17-07-07

Trimester (17-07-07)

Er zijn weer drie maanden voorbij. Niks bijzonders, hoor ik u denken. Behalve dan voor verse ex-kankerpatienten, die de donkere wolk van hun driemaandelijkse controle weer aan de einder zien verschijnen. Ik zag ze al even aankomen, maar nu hangt ze bijna boven mijn hoofd. En aangezien het zonlicht dan onvermijdelijk wat gedimd wordt, naarmate ze dichterbij komt, kan ik er niet meer naast kijken en begint mijn professionele struisvogelpolitiek te sputteren.

 

Bweurk. Moet dit nu echt? Het ging nu net zo goed. Ik voel me goed, fysiek en mentaal, ik voel me elke dag sterker worden en bereid me voor om terug te gaan werken in september.

Moeten ze mij nu echt opnieuw komen lastigvallen met die kanker die ik nu eindelijk met toenemend succes ergens achter in mijn hoofd geparkeerd had, in een vergeethoekje?

 

Woensdag 1 augustus is mijn afspraak met de oncoloog, die ligt al enige tijd vast. Dus moet ik deze week bellen voor een bloedname, zodat de uitslag zeker gekend is tegen dan. Trouwens, ’t is ook weer hoog tijd dat mijn port-a-cat wordt gespoeld, je weet wel, dat ingebouwde buizensysteem dat nog altijd onder mijn schouderblad hangt en dat zich alleen nog verraad door een flinke onderhuidse bobbel ter hoogte van mijn linker bh-bandje.

Of dat er nog niet uit mag, wordt me wel eens gevraagd. Nog zo’n vraag die mijn maag altijd een beetje doet bijeen krimpen. Ik vraag het niet meer aan de oncoloog, omdat ik het antwoord niet wil horen. Omdat ik weet wat zijn mening is. Omdat hij het ‘uit voorzorg’ nog zeker een jaar wil laten zitten, als ik er verder geen last van heb. Tenslotte heb ik zoveel kans om te hervallen en…. TATARATATAAAAAAA TATARAAAAAAAAAAAAAA (sluit haar ogen, houdt haar handen voor haar oren en begint luidkeels te zingen, wil niet horen of zien) Hou op hou op ik wil het niet meer weten ik was nu zo goed bezig en kijk nu wat die nieuwe controle weer allemaal naar boven brengt…

 

Heavy.

 

11:04 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (19) | Tags: borstkanker |  Facebook |

05-07-07

Triatlon (5-07-07)

Dit verhaal dateert eigenlijk van einde april. Het was precies één jaar na mijn diagnose en het moment waarop ik normaal het werk zou hervatten, ware het niet dat ik enkele weken later opnieuw geopereerd werd. Het moment dus waarop ik terug zou moeten 'presteren' en ik wou wel eens testen of dat nog lukte...

Ik wou dat jaar op een bijzondere en ook wel een beetje krankzinnige manier afsluiten. Dit stuk werd meteen ook het slot van het boek...

 

Vandaag, 28 april 2007, is precies een jaar geleden dat het verdict viel. Ik wou deze bijzondere verjaardag op een speciale manier vieren, een statement maken, iets buitenissigs doen. Ik heb het gedaan en ik ben er trots op.

            Enkele maanden geleden vatte ik het idee op mee te doen aan de eerste 1/8 triatlon van het seizoen in Lebbeke: vijfhonderd meter zwemmen, twintig km fietsen en vijf km lopen. Dat moest toch lukken? Als ik ga zwemmen, doe ik twee km, als ik ga fietsen zeventig km en als ik ga lopen doe ik tien km. Fluitje van een cent, toch? Ik schreef me in…

            Vorige zondag was het zover. Ik schrok wel even toen ik mijn collega-deelnemers zag: merendeels jonge, afgetrainde gastjes, Belgisch  en nationaal kampioenen. Het leek wel alsof ik de enige échte ‘amateur’ was. Ik misstond ook wel een beetje in de hoop, met mijn gevorderde leeftijd en vetkwabjes tussen al die would-be Rutger Bekes.

            Een aantal details verraadden mijn amateurstatus. Mijn badpak was geen Speedo maar een prothesebadpak, mijn fiets was de enige met een gelkussentje op het zadel: ik heb het niet zo begrepen op die beenharde racefietszadels, ik zit liever zacht. Ik had evenmin van die fiets- en loopschoenen met velcro, die je in enkele waardevolle seconden aantrekt – na het zwemmen moesten we namelijk blootsvoets naar onze fietsen rennen – maar van die ouderwetse modelletjes met veters die veel tijd vragen om aan te doen. Ik had geen kleurrijke sportdrankjes mee en geen flashy triatlonoutfit. Maar het was te laat om terug te krabbelen. Ik was trouwens vastbesloten af te werken waar ik aan begonnen was en hoopte in stilte dat ik me daar niet al te belachelijk bij zou maken…

 

Al bij het zwemmen maakte ik de gebruikelijke beginnersfout: ik startte veel te snel. Bijna verdronk ik toen ik met mijn ademhaling in de knoop kwam en per vergissing inademde toen m’n hoofd onder water ging. Zoiets gebeurt me anders nooit! Ik heb gas teruggenomen en beslist verder te zwemmen zoals op training: traag maar zeker.  Het was immers nog niet het moment om al in de problemen te komen. En traag was ik: ik had de op een na slechtste tijd, wat ervoor zorgde dat ik ook pas als voorlaatste mocht starten met fietsen.

            Toch maakte ik nog een mooie tijd op de fiets. Allez, mooi, naar mijn normen toch. Gemiddeld 28 km per uur, dat is nog maar een ietsiepietsie onder mijn persoonlijke record.

            Dan moest er worden gelopen. Het was bloedheet, 28°, veel te warm voor de tijd van het jaar, en de zon scheen genadeloos op mijn huid en haar. De vijf kilometer leken er wel tien. Binnen de kortste keren staken de laatste deelnemers, die ik achter me gelaten had tijdens het fietsen, me allemaal weer voorbij en had ik de man met de groene vlag achter me. Leuk is anders: je sport de ziel uit je lijf en toch ben je onverbiddelijk laatste, alleen nog achtervolgd door de man met de vlag, de hekkensluiter. Hij fietste wat verveeld achter me aan, héél traag. Ik heb snel voor mezelf besloten: niks van aantrekken, doorgaan. Ik wou me niet forceren en heb heel rustig gelopen. Zo rustig dat ik opnieuw de slechtste tijd had.

            Gelukkig stond het publiek nog netjes te wachten op mijn aankomst en kreeg ik alsnog een warm applaus. Respect is er voor iedereen die de wedstrijd  goed afrondt, want geloof me, als je het allemaal achter elkaar moet doen is het geen lachertje. Je hoort wel eens  van andere wedstrijden dat de kraampjes al afgebroken zijn en iedereen naar huis is als de laatste deelnemers nog moeten toekomen. Dat is toch op zijn zachtst gezegd een beetje ontmoedigend, en dat was hier zeker niet het geval.

            Ik heb de klus geklaard in exact een uur, 36 minuten en 32 seconden, dat is erg traag, en zo’n drie minuten langer dan de voorlaatste… en ik droeg dus glorierijk de rode lantaarn.

            En tóch ben ik fier. In de categorie ‘veterane vrouwen die zes maanden geleden hun chemo- en radiotherapie beëindigden’ ben ik onovertroffen de eerste. En in de categorie ‘ex-kankerpatiënten die door de Nolvadex onontkoombaar tien kg te veel wegen’ ben ik ook al de beste. Super, toch?

 

Ik had het nodig om mijn ‘kankerverjaardag’ op deze manier te herdenken. Zo’n triatlon lijkt misschien een krankzinnig idee, maar ik moest dit even doen. Ik moest mezelf ervan overtuigen dat er nog leven is na kanker.

            Nu ben ik er pas écht zeker van: mijn toekomst ligt opnieuw open. Straks nog een nieuwe borst en dan kan ik het begin van de rest van mijn leven écht vieren.

            Ik heb er zin in.

            Ik mag dan wel kanker hebben, de kanker heeft mij nog niet.

 

 

13:28 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |