05-07-07

Triatlon (5-07-07)

Dit verhaal dateert eigenlijk van einde april. Het was precies één jaar na mijn diagnose en het moment waarop ik normaal het werk zou hervatten, ware het niet dat ik enkele weken later opnieuw geopereerd werd. Het moment dus waarop ik terug zou moeten 'presteren' en ik wou wel eens testen of dat nog lukte...

Ik wou dat jaar op een bijzondere en ook wel een beetje krankzinnige manier afsluiten. Dit stuk werd meteen ook het slot van het boek...

 

Vandaag, 28 april 2007, is precies een jaar geleden dat het verdict viel. Ik wou deze bijzondere verjaardag op een speciale manier vieren, een statement maken, iets buitenissigs doen. Ik heb het gedaan en ik ben er trots op.

            Enkele maanden geleden vatte ik het idee op mee te doen aan de eerste 1/8 triatlon van het seizoen in Lebbeke: vijfhonderd meter zwemmen, twintig km fietsen en vijf km lopen. Dat moest toch lukken? Als ik ga zwemmen, doe ik twee km, als ik ga fietsen zeventig km en als ik ga lopen doe ik tien km. Fluitje van een cent, toch? Ik schreef me in…

            Vorige zondag was het zover. Ik schrok wel even toen ik mijn collega-deelnemers zag: merendeels jonge, afgetrainde gastjes, Belgisch  en nationaal kampioenen. Het leek wel alsof ik de enige échte ‘amateur’ was. Ik misstond ook wel een beetje in de hoop, met mijn gevorderde leeftijd en vetkwabjes tussen al die would-be Rutger Bekes.

            Een aantal details verraadden mijn amateurstatus. Mijn badpak was geen Speedo maar een prothesebadpak, mijn fiets was de enige met een gelkussentje op het zadel: ik heb het niet zo begrepen op die beenharde racefietszadels, ik zit liever zacht. Ik had evenmin van die fiets- en loopschoenen met velcro, die je in enkele waardevolle seconden aantrekt – na het zwemmen moesten we namelijk blootsvoets naar onze fietsen rennen – maar van die ouderwetse modelletjes met veters die veel tijd vragen om aan te doen. Ik had geen kleurrijke sportdrankjes mee en geen flashy triatlonoutfit. Maar het was te laat om terug te krabbelen. Ik was trouwens vastbesloten af te werken waar ik aan begonnen was en hoopte in stilte dat ik me daar niet al te belachelijk bij zou maken…

 

Al bij het zwemmen maakte ik de gebruikelijke beginnersfout: ik startte veel te snel. Bijna verdronk ik toen ik met mijn ademhaling in de knoop kwam en per vergissing inademde toen m’n hoofd onder water ging. Zoiets gebeurt me anders nooit! Ik heb gas teruggenomen en beslist verder te zwemmen zoals op training: traag maar zeker.  Het was immers nog niet het moment om al in de problemen te komen. En traag was ik: ik had de op een na slechtste tijd, wat ervoor zorgde dat ik ook pas als voorlaatste mocht starten met fietsen.

            Toch maakte ik nog een mooie tijd op de fiets. Allez, mooi, naar mijn normen toch. Gemiddeld 28 km per uur, dat is nog maar een ietsiepietsie onder mijn persoonlijke record.

            Dan moest er worden gelopen. Het was bloedheet, 28°, veel te warm voor de tijd van het jaar, en de zon scheen genadeloos op mijn huid en haar. De vijf kilometer leken er wel tien. Binnen de kortste keren staken de laatste deelnemers, die ik achter me gelaten had tijdens het fietsen, me allemaal weer voorbij en had ik de man met de groene vlag achter me. Leuk is anders: je sport de ziel uit je lijf en toch ben je onverbiddelijk laatste, alleen nog achtervolgd door de man met de vlag, de hekkensluiter. Hij fietste wat verveeld achter me aan, héél traag. Ik heb snel voor mezelf besloten: niks van aantrekken, doorgaan. Ik wou me niet forceren en heb heel rustig gelopen. Zo rustig dat ik opnieuw de slechtste tijd had.

            Gelukkig stond het publiek nog netjes te wachten op mijn aankomst en kreeg ik alsnog een warm applaus. Respect is er voor iedereen die de wedstrijd  goed afrondt, want geloof me, als je het allemaal achter elkaar moet doen is het geen lachertje. Je hoort wel eens  van andere wedstrijden dat de kraampjes al afgebroken zijn en iedereen naar huis is als de laatste deelnemers nog moeten toekomen. Dat is toch op zijn zachtst gezegd een beetje ontmoedigend, en dat was hier zeker niet het geval.

            Ik heb de klus geklaard in exact een uur, 36 minuten en 32 seconden, dat is erg traag, en zo’n drie minuten langer dan de voorlaatste… en ik droeg dus glorierijk de rode lantaarn.

            En tóch ben ik fier. In de categorie ‘veterane vrouwen die zes maanden geleden hun chemo- en radiotherapie beëindigden’ ben ik onovertroffen de eerste. En in de categorie ‘ex-kankerpatiënten die door de Nolvadex onontkoombaar tien kg te veel wegen’ ben ik ook al de beste. Super, toch?

 

Ik had het nodig om mijn ‘kankerverjaardag’ op deze manier te herdenken. Zo’n triatlon lijkt misschien een krankzinnig idee, maar ik moest dit even doen. Ik moest mezelf ervan overtuigen dat er nog leven is na kanker.

            Nu ben ik er pas écht zeker van: mijn toekomst ligt opnieuw open. Straks nog een nieuwe borst en dan kan ik het begin van de rest van mijn leven écht vieren.

            Ik heb er zin in.

            Ik mag dan wel kanker hebben, de kanker heeft mij nog niet.

 

 

13:28 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Commentaren

PROFICIAT Dag Kristien
als trouwe lezeres van jou blogje, wil ik op dit stukje toch wel reageren.
ik ga beginnen met een "DIKKE PROFICIAT" zo een prestatie een 1/8 triatlon doen na zo een moeilijke periode in je leven ik zou het niet kunnen.( en ik ben even oud of moet ik zeggen jong als jij). hoe doe jij dat toch, mijn lichaam stribbelt nog op véél vlakken tegen,maar ik moet wel zeggen dat ik voor mijn ziekte ook niet moeders sportiefste was. ik zou zeggen doe zo voort en had ik geweten dat je deze sportprestatie ging doen, dan had ik je zeker komen aanmoedigen.
Ik zou ook graag iets doen om deze moeilijke periode in mijn leven af te sluiten en om te tonen dat ik nog niet verloren ben na deze genadeloze diagnose de vraag is natuurlijk wat, want het lichaam wil nog niet goed mee.
vele groetjes Hilde.
Ik volg je blogje op de voet,dus blijven schrijven hé.

Gepost door: Hilde | 05-07-07

Wat een prestatie !
Ik zou het niet kunnen.

Gepost door: katy | 05-07-07

Knap Zeker en vast proficiat. Ik blink helemaal niet uit in sportieve prestaties. Vroeger niet en nu al helemaal niet. Hoe doe je het toch. Veel wilskracht zeker? Had ik daar maar een klein stukje van, ik zou al heel blij zijn.

Groetjes,
Ann

Gepost door: Ann D. | 05-07-07

Dit is toeval Dag Kristien, ik heb jouw verhaal sinds september '06 op de voet gevold. Ik herkende veel (om te beginnen al de leeftijd en de diagnose/therapie)en kon me zo een beetje spiegelen aan jou. Ik huppelde enkel een aantal maanden achter jou. Toeval wil dat ik enkele dagen geleden een mailtje verstuurd heb naar mijn sportieve vriendinnen met de aankondiging dat ik zelf op 6 oktober een 'mini' traitlon organiseer. Geen echte competie, ieder op zijn tempo (1 km zwemmen, 5 km lopen en 40km fietsen) en telkens een pauze om zich rustig om te kleden en van lokatie te veranderen. Dus als je zin hebt om het nog eens in andere omstandigheden te doen ... van harte welkom.
Grtz Karin

Gepost door: Karin ulrichs | 05-07-07

De 12 werken van Kristien Een angstaanjagende prestatie. Iets bovenmenselijks. Zoiets als de 12 werken van Heracles, waarmee Heracles bewees dat hij geen gewone sterveling was, maar iemand die tot Goddelijke hoogte was opgeklommen. Je bent echt geen gewoon mens.

Gepost door: Herman | 06-07-07

Echt om fier op te zijn !
Ik glunder met je mee.
Liefs en groetjes

Gepost door: lucretia | 08-07-07

Triatlon Knap heel knap gedaan ,en wees gerust jullie veertigers zijn nog jong hoor .

Gepost door: Ma Elly | 09-07-07

hoi Kristien, ik kom je een een bezoekje brengen... zomaar een groetje doen.
Fijn weekend !

Gepost door: lucretia | 13-07-07

Dag Kristien,
Vier maanden geleden leerde ik jou kennen via de afleveringen "Overleven". Ik kreeg ook de diagnose borstkanker, heb ook een dochter van die leeftijd,... Ik denk heel veel aan jou en ook de manier waarop je met de ziekte omgaat geeft me veel steun. Ik bewonder je voor al wat je al gedaan hebt in dat afgelopen jaar ! Ikzelf ben nog bezig met de behandeling. Ik ben er nog niet maar trek me wel op aan jou persoonlijkheid.
Lieve groetjes,
Inge

Gepost door: Inge | 08-08-07

De commentaren zijn gesloten.