30-05-07

Upsized again ! (30-05-07)

 

Het is ongelooflijk, fantastisch, buitengewoon, geweldig : ik ben terug helemaal compleet. Mijn buik is plat als een wasbord en aan mijn rechterzijde, waar maandag nog een groot litteken zat en verder niks, prijkt nu een flink uit de kluiten gewassen nieuwbakken borst.

Ik zit er voortdurend naar te kijken, in verwondering en verrukking over zoveel heerlijkheid die mij nu overvalt. Ik sta met open mond voor de spiegel en laat geen gelegenheid onbenut om schalks in elke weerspiegelende ruit te kijken. Waaw. Dit is kicken.

 

Maandagnamiddag zijn we met de hele familie naar het ziekenhuis gereden. Ik was nerveus en gespannen omdat we laat waren en we in onze haast nog verloren liepen in de gangen van het ziekenhuis. Op zich geen ramp : ik moest alleen nog een lavementje krijgen die avond om mijn darmen te spoelen, kwestie van na de operatie met die pijnlijke buik niet te snel te moeten ‘werken’ om jeweetwelwat naar buiten te krijgen.

Voor de rest was ik vol vertrouwen, ik wist dat ik in goede handen was.

Dinsdagmorgen om 6u30 werd ik gewekt, om 7u15 stipt reden ze me naar het operatiekwartier en om exact 8u hoorde ik hen nog zeggen ‘we gaan u nu in slaap doen’… en toen werd alles zwart.

Ik weet niet precies welk uur het was als ik wakker werd, het was allicht in de late namiddag want de operatie heeft in totaal 9 uur geduurd en is naar verluid vlot verlopen.

Ik heb weinig last gehad van de operatie en voelde me ’s anderendaags eigenlijk al vrij goed : weinig pijn en niet misselijk. Meestal voel je je na zo’n ingreep toch zo’n drie dagen ‘groggi’. Ik ben dus bij ‘de goei’ deze keer, ’t mag ook eens. Het meeste last heb ik gehad van mijn rug : was het door het lange liggen tijdens de operatie of door het krom lopen de eerste dagen, ik weet het niet, maar vrijdagavond begon er een flinke lumbago te knagen. Ik heb me nog enkele dagen rustig gehouden en maandag kon ik alweer naar huis, kiplekker.

 

Het eerste wat ik gedaan heb als ik thuis kwam was als een gek in mijn kast gaan graaien naar mijn bikini’s en badpakken, die ik vorig jaar vastberaden naar achteren gepropt had om er niet teveel mee geconfronteerd te worden, en ze één voor één aan te trekken voor de spiegel. Ik bleef maar extatische gilletjes uitbrengen tot groot plezier van Karlien. ‘Maar kijk nu toch, kijk nu toch Karlientje, ik ben gerepareerd!’. Ze moest lachen. ‘Ik ben zo fier op mijn mooie borst’ zei ik. ‘Ik ben ook fier op uw mooie borst mama’, zei ze.

Ja, ze is prachtig. Ze zit nog wat hoog en ze is nog wat gezwollen, maar zo hoort het nu. ’t Heeft allemaal wat tijd nodig om zich te ‘zetten’. Ik zie er nog niet echt een borst in, voor mij is het nog altijd mijn buik die verzet is. Dat heeft vooral te maken met het feit dat ik de sproetjes die maandag nog op mijn buik stonden nu op mijn borst zie staan, en ik de huid van mijn buik herkèn, gek is dat. Mijn harde schijf is blijkbaar toch nog niet helemaal geherprogrammeerd door deze fundamentele upgrade. Maar dat maakt me er niet minder blij om. ‘Mijn buikgevoel zit nu gewoon in m’n borsten’ zei een lotgenote al.

 

’t Is een bijzonder vak, reconstructieve heelkunde, ’t is tovenarij om vrouwen gelukkig te maken. Ik loop op wolkjes.

 

08:20 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (16) | Tags: diepflap, borstreconstructie |  Facebook |

26-05-07

Bericht vanuit het ziekenhuis 25-05-07

Kristien laat weten dat de operatie voorspoedig verlopen is. Het herstel gaat vlot en ze is erg tevreden over het resultaat.

Hugo.

15:42 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (8) | Tags: borstreconstructie, diepflap |  Facebook |

20-05-07

Nieuwe borst in aantocht (20-05-07)

Deze week is alweer een heel belangrijke mijlpaal in mijn kankergeschiedenis : dinsdag ga ik onder het mes voor mijn borstreconstructie, DIEP-flap, met lichaamseigen weefsel uit de buik. Ik kijk er met gemengde gevoelens tegenaan : ik ben blij dat het zover is, dat ik weer een horde kan nemen in mijn genezingsproces en terug ‘compleet’ zal zijn… en ik bereid me voor op een heel moeilijke tijd met veel pijn en ongemak.

Vorige week heb ik voor alle zekerheid mijn ‘goede’ borst nog eens laten doorlichten, kwestie van zeker te zijn dat daar alles goed zit. Bij de minste twijfel dat er ook in die borst wat verkeerd loopt, vliegt ze overmorgen mee de vuilbak in. Als alles goed is, hou ik ze nog even.

 

De echo en mammo zijn alvast goed verlopen : de radiologe zei al snel dat ze toch een heel ander beeld in die borst zag dan vorig jaar. Mijn borst is ‘tot rust gekomen’ : geen verdachte activiteit meer. Vorig jaar vertrouwde ze die linkerborst ook voor geen haar, dat herinnerde ze zich nog levendig, en er werden toen meerdere biopsies genomen om zeker te zijn dat alles ok was. Vandaag is de storm gaan liggen, vandaag is er terug vertrouwen in de overblijvende borst, allicht het gunstige gevolg van de menopauze en de anti-hormoontherapie. Leuk om te horen dat al die permanente ongemakken toch nog ergens goed voor zijn. ’t Is een zware tol die ik moet betalen, maar bij deze is bewezen dat het wat oplevert, dat de therapie op dat vlak althans zijn werk doet. Dank u dokter!

 

Ik tref nu de laatste voorbereidingen voor de operatie : een voorsprongetje proberen halen in het huishouden, belangrijke klussen afwerken, de paarden uitbesteden zodat ze hier thuis toch al één zorg minder hebben, weken van inactiviteit organiseren. Ik let even wat minder op mijn voeding : volgende week snijden ze het vet van mijn buik toch weg. Ik leg dus nog een flink kweekje aan, je weet maar nooit waar dat goed voor is nietwaar.

Een lotgenote vertelde me dat ik zes weken niet met de auto zal mogen rijden na de operatie, omdat ik in geen geval mijn buikspieren mag gebruiken. Toen Hugo dat hoorde proestte hij het uit : ‘Jij zes weken niet autorijden? Dat komt niet goed, dat lukt je nooit’. Ik vrees dat hij gelijk heeft. We zien wel…

Morgen is mijn laatste dag met één borst. Als alles goed gaat kan overmorgen mijn prothese in de vuilbak. (Kan ik er iemand plezier mee doen? ’t Is een C-cup, schoooooon modelleke met tepel, als nieuw!)

Morgennamiddag om 16u moet ik al binnen in het ziekenhuis. Het aftellen is begonnen.

 

Ik zal dus een dikke week verdwijnen uit cyberspace.

 

Wish me luck! Hoop jullie hier volgende week bij leven en welzijn terug te treffen…

 

09:57 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (21) | Tags: borstreconstructie, diepflap |  Facebook |

13-05-07

Een jaar later : balans, deel 2 (13-05-07)

Mentaal zijn er gelukkig meer pluspunten die de fysieke minpunten compenseren en ook wel overcompenseren. Die pluspunten hebben in grote lijnen te maken met LOS-laten, minder proberen controleren, de dingen laten komen zoals ze komen, zonder vrees en zonder ergernis. De loutering die kanker met zich meebrengt kan je eigenlijk zien als een groot onderhoud van de geest : de ‘olie’ wordt ververst, bouten en moeren worden aangeschroefd, de electronica wordt bijgesteld en er worden zuivere filters gestoken waardoor we het leven weer onbevangen en onbezoedeld tegemoetkijken. Ik kan alleen maar hopen dat deze fantastische neveneffecten nooit meer slijten.

 

PLUS ’t Is een cliché, maar ja : ik kan beter relativeren. Ik ben ‘milder’ geworden, meer ‘zen’ om een modewoord te gebruiken. Ik wind me niet meer op over onbenulligheden en sta veel rustiger in het leven.

 

PLUS Ik heb mijn prioriteiten weer helemaal op een rijtje : wat écht telt is mijn gezin, Hugo en de kinderen, mijn familie, mijn dierbare vrienden én met uitbreiding alle mensen met het hart op de juiste plaats.

 

PLUS Ik geniet meer dan vroeger van eenvoudige dingen : de geur van vers gemaaid gras, van de zee, van zonnecrème, van paarden; het gevoel van de zon op mijn huid, de aanblik van de kinderen die lachen, het frisse lentegroen… Mijn zintuigen staan op scherp en ik bekijk de wereld met ‘nieuwe ogen’.

 

PLUS Er is nog weinig dat me angst inboezemt. Als je herhaaldelijk de dood in de ogen gekeken hebt en gedwongen hebt leren omgaan met doodsangst, wat rest er dan nog om bang voor te zijn? Niks, absoluut niks.

 

PLUS Voor zover ik nog complexen, neurosen of frustraties had, zijn die nu wel grotendeels verdwenen. Tijdverlies. Het leven is te kort om te verknoeien aan geestelijke krenterigheid. Ik heb mijn ketens afgegooid en dat geeft een bijzonder bevrijd gevoel. Leve de authenticiteit. Take it or leave it.

 

PLUS Ik voel me evenwichtiger dan ooit. Mijn fundamenten, de ‘chape’ van mijn morele kracht lijkt onverwoestbaar geworden.

 

PLUS De drempelvrees om iets te beginnen is sterk verminderd, om de doodeenvoudige reden dat ik geen drempels meer zie om mij heen. Als ik iets wil, dan doe ik het gewoon. De afstand tussen denken en doen is aanzienlijk korter geworden. Want straks heb ik de kans misschien niet meer. Er is geen tijd te verliezen.

 

Het klinkt bijna pervers, maar ik kan er niet omheen : dankzij de kanker ben ik een gelukkiger mens geworden.

09:10 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (7) | Tags: bortkanker |  Facebook |

06-05-07

Een jaar later : balans, deel 1 (6-05-07)

Twaalf bewogen maanden geleden werd mij de onheilstijding gebracht : borstkanker full option. Tijd om de balans op te maken. Wat is er veranderd? Wat is beter geworden, wat slechter?

 

Laat me beginnen met het fysieke gedeelte, dat is het makkelijkste. Het ziet er sterk naar uit dat de balans hier negatief uitslaat.

 

PLUS Het enige wat terug op het niveau van voor de kanker staat, of misschien zelfs beter, zijn hart en longen. Ik ben goed getraind, het sporten heeft op dat vlak zijn vruchten afgeworpen. Ik loop tegenwoordig zonder veel problemen anderhalf uur aan één stuk, zo’n 30 à 40 kilometer per week. Heel rustig weliswaar, meer joggen dan lopen, maar toch : ik denk niet dat ik dat ooit eerder in mijn leven heb gekund.

 

MIN Er zijn een aantal ongemakken waar ik zal moeten mee leren leven. Mijn gewrichten voelen nog steeds aan alsof ze in een paar maanden tijd 20 jaar ouder geworden zijn. Startpijnen, stroeve scharnieren, stijfheid. Zoiets eenvoudigs als een jas uittrekken die nauw aansluit bij de schouders, in en uit de wagen stappen, opstaan, iets oprapen, dat kan niet zonder moeite en pijn. Dat gaat steevast gepaard met pijnlijke grimassen en dan  voel ik me stijf en traag als een bommake. Mijn vingers en tenen hebben ook hun vroegere soepelheid verloren : het lijkt alsof ik er reuma in heb. Gelukkig speel ik geen piano, dat zou niet meer zo goed lukken vrees ik. Ook bij het schrijven ondervind ik hinder. Vroeger moest ik lachen met het bibbergeschriftje van mijn opa, dat zou ik nu niet meer wagen. Ik ben zelf al noodgedwongen op typen overgeschakeld : mijn handschrift zijn hanepoten geworden.

 

MIN Eén van de grootste geneugtens mijns levens, slapen, is niet meer. ’t Is te zeggen, ik slaap nog wel, maar ’t is meer een strijd geworden, ‘corvee’, meer dan iets om naar uit te kijken. Heel vaak lukt het niet om in slaap te geraken en als dat dan wel lukt, word ik na enkele uren alweer wakker, klaarwakker. Ik geniet er niet meer van en vaak ga ik met tegenzin slapen ’s avonds, met de gedachte : wat voor een estafette zal het vannacht weer zijn?

 

MIN De overtollige kilo’s plakken er aan alsof ze niet van plan zijn ooit nog te verdwijnen. Gezonde voeding met caloriebeperking, veel fruit en groenten, weinig vet en suiker, ruim tien uur sporten per week : het mag niet baten. Ze gaan er niét af. Héél frustrerend soms. Ik herinner mij dat ik een half jaar geleden aan de oncoloog vroeg of de kilo’s terug zouden verdwijnen. ‘Niet zonder moeite’ had hij gezegd. Wel, ik kan u verzekeren : mét moeite gaan ze er ook niet af. De wijzer van de weegschaal wees een maand geleden nog steeds 8 kilo teveel aan. Ik ben gestopt met op de weegschaal te gaan staan, ik werd er alleen maar depri van. Vandaag heb ik mijn doel geherformuleerd : ik wil er gewoon goed uitzien. Misschien wat zwaarder maar wel strak en stevig met goede proporties. Voor de rest blijf ik mijn goede gewoonten volhouden. We zien wel wat de toekomst brengt. Hoop doet leven.

 

MIN De vermoeidheid slaat nog steeds regelmatig toe. Er zijn zo’n dagen dat ik niet vooruit geraak. ‘Dat heb ik ook’ hoor ik u denken. Wel : néé, ’t is anders. Als ik voor de kanker dat gevoel had dan kon ik dat verjagen of opschorten mits wat wilskracht. Dat is het verschil met vandaag : wilskracht of niet, het licht gaat uit en de motor valt stil. Vroeger geraakte je ondanks de vermoeidheid nog tot aan het volgende tankstation, nu is het verplicht uitwijken naar de pechstrook, hic et nunc. Het dwingt me tot aanpassing van mijn levensstijl. Wegen en paden zonder pechstrook of uitwijkmogelijkheden zijn te mijden.

 

MIN Mijn haar lijkt nergens op. Ik heb zowaar krullen gekregen, iets wat ik vroeger nooit had en ik blijf met verbazing naar mezelf kijken in de spiegel zonder mezelf te herkennen. Ik stà helemaal niet met krullen. Bovendien is de kleur vreselijk. Een dikke maand geleden wou ik er een frisser kleurtje opzetten omdat dat asgrijs wel erg somber was. De kleur sloeg helemaal verkeerd uit : oranje-achtig. Met bekwame spoed heb ik me naar de kapper gerept, die de zaak heeft proberen recht trekken maar zonder veel succes. Hèb ik eindelijk terug wat haar, kan ik niet wachten tot ik het weer mag afscheren omdat de kleur zo tegenvalt…

Ik heb helemaal geen ervaring met krullen en kan er ook niet goed mee overweg. Op aanraden van mijn vriendinnen kocht ik een pot ‘just-out-of-bed-look-gel’, die een georganiseerde chaos op mijn hoofd moest creëren. Vol verwachting smeerde ik het spul in mijn haar maar toen ik even later in de spiegel keek leek ik net Jean-Marie Pfaff. Ik heb de hele smurrie er maar snel weer uitgespoeld. Ik wacht nu lijdzaam tot mijn haar genoeg gegroeid is om de kleur én de krullen er weer uit te knippen.

 

MIN Mijn benen zijn niet meer wat ze waren. Ondanks alle training blijven ze altijd wel wat gezwollen, vooral mijn linkerbeen. Ik ben zo blij als ik mijn enkels zie, links verdwijnen ze nog vaak in een klein plaatselijk waterballonnetje. Gelukkig kan ik toch alweer min of meer normale laarsjes aan, hoewel de rits vaak open moet blijven… Schoenen zijn een probleem : iets elegants kan ik moeilijk aan, en het genre super-gemakkelijke-mephisto-toestanden is écht niet aan mij besteed. Dan nog liever blootsvoets.

 

MIN Mijn hersenen en zenuwstelsel hebben hun oude glorie nog niet helemaal teruggevonden. De chemo heeft lelijk huisgehouden binnen mijn hersenpan :  vandaag weet ik wat het is om ADHD te hebben. Hoewel ik meer tijd heb dan vroeger, slaag ik er maar niet in mijn huishouden onder controle te krijgen. Ik steek het graag op gebrek aan interesse, maar als ik eerlijk ben moet ik toegeven dat er meer aan de hand is : het lukt gewoon niet meer zo goed. Ik ben een hele dag bezig met vanalles en nog wat en stel ’s avonds vast dat :

1)       Ik niet gedaan heb wat ik wou doen

2)       er een hele hoop nieuwe to do’s bijgekomen zijn

3)       ik een aantal attributen zoek gemaakt heb

Ik leef als in een snel draaiende molen waarin mijn gedachten constant veranderen. Ik ben vaak niet in staat mijn gedachten te houden bij hetgeen ik moet doen. Ik word afgeleid door onbelangrijke dingen die ik zie of hoor, mijn hersenen sturen me van de ene gedachte of activiteit naar de andere. Ik ga soms zo op in de collage van gedachten en beelden dat ik niet eens doorheb wanneer er iemand tegen me praat. Ik ben heel snel verstrooid en word dan meegezogen naar dromenland door mijn overijverige chaotische geest. Ik heb moeite met plannen en organiseren, met het afmaken van taken, met instructies lezen of opvolgen en vergeet overal mijn sleutels, mijn zonnebril, mijn handtas…

 

PLUS Verveling ken ik niet meer. Als ik even niet weet wat doen volstaat het ergens te gaan zitten en mijn gedachten de vrije loop te laten. Mijn geest neemt me op sleeptouw met een verbluffend rijke waaier aan gedachten : herinneringen en mijmeringen, filosoferen en verwerken, schrijfsels voor de blog bedenken, plannen maken van wat ik nog allemaal wil doen en hoe… Uuuuuuuren kan ik dagdromen zonder me te vervelen. Als ik vroeger ergens moest wachten, zoals wel vaker gebeurt in ziekenhuizen, ergerde ik me steendood omwille van het tijdverlies. Vandaag vind ik dat niet erg meer. Ik start de film in mijn hoofd en ik ben vertrokken met het vervolg van het feuilleton van mijn onvermoeibare geest : daar kan geen kaskraker tegenop.

 

 

09:15 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (10) | Tags: borstkanker |  Facebook |

02-05-07

Clean! (2-05-07)

Vorige week was het precies één jaar geleden dat ik het verdict borstkanker kreeg. Voor die gelegenheid heb ik mezelf dan toch maar getrakteerd op een volledige medische check-up en guess what :

 

I'm clean!

 

De eerste horde is genomen, ik ben mijn eerste jaar min of meer heelhuids doorgekomen en het wordt duidelijk dat ik hier op z'n minst nog effe zal blijven.

Champagne!

07:57 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (11) | Tags: borstkanker |  Facebook |