05-06-07

Perpetuum immobile (5-06-07)

Zes weken, ZES volle weken mag ik niks doen. Geen inspanningen, niks tillen en niet sporten. Dat wordt nog mijn grootste uitdaging. ‘Lees een boek’ zeggen sommigen. Dat zijn er dan die nog nooit 9 uur onder narcose geweest zijn. In de dagen die op zo’n marathonnarcose volgen léés je zomaar geen boek. Zelfs geen ‘flutblaadje’ zoals ik de Story-achtigen wel eens noem. Het concentratievermogen is weer lamgelegd. Ik kan dat terug op gang brengen door te sporten, dat  blaast zuurstof door mijn hoofd en verlicht de boel, maar dat mag ik nu net niet. Alles staat ‘on hold’, dus. ’t Worden nog moeilijke dagen, ik verveel me nu al stierlijk…

 

Gisteren ben ik op controle geweest en alles gaat goed met mijn splinternieuwe boobie, ze hangt er aan voor de rest van mijn leven. Er zat nog heel wat onderhuids wondvocht, ’t schijnt dat dat wel vaker voorkomt bij patienten die erg beweeglijk zijn (tiens?).

Voor de rest gaat het opperbest. Het went snel, terug compleet zijn. Ik meende het als ik zei dat het best meeviel met die prothese en dat ze als een stuk van mezelf aanvoelde, maar ‘the real stuff’ is nog altijd het beste, natuurlijk. Al was het maar omdat het zo gemakkelijk is dat ik deze borst niet meer aan en uit moet doen. Lekker lang in pijama rondlopen zonder bang te moeten zijn dat er iemand aanbelt terwijl ik daar nog in mijn amazone-glorie sta, en dan snel een skijas moet aantrekken opdat het niet zou opvallen. Geen probleem meer in de sauna of het zwembad, en als ik me eens laat masseren moet ik ook niet meer dat vervelend moment trotseren waarop ik tegen de masseur moet zeggen : ‘Niet schrikken, ik heb maar één borst’. Ik kan zelfs terug de potloodtest aan. Dat was de laatste jaren en na twee keer borstvoeding toch meer en meer gedegradeerd naar een hele 'pennenzaktest'...

 

Ik voel dat deze operatie een belangrijke mijlpaal wordt. De aanzet is gegeven om een streep te trekken onder heel deze kankerhistorie. Ik begin terug uit te kijken naar een ‘normaal’ leven.

 

12:32 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

Hoi Kristien, Ik ben echt blij dat het je goed gaat... dat je de operatie goed doorstaan hebt... het is inderdaad een fantastisch gevoel om terug 'heel' te zijn hé? Geniet er van :) en hou je rustig, laat je dienen, die concentratie komt plots wel weer hoor, gene paniek.
Laat je vertroetelen en goed voor je zorgen!
Groetjes

Gepost door: Veerle | 05-06-07

RUST TER PLAATSE Doen Kristien,luister naar je lichaam en de dokter natuurlijk,je klinkt heel hoopvol.
Sterkte bij je genezing,want ik begrijp je goed ,je bent jong en wil vooruit!

Gepost door: Maria | 06-06-07

Ledigheid is het oorkussen des duivels 'Ledigheid is het oorkussen des duivels' zei mijn grootmoeder zaliger soms. Als dat waar is, dan loop je over zes weken met horentjes en een staart rond. (Zet zeker een foto op je blog dan.)
Mmm, niksen is moeilijk. Als ik te moe ben om iets zinnigs te doen, dan kijk ik een DVD. En als het heel erg is dan kijk ik TV. Zo van die domme detectives à la Baantjer of zo. Je kan natuurlijk ook naar 'Thuis' kijken. Desnoods naar verkiezingsprogramma's - je hebt geluk deze week.
Of zoek iets anders waar je absoluut geen ambitie in hebt. Leer schaken? Of tekenen?
Je kan je natuurlijk ook bekeren tot het Boeddhisme. De absolute leegte, het Nirwana is voor een Boeddhist de hoogste zaligheid.
Ik zie je toch niet lang Boeddhist blijven. Misschien toch beter een sauna-abonnement proberen?

Gepost door: Herman | 06-06-07

relax!!!!!!!!!! De eerste 14 dagen zijn verschrikkelijk,daarna betert het ,niks doen. Jij hebt nog een beetje geluk je kan eens buiten zitten met dit mooie weer , ik zat putteke winter .
Kijk wel uit voor de zonnestralen he,als je relaxt in de tuin zit.Geniet van de rust , tijd vliegt hou je goed .

Gepost door: christeltje | 06-06-07

Waarom zou je niet niksen, tv-kijken, computeren, dagdromen, en in plaats van boeken lezen, boeken kijken.
Probeer er van te genieten.
Groetjes

Gepost door: katy | 06-06-07

dag Krisien ik heb je gezien in de reportage van overleven en via het tijdschrift leven kwam ik je weer tegen in het artikel bloggen over kanker
nog even doorbijten en je strijd is gestredenvoor het grootste deel daarna kan je eindelijk terug proberen normaal te leven
dat zal wel lukken je bent een vechter
mijn strijd begint maar pas
groetjes
inge

Gepost door: inge mertens | 06-06-07

Hallo Kristien, wat ben ik blij verrast te lezen dat je de operatie achter de rug hebt... ik ben er eigenlijk door ontroert. Ik ken het gevoel van wakker worden met een nieuwe 'boobie' en het zalige gevoel van terug een 'normale' bh te kunnen aandoen maar ik ken het gevoel niet van een-tijdje-geleefd-te-hebben-met-één-borst en dus zal je gelukzalige gevoel nog intenser zijn waarschijnlijk...
Ik was voor een aantal weken 'weg-van-de-blog' on the road for S. de Compostelo en heb daardoor je grote moment gemist.
'k Wens je het allerallerbeste toe en geniet maar even van het zalige nietsdoen. A'ke (mijn borstmaatje) heeft sinds 7 mei ook haar nieuwe borstje en is ook nog 'verplicht' om te niksen. Het fijne eraan is dat ze nu dingen doet die ze vroeger niet deed: o.a. boeken lezen.
Knuffel en groetjes,
Lucrèce

Gepost door: lucretia | 06-06-07

=^..^= "niksen" is toch maar niks hé...
kan mij voorstellen dat je je verveelt maar denk aan het resultaat!!!!! Dat helpt zeker...

Gepost door: Talleke | 08-06-07

De commentaren zijn gesloten.