02-08-07

Mediacircus (02-08-07)

Ik moet er mij mentaal op voorbereiden dat ik met mijn kop weer in de spotlights ga komen binnenkort, naar aanleiding van het verschijnen van het boek. Ik dacht in al mijn naïviteit dat dat wel eens leuk zou kunnen worden - enige ijdelheid is mij niet vreemd - maar na een eerste onprettige ervaring van deze week kijk ik er al heel wat minder naar uit.

 

Vorige week belden ze me van ‘Dag Allemaal’. Niet mijn lijfblad, maar gedurende die vele uren dat ik in het ziekenhuis moest wachten en met mijn chemokop toch niet tot grootse intellectuele inspanningen in staat was, placht ik het ‘familieblad’ ook wel met smaak te verslinden. Nooit in mijn leven was ik zo goed op de hoogte van het reilen en zeilen van de Paris’-en en de Britney’s van deze wereld als in die periode. Ik heb er mij regelmatig over verwonderd hoe voor sommige mensen ‘in de boekskes staan’ blijkbaar hun ‘raison d’être’ is.

 

Enfin, ze bellen me dus met de vraag naar een interview voor het eerstvolgende nummer in verband met de verschijning van het boek.

‘Euh, het boek verschijnt maar eerst in september, dat lijkt me wat vroeg’ opper ik.

‘Ja, dat weten we’ is het antwoord, ‘maar volgende week hebben we nog een halve bladzijde vrij en eind augustus is dat minder zeker. Ik kreeg je telefoonnummer van de uitgever.’

‘Ah’.

Geen : wij zijn zo sterk geïnteresseerd in uw fantastische boek dat wij niet kunnen wachten onze lezers op de hoogte brengen. Maar wel : je bent opvulsel voor de komkommertijd, madame.

 

Inderdaad, de uitgever had me laten weten dat ze volop bezig was de commerciële machine achter het boek op gang te brengen en had me gevraagd of ze mijn telefoonnummer mocht doorgeven aan perslui… Gek dat ik er niet echt bij stilgestaan had dat ze me dan natuurlijk ook wel zouden bèllen met een  hoop vragen, of beter : wat de consequenties daarvan zouden zijn.

 

‘Vooruit dan maar’ geef ik toe, ‘Hier en nu via telefoon?’

Ja, want het moest vooruit gaan.

Ik vraag even geduld om een rustig plekje in huis op te zoeken, maar ‘t was zo’n beetje spitsuur en dat rustige plekje vond ik alleen in de badkamer alwaar ik me op de rand van het bad posteerde met onvermijdelijk uitzicht op mijn spiegel en dus mijn eigen tronie. Gek effect gaf dat, zo’n interview voor de spiegel. ’t Leek wel live. Ze stak wel haar tong uit naar mij, de spiegeljournaliste, en ze trok gekke bekken terwijl ik ernstig probeerde te blijven.

De dame van Dag Allemaal had het manuscript niet gelezen, zelfs niet de tien regels uitleg op de cover, zoveel was al snel duidelijk door de vragen die ze stelde. Maar ik was in een welwillende bui, ’t was tenslotte voor Dag Allemaal, je kan niet echt verwachten dat er dan grondig gelezen wordt, of gelezen tout court, en voorzag haar van de info die ze nodig had om de essentie van het boek te kunnen vatten in haar halve bladzijde, waarvan ik vermoedde dat de helft zowieso voor foto en titels zou zijn. Na 20 minuten waren we klaar en vroeg ik naar goede gewoonte of ze me het stukje kon doorsturen ter nalezing voor publicatie.

Dat deed ze netjes daags nadien. Eigenlijk had ik toen al nattigheid moeten voelen : ik schrok van het gebrek aan nuance in de tekst, waardoor mijn boodschap plots een heel andere betekenis scheen te krijgen. Het waren wel grotendeels mijn woorden, maar niet in die orde van prioriteiten, en niet met die kleur, niet met die bedoeling, niet met die accenten. Ik verbeterde een aantal zinsneden zodat de boodschap terug beter overeenkwam met de geest van wat ik wilde zeggen en stuurde het snel weer door.

 

’t Is altijd even spannend om dan het eindresultaat onder ogen te krijgen als het blad de week daarop in de winkel ligt. Immers : op dat moment is het kwaad geschied en weet je dat meer dan 400.000 lezers (!?!) je onherroepelijk te lezen krijgen zoals het er staat, zwart op wit. En ga dan nog maar eens uitleggen dat je ’t zo niet bedoeld had. ‘Jajaaaaaa’ hoor ik ze al in koor roepen, de Dag Allemaal-lezers, met zo’n gezicht van ‘…mè hiel Antweirpe moar ni mè mij’. Hoe kritisch is de lezer van Dag Allemaal over wat hij voorgekauwd krijgt? Is het ‘waar’ omdat het gedrukt staat? Ik huiver als ik me daar iets probeer bij voor te stellen.

 

Ik blader snel het tijdschrift door. Het eerste wat ik zie is mijn foto. Een foto in lage resolutie, te sterk vergroot zodat mijn gezicht een vage broebel van gekleurde blokjes is. Het ziet er bepaald ongezond uit. Waarom hebben ze dan niet die foto met hoge resolutie gekozen? Of deze wat kleiner gelaten? Of een andere gevraagd? Een béétje aandacht voor mijn ijdelheid, alstublieft dankuwel.

Enfin, tot daar aan toe. Maar dan. Dan lees ik die kop : ‘Succesvolle zakenvrouw schrijft boek over ‘voordelen’ van kanker’.

HALLO?

Eén : leuk dat ze me een succesvolle zakenvrouw noemen maar van waar komt die informatie, dan?

Twéé : er ZIJN geen voordelen aan kanker. ’t Is een vreselijke, afschuwelijke, verraderlijke ziekte die ongemeen veel leed veroorzaakt. Wie mij een béétje gelezen heeft weet dat dat éne hoofdstuk, waar ik over ‘voordelen’ heb durven spreken, gaat over een bewuste zinsbegoocheling, een opzettelijke waanvoorstelling, een illusie, een state of mind waar ik handig misbruik van maak om dat permanente zwaard van Damocles, dat kanker is voor iedereen die het overkomt, te kunnen blijven torsen.

Drié : ik heb al zeker geen BOEK geschreven over de voordelen van kanker.

Viér : ik heb evenmin een boek geschreven waarin ik andere patienten TIPS GEEF hoe ze met hun ziekte moeten omgaan. Iedereen verwerkt kanker op zijn eigen unieke manier die moet gerespecteerd worden en de mijne was toevallig schrijven. Als enkele lotgenoten al inspiratie gehaald hebben uit die schrijfsels, dan hebben ze dat geheel op eigen initiatief gedaan en dan vind ik dat geweldig.

 

Ik begrijp dat de werkelijkheid soms te saai is voor de boekskes en dat ze het graag allemaal wat sappiger laten klinken dan het is met wat misplaatste superlatieven hier en daar, maar van incorrecte informatie krijg ik een punthoofd.

En dan heb ik het hier alleen nog maar over de titel!

 

Dus mensen, eens te meer bewezen : geloof niet alles wat in de boekskes staat, ’t is op z’n zachtst gezegd onzorgvuldige journalistiek…

15:33 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (10) | Tags: boezemblues, borstkanker, kristienvandenbon |  Facebook |

Commentaren

Ik persoonlijk heb veel aan je blog gehad en kom nog steeds dagelijks lezen. Ik begrijp jouw ontgoocheling over de manier van behandeling en zeker van het verdraaien van je woorden.
Vele lieve groetjes

Gepost door: katy | 02-08-07

Kristien, het is altijd hetzelfde in de journalistiek. Zelf werd ik geïntervieuwd voor Milo en daar werden hele stukken uit weggelaten zodat er heel wat info of wat ik bedoelde verloren ging maar een titeltje met iets van sex erin werd wel in het vet gedrukt... ah ja, dat vinden de mensen toch interessant hé... dat moet opvallen en maken dat de mensen dàt artikel toch lezen...
Weet je: ik koop DAG ALLEMAAL niet! nèm!! Ik koop enkel je boek...
Groetjessssssss

Gepost door: lucretia | 02-08-07

Zo zie je maar weer dat bepaalde boekjes alleen schrijven wat ze willen schrijven. Ik ben solidair met Lucretia en zal het ook niet kopen! Moeten ze maar eerlijk neerpennen wat jij zegt...

Gepost door: Elly | 03-08-07

Och Kristien, voor ons lezers gaat het er vooral om, wat je hier op je blog schrijft(en in je boek), en dat het jou eigen woorden zijn die we hier lezen. Een belangrijk gegeven is hier ook dat wij lotgenoten meestal wel aanvoelen hoe jij de dingen aan ons wil meedelen. DA is voor ons hier vakantie, reis en "onderweg" lectuur, als je dan al van lectuur kan spreken, haha.

Groetjes,

Ann

Gepost door: Ann D | 03-08-07

Op de tweesprong Je naïviteit is ontroerend: geloven dat een commercieel blad als 'Dag Allemaal' zich iets aantrekt van de waarheid. Nee, de wereld wordt beheerst door lagere demonen: zoveel mogelijk snelle waardeloze brol produceren om er zoveel mogelijk winst uit te slaan.

't Valt nog mee: er is blijkbaar toch nog enig verband te vinden tussen het artikeltje en je boek. En als iemand jouw boek gaat lezen omwille van dat brolartikel, dan is die mens niet bedrogen; hij krijgt een waar en waardevol verhaal te lezen.

Ik heb al veel erger meegemaakt. Ik herinner me het geval van mijn vriend Henri. Hij was assistent aan een Nederlandse universiteit. Een journalist schreef toen een smeuïg artikel over een of andere duistere bijeenkomst - en beweerde dat Henri daarbij aanwezig was.
Henri belde de journalist op en vroeg hem: "Jij was daar aanwezig, dus jij weet dat ik daar niet was. Waarom schrijf je dat dan?"
De journalist antwoordde: "Ja natuurlijk was jij daar niet. Maar mijn artikel wordt veel ophefmakender als er een titel boven komt: 'Universiteitsdocent aanwezig op ...' "
Henri kreeg te maken met studentenprotest. Twee maand later werd hij door de rector ontslagen.

Die demonen vind je helaas niet alleen in de pers, maar in heel de wereld - ook op jouw en mijn werk. De eenvoudigste weg is: meeheulen met de wolven in het bos. Je kan de volgende journalist vertellen dat het boek over seks en kanker gaat; de verkoop van je boek zal er wel bij varen.
Er is echter ook een andere weg. Een smalle en moeilijke weg. Een weg waar niet veel volk loopt. Ik weet dat jij die weg kiest.

Nee, ik lees geen Dag Allemaal. Ik lees jouw blog en jouw boek.

Gepost door: Herman | 03-08-07

En gelukkig maar En gelukkig maar is die spiegeljournaliste wel een toffe trien. Ik hoop dat die blijft schrijven.

Gepost door: Herman | 03-08-07

Dag Kristine Ik koop ook je boek,en het weekblad ligt misschien wel bij de kapper binnen kort,dan ga ik zeker wel eens kijken wat ze er van gemaakt hebben,maar ik ben gewaarschuwd.

Gepost door: Ma Elly | 03-08-07

Ik had het al nooit begrepen op Dag Allemaal en Cie, ik ben blij dat ik dat nooit gekocht heb. Zo zie je maar hoe dat machtige persmonster de waarheid gewoon naar zijn hand zet, en mensen en waarheden kraakt en maakt. "De voordelen van kanker", wat een bespottelijke titel. Kan je geen recht van antwoord krijgen? Zulke dingen maken mij boos. Dit soort boekskes is puur bedrog en manipulatie. Gelukkig weten wij, en hopelijk vele anderen beter.... Dit gebeurt nu met jou, kleine kankergarnaal (;-)), maar beeld je in wat er in de hogere echelons gebeurt, ook in meer gerespecteerde tijdschriften. Veel succes met je boek, en laat je niet doen! Lieve

Gepost door: Lieve | 04-08-07

=^..^= tja, ik heb eigenlijk best medelijden met al wat "BV" is... wat voor een verzinsels er zo allemaal in die boekskes staan hé... of in de krant... je houdt het niet voor mogelijk...
Ik heb reeds lang geleden gemerkt dat je alles best, niet met een korrel maar met een ganse zak zout neemt. Zoals die ahummm verslaggeefster jou zei; ze moeten hun pagina's vol krijgen hé...
Het is niet altijd leuk om BV te zijn...

Maar verdorie, das toch wel straf hé: de voordelen van kanker!!!! Hoe durven ze!!!!

Gepost door: Talleke | 05-08-07

Hoi Kristien, 'k Kom jou even een fijne zondag wensen ... eigenlijk ben ik op zoek naar een beetje zon. Die is hier spoorloos. Heb jij ze daar bij jou gezien misschien??
Groetekesssssss

Gepost door: lucretia | 12-08-07

De commentaren zijn gesloten.