24-06-07

Ontwaakt (24-06-07)

Slapen, dat is mijn hoofdbezigheid geweest in de afgelopen twee weken. Ik slaap ’s nachts met gemak het klokje rond, en als ik overdag een paar uur actief geweest ben moet ik alweer gaan liggen. Mijn lichaam dwingt mij dus weer even om mijn levensstijl drastisch aan te passen, weinig in te plannen en omleidingen naar de ‘raststelle’ te voorzien. Ik voel me permanent slaperig en eens 22u kan ik nog nauwelijks mijn ogen open houden.

Toch niet niks, zo’n narcose van 10 uur, ze werkt duidelijk nog lang na. Er wordt gezegd dat je één maand recuperatie nodig hebt per uur narcose, vooraleer het helemaal uit je lichaam is. Dat is nog een lange tijd te gaan…

 

Eergisteren ben ik voorzichtig terug beginnen sporten : ik ben voor het eerst in maanden nog eens gaan paardrijden. Stjarna is terug thuis, ze heeft vier weken bij de hengst gestaan en is nu ‘vol’ zoals dat in de volksmond heet, ofte ‘drachtig’ voor de deftigeren onder ons.

Toen we haar naar de hengst brachten maakte ze hem algauw duidelijk met een bijzonder vrouwelijk, hoog gillend hinnikje dat ze wel in was voor wat gestoei. Bij IJslandse Paarden gebeurt zo'n dekking nog steeds op de lekker ouderwetse natuurlijke manier. Niks geen high-tech inseminatie zoals dat bij de warmbloeden gaat : de hengst springt op een plastic dummie-merrie - een soortement 'jument gonflable' dus - en zijn zaad wordt in een tube opgevangen, waarna de merrie al met even onromantisch steriel plastic wordt bediend door een bijzonder handtastelijke veearts. Stjarna had meer geluk : vier keer is ze puur natuur gedekt en dan bleef ze nog drie weken staan tot haar volgende cyclus. Als ze dan geen interesse meer toont voor de hengst betekent dat dat het de eerste keer raak was. Het bleek dat de natuur inderdaad al zijn werk gedaan had : ze gunde hem geen blik meer waardig. Vrouwen!

Enfin, ik heb haar opnieuw laten beslagen - jaja, mijn smid is weer langsgeweest - want aangezien Galeon en Signy nog in training staan op verplaatsing kan ik alleen met haar rijden. Ik heb er echt terug zin in, dat is ook weer nieuw, en weer een stap vooruit. Meer dan een jaar heeft het rijden mij niet meer aangesproken, en nu kijk ik er opnieuw naar uit. Daar ben ik blij om, ik vreesde al dat mijn passie uitgedoofd was… Maar nee, alles heeft gewoon zijn tijd nodig om terug in de plooi te vallen na de kanker, en nu was het tijd voor de paarden. Met Stjarna rijd ik altijd zonder zadel, lekker ontspannen tölten en galopperen door de velden. Het ging prima, en we genoten er allebei van. Achteraf gezien bleek het een goede massage voor mijn buik, en een ideale stabilisatieoefening voor mijn buikspieren. Mijn buik, die enkele weken geleden nog als een baksteen aanvoelde, is nu al veel soepeler geworden.

Dat blijft toch de bijzonder leuke kant van de kankerhistorie : dat is na al die tijd terug opnieuw de draad op kunnen pakken, geleidelijk aan meer en meer, en de geneugten des levens stap voor stap terug ontdekken alsof het de eerste keer is, zoals paardrijden. Zalig is dat.

 

Gisteren ben ik terug gaan zwemmen. Heel zoetjesaan. Hoog tijd, dunkt me, want mijn rechterarm begon de laatste weken weer meer en meer op te spelen. Ik kreeg opnieuw dat typische stuwende en zware gevoel dat ontstaat als er lymfevocht opstapelt. Altijd reden tot lichte paniek en snelle actie, het doemscenario van de olifantenarm in het achterhoofd. Ik weet niet hoe het komt dat ik nu terug last krijg van mijn arm, maar het zou me niet verbazen dat er een link is met mijn inactiviteit van de laatste weken. Ik wil dus mijn armspieren zo snel mogelijk terug aan het werk zetten, zodat de natuurlijke pompwerking van de spieren het vocht terug kan afvoeren. Ik geloof er stellig in dat dat zal helpen.

 

Vandaag ben ik voor het eerst ook terug een klein eindje gaan lopen. ’t Ging goed. Op zo’n moment voel ik die buik wel nog trekken, maar het voelde goed aan en ik ben blij dat ik eindelijk een versnellingkje hoger kan schakelen. Dat zal me allicht ook helpen mijn energieniveau weer wat op te krikken. Ik ben klaar voor de eindspurt om weer helemaal de oude te worden.

 

23:20 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Commentaren

Ik ben blij te lezen dat de mist stilaan optrekt en plaats maakt voor leuke dingen. Je paardjes zullen blij zijn de oude K terug te zien.

Gepost door: Elly | 25-06-07

Je komt er wel K! Stilletjes aan...stap voor stap.
Groetjes

Gepost door: lucretia | 25-06-07

Hey Kristien,
ik ben blij te horen dat alles zo vlot gaat. Het feit dat jou verhalen tegenwoordig wat trager komen dan vroeger heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat je nu weer terug vanalles om handen hebt. En dat is goed!! Ik ben blij voor je, geniet maar met volle teugen!!

Gepost door: Mieke | 25-06-07

Fijn dat je terug kunt genieten en stilaan de oude aan het worden bent!De meeste dingen in het leven gebeuren niet voor niets.
Inge

Gepost door: inge | 25-06-07

tof !!! amai je moet wel een sterke vrouw zijn, mijn recontructie is van 2januari en heb eigelijk nog niet de moed gehad om te lopen!!! zeker met dit pokkeweer heb ik last van gewrichtspijnen en littekenpijn .
mischien moet ik me er toch is aan zetten om terug te sporten, je verhaal stimuleert me wel . groetjes christel

Gepost door: christeltje | 26-06-07

Hoe zal ik het zeggen? Hmm, hoe zal ik beginnen? Nog nooit zo lang gewacht om te reageren op je blog. En ik ben zelfs van plan om eens totaal niet te reageren, maar iets totaals anders te vertellen. ’t Is wel moeilijk om het te verwoorden. Om het beleefd te verwoorden. Ik ben rond de pot aan ’t draaien. Maar ja, hoe omschrijf je ook zoiets? Ik kan hier toch moeilijk zomaar eruit flappen: ik heb op de barbecue van ’t werk eens lekker naar je tieten zitten gluren en ze zien er geweldig uit. Oeps. Nu staat het er toch. Ja zeg, ik ben een man hoor, mannen kijken altijd in decoltes; die zijn daarvoor bedoeld. En ik ben een beleefde man, dus ik probeer dat stiekem te doen.
Toen ik je zo zag zitten, toen dacht ik: wow, die chirurg heeft knap werk verricht. Ik zou niet kunnen zeggen welke oude en welke de nieuwe is. Maar ik zei: “O, je haar ziet er geweldig uit met die krullen!”.
Jij dacht: wat staat die geilaard daar toch te staren. En je antwoordde: “Echt, vind je dat?”

Gepost door: Herman | 29-06-07

Hallo Goed te horen dat je op de goede weg bent ,kwestie van herstellen,en van naar leuke feestjes te gaan kan je alleen maar beter worden,doorgaan dus zoals je bezig bent.
GROETJES.

Gepost door: Maria | 02-07-07

Die Herman.... hahahaha
Groetjes Kristien enne... ga je nou toch maar niet verstoppen hé als Herman nog eens in de buurt is. :-)))

Gepost door: lucretia | 03-07-07

Net omgekeerd Nee, Lucretia, ik vrees dat ik me best goed kan verstoppen als Kristien nog eens in de buurt is. Gaan lopen zal me niet kunnen redden, ze traint veel te hard.

Gepost door: Herman | 03-07-07

De commentaren zijn gesloten.