25-09-07

Zwaarwichtig probleem (25-09-07)

Ik heb nog één grote frustratie, deze dagen, en het is een zware, letterlijk dan: mijn gewicht. Ik word er helemaal tureluurs van, maar wat ik ook probeer, er komen alsmaar kilo's bij en ze zetten zich vast met zo'n overtuiging van 'ik ben hier om te blijven'. Ha-te-lijk. Een beetje meer wegen, ik wist dat ik er waarschijnlijk niet kon aan ontsnappen, 't is een veelgehoord probleem bij lotgenoten, maar dit loopt hier de spuigaten uit.

Ik sport mezelf te pletter, eet karig, drink liters water en thee en... blijf verdikken! Wat het zo beangstigend maakt is dat ik niet weet waar het zal stoppen. Dat, in combinatie met het groeiende besef dat ik er blijkbaar NIKS kan aan veranderen, brengt een licht paniekgevoel te weeg.

Dus : HELP! Wie kent de oplossing? (En zeg nu niet : 'aanvaarden', want ik heb verdomme al genoeg moeten 'aanvaarden' het afgelopen jaar en bovendien kan je pas beginnen aanvaarden eens de volledige omvang van het probleem duidelijk is, en dat is blijkbaar nog steeds niet in zicht.)

Het erge is dat ik door pure frustratie eetstoornissen begin te ontwikkelen : vorige week ben ik gestopt bij de patisserie om een merveilleuke te gaan kopen en ik heb me op het dorpsplein geinstalleerd om het smakelijk op te peuzelen. 't Was tien jaar geleden dat ik nog eens zo'n ding gegeten had, normaal haal ik m'n neus op voor zo'n caloriebommen.

Omdat ik weet dat vele lotgenoten hiermee worstelen ben ik eens gaan snuisteren op internet en ik heb een site gevonden met waardevolle bedenkingen omtrent het fenomeen. In afwachting van een oplossing kunnen we er best gewoon onder mekaar wat over mekkeren, zeker?

Gewichtstoename bij borstkanker

* Als je een hormoongevoelige tumor hebt, krijgt je Tamoxifen of Arimidex (vaak in cominatie met Zoladex). Beide medicijnen grijpen in op je hormoonhuishouding en kunnen een gewichtstoename van 5  tot 10% van je oorspronkelijke gewicht teweeg brengen.
*Door de chemo raken velen (ook zonder hormonale behandelingen) in de overgang. De overgang op zich brengt een tragere stofwisseling met zich mee en als je niet uitkijkt zit je zo op een hoger gewicht.

Een kilo of 15 aankomen is tijdens de chemo niet ongewoon en als je daarna dan nog allerlei hormonale medicatie krijgt, is het eind helemaal niet meer in zicht.

Voor niet-patiënten komt dit uiterst vreemd over.
Waarom klagen mensen die weer 'beter' zijn over hun gewicht ? 'Count your blessings', wordt dan vaak gezegd. Met andere woorden: je mag niet meer over normale dingen klagen als je zoiets ergs als kanker hebt meegemaakt. Waarom klagen mensen die niet meer beter worden over hun gewicht ?
Als je te horen hebt gekregen dat je uiteindelijk aan borstkanker zult overlijden, is het al helemaal not done om over je gewicht te klagen. Waar maak je je in godsnaam druk over als je dood gaat? etc. etc.

Maar zo ligt dat niet. Als je net te horen krijgt dat je borstkanker hebt, weet je dat er aan je uiterlijk iets gaat veranderen.
De borst ziet er minder mooi uit door een operatie of je hebt helemaal geen borst(en) meer. Daar moet je mee leren leven, je hebt simpelweg geen keus. Je haren zullen uitvallen en ook je wimpers en wenkbrauwen verlies je en daar moet je ook mee leren leven. En trouwens, het groeit toch weer aan, wordt dan vaak heel makkelijk gezegd. Dat je echter ook zo 15 kilo zwaarder kunt worden, daar heeft niemand het over.

Terwijl we in een wereld leven waar slank zijn bijzonder belangrijk is. Mensen die dik zijn, worden over het algemeen niet erg hoog geacht. En als je lijf dan al lelijker is na het opereren wordt het daarna dan ook nog eens een keer lelijker door al die vetlagen die zich ophopen. Het klinkt cru maar velen ervaren het zo. Je gevoel van machteloosheid neemt alleen maar toe. En net als bij 'gewone' mensen, is er geen 'easy way out'.

(...)

Dit artikel richt zich op gewichtsproblematiek uitsluitend bij borstkanker.
Gewichtstoename bij dit type kanker is frequent onderzocht en daarnaast bestaat de meerderheid van de deelnemers van 'Herstel en Balans' (nvdr : revalidatieprogramma voor kankerpatienten, oa in Middelheim, zie ook KanActief in Leuven) uit vrouwen behandeld voor borstkanker.

'Sarcopenic obesity' en borstkanker
In 1978 werd gewichtstoename bij borstkankerpatiënten voor het eerst gerapporteerd als een veel voorkomend probleem. Ten minste 50-96% van de vrouwen met borstkanker krijgt te maken met gewichtstoename gedurende de behandeling met adjuvante chemotherapie.
Het gaat hierbij om 'sarcopenic obesity', een vorm van gewichtsstijging waarbij tegelijkertijd de vetvrije massa afneemt of gelijk blijft. De gemiddelde
gewichtstoename ligt in de meeste studies tussen de 2,5 tot 6,3 kg, maar grotere gewichtsstijgingen zijn niet ongebruikelijk.
Deze getallen zijn waarschijnlijk een onderschatting van de werkelijke
toename in vet. Daarnaast wordt door de gewichtsstijging een afname van de vetvrije massa gemaskeerd.
Recent werden veranderingen in vetpercentage tussen het eerste en derde jaar na het stellen van de diagnose in kaart gebracht bij 514 vrouwen met een stadium 0-IIIA mammacarcinoom.
Een stijging van het percentage vet werd gezien bij 74% van de populatie,
met een gemiddelde toename van 3,6% ± 3,0%. Bij ongeveer 20% was de stijging meer dan 5%. Veranderingen in vetvrije massa werden niet gerapporteerd.

Gewichtstoename en kwaliteit van leven
De directe invloed van gewichtstoename op kwaliteit van leven bij borstkanker is niet uitgebreid onderzocht. Wel ondersteunen verschillende publicaties het
vermoeden dat ongewilde gewichtsstijging bij en na borstkanker enkele aspecten van kwaliteit van leven negatief beïnvloedt. Zo wordt gewichtstoename in recente literatuur een van de meest belastende problemen genoemd voor vrouwen met borstkanker.

Gewichtsstijging wordt door patiënten eveneens als verontrustend beschouwd. Daarnaast zijn obesitas en borstkanker beide afzonderlijke risicofactoren voor het ontwikkelen van een depressie. Het lijkt aannemelijk
dat wanneer beide factoren tegelijkertijd voorkomen, ze versterkend werken.

Volgende week :

- meer over de gezondheidsrisico's (lange lijst)

- wat is de oorzaak? ('t blijft gissen)

- wat doe je er aan? (heel kort stukje)

Hou de moed erin dames!!!

20:18 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (13) | Tags: sarcopenic obesity |  Facebook |

Commentaren

Waarschijnlijk ben ik één van de weinige die gedurende chemo en het gebruik van Tamoxifen niet ben aangekomen, maar eerder afgevallen. Nu gebruik i Aromasin en ook daarmee is er geen gewichtstoename. Hoe het komt? Geen idee. Ik voor mij vind het prima, maar ik leef mee met degene die niet zo fortuinlijk zijn.

Gepost door: DIta | 25-09-07

Bedankt voor dit artikel Kristien. Ik hoor bij de ongelukkigen waar de kilo's er blijven aanvliegen en waarvan mensen dan zeggen "dat is toch bijzaak". Ben benieuwd voor het vervolg op het artikel!

Gepost door: Elly | 26-09-07

gewicht troost je, ik ben ook tot nu toe 5 kilo aangekomen. Afwachten is nu de boodschap. Misschien eens vragen aan de oncoloog of er geen diëtisten bestaan voor vrouwen met overgewicht bij borstkanker. Wie weet??

Gepost door: Nadia | 26-09-07

wat erg Wat erg..

Ik kan je niet helpen helaas. Misschien moet je er niet zoveel van aantrekken. Misschien zijn een paar kilo's toch niet zo erg.

Gepost door: Treat-Cancer.nl | 26-09-07

Ik neem Zoladex en Arimidex. Ik kan veel minder eten dan vroeger, maar slaag erin om op mijn gewicht te blijven. Mijn gouden tip: 1 à 2 l groene thee per dag, ik neem dat mee in een thermos naar mijn werk en drink die op mijn werk leeg. Tussendoor fruit, NOOIT geraffineerde suiker, veel vezels, lijnzaad bij het ontbijt (bevat ook fyto-oestrogenen en omega-3 vetzuren, en is goed voor de darmwerking).Per warme maaltijd 4 soorten groenten (soep + groentensap telt mee), nooit vlees, wel tofu (ook fyto-oestrogenen). Geen melk, maar sojamelk (ook fyto-oestrogenen). 1 kopje koffie per dag. Veel beweging. Good luck, je mag me altijd contacteren voor meer tips... Succes, Lieve

Gepost door: Lieve | 26-09-07

Gewichts toename Het is een probleem boven op zovele andere ,wij weten er van mee te spreken.daarom bedankt dat je het een beetje gaat onderzoeken hoe we dat probleem kunnen aanpakken.
We volgen je blog met arendsogen wees daar maar zeker van.
Groetjes uit mol!

Gepost door: Maria | 26-09-07

Grote frustratie Ik heb nog één grote frustratie, dezer dagen: vrouwen, ik zal ze nooit begrijpen. Ik word er helemaal tureluurs van, maar wat ik ook probeer, je kan een vrouw nooit een welgemeend complimentje geven: ze geloven er nooit niks van.

Wat schreef ik als reactie op vorig stukje: “Toen je zo aan 't jammeren was dat je lelijk en dik was; toen schreef ik zo van die reacties met een ondertoon van 'hoho dat zal wel, vrouwen zeuren altijd dat ze lelijk en dik zijn'. Ik ben toen eens op bezoek gekomen. Ben ik toen geschrokken: je zag er echt wel vreselijk uit! Dat is gelukkig allemaal voorbij. Anders zou ik dit nooit schrijven.”

Als ik dat zo opnieuw lees, dan staat er –een beetje omfloerst weliswaar om niet al te slijmerig over te komen– “Je bent nu terug mooi en slank!”

Jawadde, het volgende stukje van mevrouw is een jammerklacht van zeven bladzijden dat ze lelijk en dik is. ’t Is al goed zenne: vanaf nu nooit niks complimentjes meer.

Moet je lezen: “Eetstoornis: … vorige week ben ik gestopt bij de patisserie om een merveilleuke te gaan kopen en ik heb me op het dorpsplein geïnstalleerd om het smakelijk op te peuzelen. 't Was tien jaar geleden dat ik nog eens zo'n ding gegeten had” Dat is dus een eetstoornis volgens madam? En ik mag zeker niet zeggen dat je aan ’t overdrijven bent? Ik mag zeker ook niet zeggen, dat het gezond is om je eens te laten gaan zo één keer om de tien jaar?

“Omdat ik weet dat vele lotgenoten hiermee worstelen…” Ja, lotgenoten; ik mag zeker niet zeggen dat alle vrouwen altijd zeuren dat ze lelijk en dik zijn?

“Terwijl we in een wereld leven waar slank zijn bijzonder belangrijk is.” Allez, je bent vergeten te vermelden dat dit de schuld van de mannen is.

Wat moet een mens nu antwoorden op zo’n onzin? Misschien: “weet dat er beterschap op komst is, dat het overgaat, dat je je terug goed zal voelen” ?

Ach, ‘k zal het maar positief proberen te interpreteren: ’t is misschien wel het bewijs dat je echt genezen bent. Je bent weer een normale vrouw, want je zaagt over je uiterlijk.

Nee, ik weet het echt niet, ik begrijp het probleem niet. Hoe meer je bijkomt, hoe meer Kristien. Is dat nu een probleem? Nee, dat is een verrijking, want je bent je gewicht in goud waard.

Gepost door: Herman | 26-09-07

Amai 'k Zal 't nooit meer doen, Herman.
Allez, vandaag toch niet meer.

Gepost door: cancer chick | 27-09-07

Gelukkig weet ik beter Gelukkig weet ik dat je toch niets aantrekt van wat ik hier neerkwak; dus kan ik me altijd eens goed laten gaan.

Gepost door: Herman | 27-09-07

frustratie beste,wat jij doormaakt daar kan ik ook over meeschrijven zit in hetzelfde patroon.Ze zeggen steeds dat zal beteren je moet geduld hebben maar mijn geduld geraakt ook stilaan op het is al zo erg dat ik complexen krijg van mijzelf ik geloof er niet meer in dat dit probleem wel zal oplossen ik moet maar naar eten kijken en er is al een kilogram erbij.De mannen kunnen gemakkelijk praten zij weten niet hoe wij als vrouw ons voelen als er op een jaar zo maar 10 kg bijkomt en zeker niet dat we ons dat jaar volgepropt hebben in tegendeel nog veel dagen gehad dat eten gewoon niet ging.En dan zouden wij eens niet mogen zagen!!!!!!!ik hoop dat je er een antwoordt op vind kijk er ook al naar uit nog veel sterkte vanwege een lotgenote

Gepost door: caroline | 27-09-07

een pààr kilo's?? Natuurlijk zijn een pààr kilo's niet erg. Maar waar ik vervelend van word, is dat sommigen onder ons tien kilo en meer zijn aankomen op een jaar tijd EN DAT HET NOG STEEDS NIET STOPT. En dat de dokters doodleuk zegen dat alles wat je méér dan vijf kilo aankomt, niet meer van de Tamoxifen is. Maw: je laat je gaan, madam, je snoept waarschijnlijk stiekem.
Mijn fytotherapeut heeft ook beloofd dat hij er eens op zal puzzelen. Ondertussen: één lotgenote is overgestapt van Nolvadex op Arimidex en verloor prompt langzaam maar zeker de tien kilo die ze had opgestapeld sedert het begin van de Nolvadex kuur. Verklare wie het kan

Gepost door: Freya Van den Bossche | 28-09-07

cortisone? Volgens mij ligt het aan de cortisone die we krijgen tijdens de chemokuren.
Tijdens de behandeling met o.a. taxotere kreeg ik soms een ganse dag niks door mijn keel en toch zag ik er na enkele maanden als een monster uit !
Ik ben op 1 jaar tijd zo'n 10 kilo bijgekomen, en had daarvoor altijd een superlijntje.Ben natuurlijk ook net 40 geworden, maar toch, ook mijn kinesiste zegt dat het vooral cortisone (medrol) kilo's zijn. Ik sport, eet 's avonds bijna niks meer en beetje bij beetje gaat er wat vanaf, ik neem wel arimidex en geen nolvadex.
Ik vroeg hierover raad aan mijn oncologe, en die zei dat ik maar naar een diëtiste moest gaan. Ze snappen dus echt niet dat dit een probleem is dat voor borstkankerpatiënten héél zwaar is om te dragen , het komt er nog es bovenop !

Gepost door: De Visscher Marie-Jeanne | 30-09-07

ja... die verdomde gewichtstoename... ik kan er alleen maar op zeggen dat ik sinds het nemen van Arimidex (en nu Aromasin vanaf maart...) een ongelooflijke drang naar eten heb gekregen ! Ik moet eens verifiëren maar ik dacht dat dat als één van de bijwerking van Aromasin op de bijsluiter vermeld staat.
Door de cortisone die ik ('we...') kreeg ben ik ook 10 kilo aangekomen en die gaan er inderdaad héél moeilijk terug af. Als je dan ook nog eens een onweerstaanbare drang naar eten hebt (ik spreek hier voor mezelf hè) tja... dan is het niet gemakkelijk. Om de vochtretentie tegen te gaan neem ik nu Lasix maar dat kan ik natuurlijk geen maanden blijven nemen.

Weet je, ik denk dat de chemo en de cortisone voor elk van ons andere bijwerkingen kunnen geven. Bij de een is de schildklier verstoord, de andere heeft vochtretentie, gewichtstoename, enz...
Ik denk ook dat een gezonde voeding met heel veel groenten en vezels heel belangrijk is. Ik probeer de boel daar toch een beetje mee in evenwicht te houden.

Liefs en groetjes

Gepost door: lucretia | 09-10-07

De commentaren zijn gesloten.