliegen aan het vangen collega’s) en mijn vrije dagen extra te bewegen. Bovendien ga ik me een armkous (cfr. steunkous) aanschaffen voor gevallen van nood, want het is praktisch niet haalbaar elke dag naar de kine te blijven gaan als je werkt. Hier moeten we nog wat sleutelen aan oplossingen want die arm, da’s voor de rest van ons leven dat we daar moeten leren mee omgaan hé. 

Ten tweede ben ik zo’n beetje in een volgende fase aanbeland. De fase waarin alles wat met kanker te maken heeft eigenlijk mijn strot uitkomt. Ik wil zo graag geloven dat ik daar allemaal niks meer mee te maken heb, en soms lukt het ook wel mezelf dat wijs te maken, steeds beter eigenlijk. Laat dat overigens een hart onder de riem zijn voor lotgenoten die nog volop in de strijd zitten en zich met de beste wil van de wereld niet kunnen voorstellen dat er nog een leven is na kanker : wéét dat er zo’n moment komt dat alles terug in de plooi lijkt te vallen en het gewone leven van alledag zich herneemt en je met plezier jezelf terug laat meedrijven… alsof er niks gebeurd is.  

Ten derde was de motor van mijn pen De Emotie, meerbepaald de negatieve emotie : angst, verdriet, pijn, onzekerheid… Die zijn vandaag voor een groot stuk naar het achterplan verdreven. Niet helemaal natuurlijk, maar toch, de puzzelstukjes van mijn leven vallen netjes terug in mekaar en ik voel me evenwichtig en tevreden. Je hoort wel vaker van schrijvers of songwriters dat ze hun beste prestaties leveren als ze ongelukkig zijn, wel, ik snap nu eindelijk precies wat ze bedoelen. Gelukkig zijn is geweldig, maar het levert weinig inspiratie om grootse literaire prestaties neer te zetten. De muze kiest haar gastheren liever onder diegenen die ergens in de emotionele goot hangen. Dus : eigenlijk is het goed nieuws dat ik minder schrijf. 

Wat zal ik met de blog doen? Voorlopig verandert er niet veel, het blijft alleszins een forum om informatie te delen met lotgenoten. Bovendien starten straks de voorbereidingen voor de Roparun, en allicht zal ik daar ook regelmatig over berichten, over hoe de zaken vorderen en wie er allemaal meedoet. Dat is dan een positieve manier om de blog verder te voeden, want ik heb op dit moment geen zin om nog meer woorden vuil te maken aan de rotkantjes van kanker dan strikt nodig is, en ik hoop dat dat zo kan blijven.

Ik wil me blijven inzetten om lotgenoten hoop te geven, maar ga zelf niet meer lopen zeuren over die kl…kanker van mij, die ik zo graag op zolder wil wegsteken. Ergens in een doos met archieven, waar straks lekker veel stof op komt omdat er niets meer mee gebeurt… Goh, wat hoop ik dat ik dat duivels doosje gedekt kan houden!

14:09 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (11) | Tags: borstkanker |  Facebook |

Commentaren

Hopen we dat niet allemaal? Helaas voor sommige onder ons is het ijdele hoop. Ik hoop voor jou dat het zo zal zijn. Opgeslaan in het archief en nooi meer nodig. Ik ben nog lang niet toe aan een archief hoewel ik de hoop voor meer dan 3 jaar heb gekoesterd.

Gepost door: Dita | 02-12-07

Begrijpelijk dat je dit hoofdstuk nu voorgoed wil afsluiten. Doe maar ! Maar we zullen wel je bijna dagelijkse berichtjes missen, hoor! Het ga je goed Kristien!

Gepost door: Evelyne | 02-12-07

We hopen samen met je dat die doos onder een enorm pak stof komt te zitten, om uiteindelijk in de vergeethoek te belanden.

Gepost door: anita | 03-12-07

Ik supporter mee voor het loslaten … en uiteraard ook voor de Roparun. Ik heb daar trouwens enkele vraagjes bij: Zoeken ze nog lopers? En waar moet je vandaag al staan om te kunnen meelopen? 5 km is momenteel geen enkel probleem, maar grotere afstanden heb ik nog niet gelopen. Ik sport wel drie dagen in de week, maar ik hou van afwisseling: lopen, dansen, fitness... Ik heb me voorgenomen om nu al te starten met de opbouw naar 10 km. En zo verder... Ik hou van uitdagingen maar ik weet hoegenaamd niet of die Roparun haalbaar is voor mij.
groetjes
Finneke

Gepost door: Finneke | 03-12-07

Ik kom nog regelmatig eens kijken, en ben blij te lezen dat het goed met je is.
Succes

Gepost door: katy | 03-12-07

Dat heet dan 'gelukkig zijn' Ja, om te schrijven moet je wat ongelukkig zijn, dat ervaar ik ook. Ik was dus blij dat je niet meer blogde: een blijk van gezondheid. Gelukkig voor ons ben je nu toch even wat ongelukkig over het feit dat je te gelukkig bent om te kunnen schrijven.

En die arm die niet mee wil. Dus je collega's danken dat je aan het vangen bent? En jij gelooft dat de collega's dat denken omwille van die armbewegingen?

Zal ik je arm tijdens de middagpauzes wat komen masseren? Dan hebben de collega's eindelijk weer eens iets leuks om over te praten; dat gezever over de grote reorganisatie op het werk vind ik toch maar saai. En dan kan jij je lekker ergeren aan het geroddel van de collega's, zodat je weer ongelukkig bent en iets hebt om over te schrijven.

Gepost door: Herman | 04-12-07

Nu even niet Alleen jij weet en voelt hoe je alles het beste aanpakt.
Dus.......
Veel werk genot gewenst!

Gepost door: Ma Elly | 05-12-07

hahaha... bij mij werd er ook al verteld dat ik 'aan het vangen' was!
Blij dat je het vrij goed maakt! Houden zo hé!
Tot binnekort eens op de koffie ergens???
Groetjessssssssss

Gepost door: lucretia | 05-12-07

Johei! Tedju! en merci! Johei!
Omdat ik blij ben dat kanker op de achtergrond geraakt. Heerlijk hé! Ik herken dat ook.
En: tedju toch!
Omdat ik vind dat je echt goed schrijft en ik ga dat missen, dat zitten lachen hier achter mijn computer met uw zotte uitspraken en dat wegpinken van die traantjes als ik de pijn achter de woorden voel....
en merci...
omda'k u nog altijd graag zie!

Gepost door: Freya Van den Bossche | 05-12-07

een reactie op je boek "borstkanker en boezemblues" hey Kristien
Ik heb jouw boek cadeau gekregen van een heel goeie vriendin, die vond dat ik heel veel op jou lijk. Ik ben immers ook 43, ben sinds 3 maanden ook "full option" borstkanker patiënt, heb twee zonen en werkte voordien ook fulltime - volle gas - vooruit! Ik heb jouw boek beginnen lezen tijdens mijn derde chemo en ik zat soms echt hardop te lachen (de andere zullen wel gedacht hebben dat ik van de chemo gepakt was). Ik herken mezelf zo vaak in jouw boek dat het griezelig is! Ik zit zelf boordevol plannen en hoop ook terug te kunnen gaan joggen van zodra de chemo voorbij is.
Tijdens de chemo komt er steeds de psychologe van de kliniek langs en zij heeft al direct de gegevens van jouw boek opgeschreven. Het zou een verplichte lectuur van elke borstkankerpatiënte moeten worden! Ik geloof er heilig in dat als je zelf positief blijft denken en tracht om zo veel mogelijk je leven verder te blijven leiden (soms "lijden"), dit enkel maar je genezing kan bevorderen. Ik maak nu tijd voor al die dingen waar je niet aan toe komt als je voltijds werkt en kinderen hebt en ik moet zeggen, ik heb me nog geen moment verveelt. In feite kom ik weeral tijd te kort :-)
Nog veel succes verder en ik lees op je blog nog wel hoe het verder met je gaat.

Gepost door: Nancy | 11-12-07

boek 8DRJ7
Hallo
Ik ben Veronique. Toevallig kwam ik op u website terecht.
Voor mij is deze ervaring nieuw. Ik heb een vriendin waar onlangs borstkanker werd vastgesteld. Ik weet niet goed hoe ik hiermee om moet gaan. Zij zelf gaat hier heel optimistisch en positief mee om (gelukkig maar). Ik vind het zo akelig en weet niet goed wat te doen.
Ik heb net gelezen dat u een boek hebt geschreven omtrent je ervaringen. Ik zou deze graag eens lezen en cadeau doen. Hier zit dan ook het probleem. Ik ken het boek niet.
Kan u mij laten weten hoe het boek heet en waar het te verkrijgen is.
Hartelijk dank en veel succes. Ik zie dat je veel mensen hebt geinspireerd

Gepost door: heylen veronique | 11-12-07

De commentaren zijn gesloten.