20-08-07

Stand van zaken (19-08-07)

Hoe het ondertussen met me gaat? Wel, ik heb inmiddels mijn borstreconstructie achter de rug en het resultaat is prachtig. Ik ben ‘gerepareerd’ en voel me weer helemaal compleet. Ik ben al een hele tijd terug aan het sporten en meestal slaag ik er vrij behoorlijk in mijn leven aan te passen aan alle nieuwe kleine en grote ongemakken die de ziekte – en de behandeling ertegen – heeft teweeggebracht. Goed dus, dank u. Althans : dat denk ik toch. Want dat is en blijft het moeilijkste aan een verraderlijke ziekte als kanker : je wéét eigenlijk niet of je lichaam het vanbinnen ook zo goed doet als het van buiten lijkt…“Je bent toch genezen nu?” vragen mensen mij, terwijl ze – allicht onbewust – dwingend het gewenste antwoord verraden door al in mijn plaats heftig ‘ja’ te knikken terwijl ze de vraag stellen. Het blijft altijd een beetje een pijnlijk moment als ik dan, geheel tegen hun verwachtingen en verzuchtingen in, heel voorzichtig ‘nee’ zeg.Meestal beperk ik me tot de uitleg dat ik pas na 5 jaar genezen kan verklaard worden. Die boodschap zie ik ze dan snel wegslikken onder een bemoedigend “Maar je bent toch op goede weg hé”. Het ja-knikken wordt heviger. Dan bind ik in en antwoord gehoorzaam : “Ja, ik voel me elke dag een beetje beter.”  “Jaja,” zie je ze zich opgelucht ontspannen, “je ziet er alleszins goed uit.” Ze reageren zo omdat ze gewoon heel erg graag willen dat het je terug goed gaat en moeilijk kunnen omgaan met het idee dat het misschien niét goed afloopt… Dat kan je ze toch niet kwalijk nemen?

Want, en laat ons hier voor de gelegenheid even volledig zijn : als we de statistieken erop naslaan is die kans op herval toch nog steeds veel te groot, zelfs na ‘full option’ behandeling. Daar moeten we mee leren leven, elke dag opnieuw. Dat is de grote uitdaging voor elke kankerpatient : leven met de wetenschap dat, naargelang de ernst van je geval, je 10, 20, 30, 40… % kans hebt om binnen de 5 jaar te sterven (het hoge woord moet eruit) aan je ziekte, alle goede medische zorgen ten spijt.

En dat de angst daarvoor wel eens vaker door ons hoofd komt spoken als een ongenode gast, dat zeggen we er niet bij, nee.Omdat we weten dat dat de mensen wegjaagt.Dat verwerken we alleen. In stilte.

00:02 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (9) | Tags: borstkanker |  Facebook |

Commentaren

Ik zou niet zeggen "alleen in stilte" neen, samen met je lotgenoten die je niet persoonlijk kent maar die in ongeveer hetzelfde bootje zitten.
Jij schrijft ongeveer neer hoe ik me voel. Ik schrijf niet, ik heb geen blog, maar ik kom lezen en probeer te reageren.
Reacties als ja ik kan morgen ook een ongeluk hebben krijgen we allemaal ; en dan denk ik van waar slaat dat nu op. Ik kan bovenop mijn kanker morgen ook een ongeluk krijgen. Maar ik zwijg. Wat ik wel eens durf te zeggen is "ze denken dat alles nu in orde is, afwachten".
Het is vandaag een triestige dag met die constante regen. Ik leef vandaag en wat de toekomst brengt dat zien we wel. Ons gezin heeft een reis geboekt voor december, ik ben wel wat bang, maar ik zie er toch naar uit. Ik voel me goed nu en wil thuis alles picco bello in orde hebben,(verven dat we al gedaan hebben deze zomer), je weet maar nooit. Vorig jaar was het ook van de ene dag op de andere verkeerd. Dat zeg ik thuis niet, dat draait in mijn kopke.
Ik wens je veel zon en weet dat ook al voel het soms aan dat je het alleen moet verwerken, we het met velen alleen verwerken.
Groetjes

Gepost door: katy | 20-08-07

Ik sluit me aan bij Katy, want als ik kankervrij ben ben ik dat al na de operatie en zijn de vervolgbehandelingen louter om de kans te reduceren dat het terugkomt. Daar hou ik t dan maar op. Hier in nederland spreken ze niet van genezen maar van overlevingstermijn (eerste stap 5 jaar), dus heel bemoedigend zal ik maar zeggen. Aan de andere kant heb ik een moeder die het al meer dan 15 jaar overleefd, dus dat geeft mij echte moed. Vandaag was het bij ons de eerste schooldag voor de basisschool en dan vragen ouders en juffen, hoe gaat t? ik zei vanmorgen heel vaak goed! ja je ziet er ook goed uit! (knap hoor zonder make up en toch al nachten niet geslapen...)Een enkeling vertelde ik dat ik vandaag met Herstel en Balans ben begonnen, een revalidatieprogramma fysiek en psychisch. Daar zag ik die andere jonge vrouwen met dat heel korte haar op weg naar de toekomst. Ik kreeg er energie van en ook weer zin om door te gaan ondanks de chaos in mijn hoofd en de pijn hier en daar. Kristien, ga door met schrijven want je weet steeds precies te treffen hoe het zit en hoe het voelt. Tot gauw op t net

Gepost door: Judith | 20-08-07

Reactie Klopt van begin tot einde van het verhaal.
Ik wens je nog een goede nacht rust en voor morgen gezond weer op .

Gepost door: Maria | 20-08-07

Toen ik zaterdagavond thuis kwam, trof ik de doodsbrief aan van mijn oud-humaniora-klasgenoot Wim. Op onze klasreunie, een goed half jaar geleden, stelden we vast dat Wim het moeilijk had: drank-depressie-werkloosheid. Blijkbaar scheen hij zich toch terug herpakt te hebben; hij ging terug solliciteren en leek er terug bovenop te komen. Tot hij 10 dagen geleden eruit stapte.

Met onze humanioraklas hebben we ooit een toneelstuk opgevoerd: '10 kleine negertjes'. Het is het verhaal van 10 mensen die gevangenzitten op een eiland en een voor een vermoord worden. Wim is de tweede van onze klas die sneuvelt.

Maar uiteindelijk komt voor allemaal onze beurt wel. Is het geen kanker, dan is het misschien een afgewaaide dakpan die er een punt achter zet. De dood is de enige zekerheid in dit leven. En net over die enige zekerheid beklagen we ons.

Pff, wat ben ik toch zwartgallige praat aan't verkopen. 't Was nochtans mijn bedoeling jullie wat op te vrolijken.

Kijk eens. Twee kindertjes, een arm en een rijk, mogen naar de kermis. Het ene kind krijgt van zijn mama 10 kaartjes voor de draaimolen. Het andere krijgt van zijn mama maar vijf kaartjes.
Het rijke kind begint te wenen: "boehoe ik heb maar tien kaartjes, zo weinig, ik wil ze niet afgeven."
Het arme kind kiest zich het mooiste paard van de molen uit en geniet met volle teugen van zijn vijf ritten en gaat gelukkig naar huis.

Laten we dus maar genieten van de kaartjes die we in handen hebben. Probeer de flosj te pakken en lach als je ernaast grijpt.

Gepost door: Herman | 20-08-07

Je hebt weeral overschot van gelijk. Hoe krijg je het toch allemaal zo goed verwoord.
Ook van Herman hebben we weer een wijze raad meegekregen. En de vorige reacties op je blog zeggen het ook zoals het is. We zijn dus echt niet alleen, ook al voelen we het soms zo wel aan. Omdat, zoals je zei, als de angst ons in zijn greep heeft, we het alleen moeten verwerken. Blijven bloggen zou ik zeggen. Het werkt langs beide kanten als een therapie, denk ik toch!

Hier nog een afsluitertje:

Het is een kunst om in het grijs van deze dag,
het blauw van morgen te zien.
Om te voelen dat verdriet geen volslagen leegte is,
maar dat grijs en blauw en leeg en vol samenspelen.
Je raakt er nooit op uitgestudeerd.
Hoeft ook niet.
Maar je moet er wel mee bezig blijven.
Anders blijft het grijs langer grijs dan nodig is.
Niet aan sleutelen,
maar er wel voor zorgen,
dat je altijd een tubetje blauw bij je hebt.
Hemelsblauw graag!!!

Ann

Gepost door: Ann D. | 21-08-07

ik wou postief reageren maar door het verhaal van Herman ben ik wel een beetje van slag...


om met zijn woorden te eindigen: ik doe mijn best om te lachen als ik naast de flosh grijp!!! Ik troost mij dan met de gedachte dat er steeds weer een nieuwe flosh komt!!!

Gepost door: Talleke | 21-08-07

Hallo K. we kennen het allemaal die het meemaken (meemaakten) dit 'verhaal' en de laatste tijd knijpen er wel meer mensen in mijn kaak zoals vorige week nog een oud collegaatje en zeggen: 'mais elle a bonne mine' ... enfin, tout va bien ...(is iemand van Huy hé...).
Ik wil ook positief denken en dat doe ik meestal wel maar down under zit daar iets dat zich altijd verweert en niet altijd akkoord kan gaan met de goedbedoelde uitspraken.
Goh... zoals Herman het schrijft: ik ben blij met de kaartjes die ik krijg en ik rijd mijn rit maar het is niet altijd even gemakkelijk om het clownke uit te hangen.
Liefs en groetjes

Gepost door: lucretia | 22-08-07

Hallo K. ik kom hier nog een nachtelijk bezoekje brengen... eigenlijk geen uur meer om nog bij de mensen binnen te vallen; maar 'k zal heel stillekes zijn ;-)
'k Heb je bovenstaand postje eens herlezen ; en nog eens herlezen... het grijpt me eigenlijk wel aan.
Hoe meer ik het lees hoe meer ik geconfronteerd wordt met m'n sterfelijkheid. Maar ik probeer het weg te wuiven; weg te duwen ... en te denken dat ik vandaag toch weer een heel leuke dag had met mijn ventje, dochter, schoonzoon, kleindochter, mama, papa en schoonmama....die kunnen ze me alvast niet meer afpakken. En wat morgen betreft: ja dat zie ik wel... ik wil er vannacht mijn slaap niet voor laten. En lig ik wakker en pieker ik over wat ooit misschien komen zal dan probeer ik aan leuke dingen te denken; een beetje struisvogeltje spelen...
Groetjes en liefs

Gepost door: lucretia | 26-08-07

Borstkanker en boezemblues Een grote lezer ben ik zeker niet. Om aan een boek te beginnen moet het al een onderwerp zijn dat me echt boeit. Sinds mijn confrontatie met borstkanker lees ik er alles over. Ik ben een stille fan van jou omdat ik zoveel dingen herken. Gisteren ben ik dan ook naar de boekhandel gereden om het boek aan te schaffen. Geloof het of niet, het is al uit ! Ik werd er stil van omdat zoveel zaken bij mij terug naar boven kwamen en anderzijds moest ik lachen met de luchtige stijl waarmee jij schrijft ! Ik las ook de zeurtijden en ook die heb ik regelmatig, maar bovenal ontdekte ik een lotgenoot die dicht bij me staat en mij enorm mee ondersteunt in mijn verwerkingsproces ! Dank u wel, Kristien, voor het boek, het is een aanrader voor iedereen die geconfronteerd wordt met deze ziekte of die er gewoon voor openstaat.
Lieve groetjes,
Inge

Gepost door: Inge | 11-09-07

De commentaren zijn gesloten.