24-06-07

Ontwaakt (24-06-07)

Slapen, dat is mijn hoofdbezigheid geweest in de afgelopen twee weken. Ik slaap ’s nachts met gemak het klokje rond, en als ik overdag een paar uur actief geweest ben moet ik alweer gaan liggen. Mijn lichaam dwingt mij dus weer even om mijn levensstijl drastisch aan te passen, weinig in te plannen en omleidingen naar de ‘raststelle’ te voorzien. Ik voel me permanent slaperig en eens 22u kan ik nog nauwelijks mijn ogen open houden.

Toch niet niks, zo’n narcose van 10 uur, ze werkt duidelijk nog lang na. Er wordt gezegd dat je één maand recuperatie nodig hebt per uur narcose, vooraleer het helemaal uit je lichaam is. Dat is nog een lange tijd te gaan…

 

Eergisteren ben ik voorzichtig terug beginnen sporten : ik ben voor het eerst in maanden nog eens gaan paardrijden. Stjarna is terug thuis, ze heeft vier weken bij de hengst gestaan en is nu ‘vol’ zoals dat in de volksmond heet, ofte ‘drachtig’ voor de deftigeren onder ons.

Toen we haar naar de hengst brachten maakte ze hem algauw duidelijk met een bijzonder vrouwelijk, hoog gillend hinnikje dat ze wel in was voor wat gestoei. Bij IJslandse Paarden gebeurt zo'n dekking nog steeds op de lekker ouderwetse natuurlijke manier. Niks geen high-tech inseminatie zoals dat bij de warmbloeden gaat : de hengst springt op een plastic dummie-merrie - een soortement 'jument gonflable' dus - en zijn zaad wordt in een tube opgevangen, waarna de merrie al met even onromantisch steriel plastic wordt bediend door een bijzonder handtastelijke veearts. Stjarna had meer geluk : vier keer is ze puur natuur gedekt en dan bleef ze nog drie weken staan tot haar volgende cyclus. Als ze dan geen interesse meer toont voor de hengst betekent dat dat het de eerste keer raak was. Het bleek dat de natuur inderdaad al zijn werk gedaan had : ze gunde hem geen blik meer waardig. Vrouwen!

Enfin, ik heb haar opnieuw laten beslagen - jaja, mijn smid is weer langsgeweest - want aangezien Galeon en Signy nog in training staan op verplaatsing kan ik alleen met haar rijden. Ik heb er echt terug zin in, dat is ook weer nieuw, en weer een stap vooruit. Meer dan een jaar heeft het rijden mij niet meer aangesproken, en nu kijk ik er opnieuw naar uit. Daar ben ik blij om, ik vreesde al dat mijn passie uitgedoofd was… Maar nee, alles heeft gewoon zijn tijd nodig om terug in de plooi te vallen na de kanker, en nu was het tijd voor de paarden. Met Stjarna rijd ik altijd zonder zadel, lekker ontspannen tölten en galopperen door de velden. Het ging prima, en we genoten er allebei van. Achteraf gezien bleek het een goede massage voor mijn buik, en een ideale stabilisatieoefening voor mijn buikspieren. Mijn buik, die enkele weken geleden nog als een baksteen aanvoelde, is nu al veel soepeler geworden.

Dat blijft toch de bijzonder leuke kant van de kankerhistorie : dat is na al die tijd terug opnieuw de draad op kunnen pakken, geleidelijk aan meer en meer, en de geneugten des levens stap voor stap terug ontdekken alsof het de eerste keer is, zoals paardrijden. Zalig is dat.

 

Gisteren ben ik terug gaan zwemmen. Heel zoetjesaan. Hoog tijd, dunkt me, want mijn rechterarm begon de laatste weken weer meer en meer op te spelen. Ik kreeg opnieuw dat typische stuwende en zware gevoel dat ontstaat als er lymfevocht opstapelt. Altijd reden tot lichte paniek en snelle actie, het doemscenario van de olifantenarm in het achterhoofd. Ik weet niet hoe het komt dat ik nu terug last krijg van mijn arm, maar het zou me niet verbazen dat er een link is met mijn inactiviteit van de laatste weken. Ik wil dus mijn armspieren zo snel mogelijk terug aan het werk zetten, zodat de natuurlijke pompwerking van de spieren het vocht terug kan afvoeren. Ik geloof er stellig in dat dat zal helpen.

 

Vandaag ben ik voor het eerst ook terug een klein eindje gaan lopen. ’t Ging goed. Op zo’n moment voel ik die buik wel nog trekken, maar het voelde goed aan en ik ben blij dat ik eindelijk een versnellingkje hoger kan schakelen. Dat zal me allicht ook helpen mijn energieniveau weer wat op te krikken. Ik ben klaar voor de eindspurt om weer helemaal de oude te worden.

 

23:20 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

18-06-07

Mist (17-06-07)

Mist in mijn hoofd, veel mist. En hij wil maar niet optrekken. De narcose die blijft nawerken. Er wordt dus niet geschreven, er komt niks, ik zie geen hand voor m'n ogen in mijn kop.

 

Dan maar dit : uittreksel uit de najaarsaanbieding van Uitgeverij Van Halewijck :

 

N O N - F I C T I E

 

foto:

Wim Kempenaers

Verschijnt : september 2007

Paperback 12,5 x 20 cm – ca. 200 blz.

Prijs: ca. 14,90

ISBN 978 90 5617 8024

NUR 860

 

K r i s t i e n  V a n  d e n  B o n

Borstkanker en Boezemblues

 

‘Ik heb liever dat mijn kinderen frisbee spelen

met mijn borstprothese dan dat er krampachtig

gezwegen moet worden over alles wat met het grote

taboe kanker te maken heeft.’

 

Kristien is 43 als ze het verdict te horen krijgt:

borstkanker full option. Op zoek naar een manier

om met haar ziekte om te gaan start Kristien een

weblog waarin ze in een onverbloemde stijl haar

leven als kankerpatiënte beschrijft. Haar dagboek

is doorspekt met humor en zelfspot. Schrijven is

een uitlaatklep en een wapen in de strijd tegen

haar ziekte: in cyberspace schopt ze soms wild om

zich heen.

Kristiens gedachtestrijd werkt inspirerend: zowel

lotgenoten als ‘kankerleken’ putten kracht en steun uit haar

hersenspinsels. Ze wordt een veel gevraagde gast om over het

taboe kanker te spreken op symposia en in de media en doet dat

in de haar kenmerkende no-nonsensestijl.

 

Borstkanker en boezemblues is een bewerking van de stukjes

van haar weblog. Het boek geeft een rechtstreekse inkijk in het

gevoelsleven van een sterke vrouw die gevangen zit tussen moed

en wanhoop, een echtgenote en moeder die erin geslaagd is om in

haar ‘kankerjaar’ nog intenser en gulziger te leven dan de jaren

voordien.

 

Kristien Van den Bon is criminologe van opleiding. Ze werkt als salesmanager in een bedrijf dat

HR/IT-diensten aanbiedt. Het kankervonnis dwong haar echter

tot een abrupte en drastische onthaasting.

 

 

Voilà, dit is 'm. Afgewerkt, vertrekt kortelings naar de drukker en verschijnt begin september. Titel licht aangepast door de uitgever, zoals de opmerkzame lezer al had vastgesteld. De cover is ook klaar, maar ik krijg hem niet op de blog gezet, 'k zal één van mijn IT-collega's eens moeten raadplegen, ik ben tenslotte maar een simpele 'gebruiker'.

'Moeten we dat boek nog kopen als we de blog lezen?' hoor ik u denken. Tja, het boek is voor 95% de blog, licht herwerkt, en er is alleen een ongepubliceerde proloog die exclusief in het boek staat. Die zou een beetje misstaan op de blog, een jaar na de feiten. Up to you, dus!

Het verhaal is afgesloten einde april, één jaar later, en het moment dat ik terug aan het werk gegaan zou zijn, ware het niet dat ik terug geopereerd werd.

Het afsluitende stuk van einde april zal ik wel nog op de blog zetten voor mijn trouwe lezertjes, ergens in de loop van de komende weken. 'De balans' was er al een deel van.

 

Verder hoop ik samen met u op beter weer in mijn hoofd.

 

 

Italic

00:22 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

09-06-07

Bored (9-06-07)

Deze week heb ik veel geslapen. Alsof ik een uitgestelde reactie had van de naweeën van de narcose : ik kon altijd en overal slapen als ik wou. Heerlijk was dat, om nog eens te genieten van slapen, me lekker laten wegglijden in dikke dutten, dat was lang geleden.

 

Maar 't is alweer over. Genoeg geslapen. Ik ben nu halverwege mijn inactiviteitsperiode, nog 3 weken te gaan.

 

'Ik verveel me zo' zucht ik voor de zoveelste keer.

'Mama, 't wordt hoog tijd dat jij terug gaat werken' zegt Karlien. Ik schrik ervan, dat is de eerste keer in meer dan een jaar dat ze dat zegt. Ze zal wel gelijk hebben, 't kind heeft een zesde zintuig voor dat soort zaken. Zo'n dingen ruikt ze meestal al nog voor ik het zelf besef.

 

10:01 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

05-06-07

Perpetuum immobile (5-06-07)

Zes weken, ZES volle weken mag ik niks doen. Geen inspanningen, niks tillen en niet sporten. Dat wordt nog mijn grootste uitdaging. ‘Lees een boek’ zeggen sommigen. Dat zijn er dan die nog nooit 9 uur onder narcose geweest zijn. In de dagen die op zo’n marathonnarcose volgen léés je zomaar geen boek. Zelfs geen ‘flutblaadje’ zoals ik de Story-achtigen wel eens noem. Het concentratievermogen is weer lamgelegd. Ik kan dat terug op gang brengen door te sporten, dat  blaast zuurstof door mijn hoofd en verlicht de boel, maar dat mag ik nu net niet. Alles staat ‘on hold’, dus. ’t Worden nog moeilijke dagen, ik verveel me nu al stierlijk…

 

Gisteren ben ik op controle geweest en alles gaat goed met mijn splinternieuwe boobie, ze hangt er aan voor de rest van mijn leven. Er zat nog heel wat onderhuids wondvocht, ’t schijnt dat dat wel vaker voorkomt bij patienten die erg beweeglijk zijn (tiens?).

Voor de rest gaat het opperbest. Het went snel, terug compleet zijn. Ik meende het als ik zei dat het best meeviel met die prothese en dat ze als een stuk van mezelf aanvoelde, maar ‘the real stuff’ is nog altijd het beste, natuurlijk. Al was het maar omdat het zo gemakkelijk is dat ik deze borst niet meer aan en uit moet doen. Lekker lang in pijama rondlopen zonder bang te moeten zijn dat er iemand aanbelt terwijl ik daar nog in mijn amazone-glorie sta, en dan snel een skijas moet aantrekken opdat het niet zou opvallen. Geen probleem meer in de sauna of het zwembad, en als ik me eens laat masseren moet ik ook niet meer dat vervelend moment trotseren waarop ik tegen de masseur moet zeggen : ‘Niet schrikken, ik heb maar één borst’. Ik kan zelfs terug de potloodtest aan. Dat was de laatste jaren en na twee keer borstvoeding toch meer en meer gedegradeerd naar een hele 'pennenzaktest'...

 

Ik voel dat deze operatie een belangrijke mijlpaal wordt. De aanzet is gegeven om een streep te trekken onder heel deze kankerhistorie. Ik begin terug uit te kijken naar een ‘normaal’ leven.

 

12:32 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |