06-05-07

Een jaar later : balans, deel 1 (6-05-07)

Twaalf bewogen maanden geleden werd mij de onheilstijding gebracht : borstkanker full option. Tijd om de balans op te maken. Wat is er veranderd? Wat is beter geworden, wat slechter?

 

Laat me beginnen met het fysieke gedeelte, dat is het makkelijkste. Het ziet er sterk naar uit dat de balans hier negatief uitslaat.

 

PLUS Het enige wat terug op het niveau van voor de kanker staat, of misschien zelfs beter, zijn hart en longen. Ik ben goed getraind, het sporten heeft op dat vlak zijn vruchten afgeworpen. Ik loop tegenwoordig zonder veel problemen anderhalf uur aan één stuk, zo’n 30 à 40 kilometer per week. Heel rustig weliswaar, meer joggen dan lopen, maar toch : ik denk niet dat ik dat ooit eerder in mijn leven heb gekund.

 

MIN Er zijn een aantal ongemakken waar ik zal moeten mee leren leven. Mijn gewrichten voelen nog steeds aan alsof ze in een paar maanden tijd 20 jaar ouder geworden zijn. Startpijnen, stroeve scharnieren, stijfheid. Zoiets eenvoudigs als een jas uittrekken die nauw aansluit bij de schouders, in en uit de wagen stappen, opstaan, iets oprapen, dat kan niet zonder moeite en pijn. Dat gaat steevast gepaard met pijnlijke grimassen en dan  voel ik me stijf en traag als een bommake. Mijn vingers en tenen hebben ook hun vroegere soepelheid verloren : het lijkt alsof ik er reuma in heb. Gelukkig speel ik geen piano, dat zou niet meer zo goed lukken vrees ik. Ook bij het schrijven ondervind ik hinder. Vroeger moest ik lachen met het bibbergeschriftje van mijn opa, dat zou ik nu niet meer wagen. Ik ben zelf al noodgedwongen op typen overgeschakeld : mijn handschrift zijn hanepoten geworden.

 

MIN Eén van de grootste geneugtens mijns levens, slapen, is niet meer. ’t Is te zeggen, ik slaap nog wel, maar ’t is meer een strijd geworden, ‘corvee’, meer dan iets om naar uit te kijken. Heel vaak lukt het niet om in slaap te geraken en als dat dan wel lukt, word ik na enkele uren alweer wakker, klaarwakker. Ik geniet er niet meer van en vaak ga ik met tegenzin slapen ’s avonds, met de gedachte : wat voor een estafette zal het vannacht weer zijn?

 

MIN De overtollige kilo’s plakken er aan alsof ze niet van plan zijn ooit nog te verdwijnen. Gezonde voeding met caloriebeperking, veel fruit en groenten, weinig vet en suiker, ruim tien uur sporten per week : het mag niet baten. Ze gaan er niét af. Héél frustrerend soms. Ik herinner mij dat ik een half jaar geleden aan de oncoloog vroeg of de kilo’s terug zouden verdwijnen. ‘Niet zonder moeite’ had hij gezegd. Wel, ik kan u verzekeren : mét moeite gaan ze er ook niet af. De wijzer van de weegschaal wees een maand geleden nog steeds 8 kilo teveel aan. Ik ben gestopt met op de weegschaal te gaan staan, ik werd er alleen maar depri van. Vandaag heb ik mijn doel geherformuleerd : ik wil er gewoon goed uitzien. Misschien wat zwaarder maar wel strak en stevig met goede proporties. Voor de rest blijf ik mijn goede gewoonten volhouden. We zien wel wat de toekomst brengt. Hoop doet leven.

 

MIN De vermoeidheid slaat nog steeds regelmatig toe. Er zijn zo’n dagen dat ik niet vooruit geraak. ‘Dat heb ik ook’ hoor ik u denken. Wel : néé, ’t is anders. Als ik voor de kanker dat gevoel had dan kon ik dat verjagen of opschorten mits wat wilskracht. Dat is het verschil met vandaag : wilskracht of niet, het licht gaat uit en de motor valt stil. Vroeger geraakte je ondanks de vermoeidheid nog tot aan het volgende tankstation, nu is het verplicht uitwijken naar de pechstrook, hic et nunc. Het dwingt me tot aanpassing van mijn levensstijl. Wegen en paden zonder pechstrook of uitwijkmogelijkheden zijn te mijden.

 

MIN Mijn haar lijkt nergens op. Ik heb zowaar krullen gekregen, iets wat ik vroeger nooit had en ik blijf met verbazing naar mezelf kijken in de spiegel zonder mezelf te herkennen. Ik stà helemaal niet met krullen. Bovendien is de kleur vreselijk. Een dikke maand geleden wou ik er een frisser kleurtje opzetten omdat dat asgrijs wel erg somber was. De kleur sloeg helemaal verkeerd uit : oranje-achtig. Met bekwame spoed heb ik me naar de kapper gerept, die de zaak heeft proberen recht trekken maar zonder veel succes. Hèb ik eindelijk terug wat haar, kan ik niet wachten tot ik het weer mag afscheren omdat de kleur zo tegenvalt…

Ik heb helemaal geen ervaring met krullen en kan er ook niet goed mee overweg. Op aanraden van mijn vriendinnen kocht ik een pot ‘just-out-of-bed-look-gel’, die een georganiseerde chaos op mijn hoofd moest creëren. Vol verwachting smeerde ik het spul in mijn haar maar toen ik even later in de spiegel keek leek ik net Jean-Marie Pfaff. Ik heb de hele smurrie er maar snel weer uitgespoeld. Ik wacht nu lijdzaam tot mijn haar genoeg gegroeid is om de kleur én de krullen er weer uit te knippen.

 

MIN Mijn benen zijn niet meer wat ze waren. Ondanks alle training blijven ze altijd wel wat gezwollen, vooral mijn linkerbeen. Ik ben zo blij als ik mijn enkels zie, links verdwijnen ze nog vaak in een klein plaatselijk waterballonnetje. Gelukkig kan ik toch alweer min of meer normale laarsjes aan, hoewel de rits vaak open moet blijven… Schoenen zijn een probleem : iets elegants kan ik moeilijk aan, en het genre super-gemakkelijke-mephisto-toestanden is écht niet aan mij besteed. Dan nog liever blootsvoets.

 

MIN Mijn hersenen en zenuwstelsel hebben hun oude glorie nog niet helemaal teruggevonden. De chemo heeft lelijk huisgehouden binnen mijn hersenpan :  vandaag weet ik wat het is om ADHD te hebben. Hoewel ik meer tijd heb dan vroeger, slaag ik er maar niet in mijn huishouden onder controle te krijgen. Ik steek het graag op gebrek aan interesse, maar als ik eerlijk ben moet ik toegeven dat er meer aan de hand is : het lukt gewoon niet meer zo goed. Ik ben een hele dag bezig met vanalles en nog wat en stel ’s avonds vast dat :

1)       Ik niet gedaan heb wat ik wou doen

2)       er een hele hoop nieuwe to do’s bijgekomen zijn

3)       ik een aantal attributen zoek gemaakt heb

Ik leef als in een snel draaiende molen waarin mijn gedachten constant veranderen. Ik ben vaak niet in staat mijn gedachten te houden bij hetgeen ik moet doen. Ik word afgeleid door onbelangrijke dingen die ik zie of hoor, mijn hersenen sturen me van de ene gedachte of activiteit naar de andere. Ik ga soms zo op in de collage van gedachten en beelden dat ik niet eens doorheb wanneer er iemand tegen me praat. Ik ben heel snel verstrooid en word dan meegezogen naar dromenland door mijn overijverige chaotische geest. Ik heb moeite met plannen en organiseren, met het afmaken van taken, met instructies lezen of opvolgen en vergeet overal mijn sleutels, mijn zonnebril, mijn handtas…

 

PLUS Verveling ken ik niet meer. Als ik even niet weet wat doen volstaat het ergens te gaan zitten en mijn gedachten de vrije loop te laten. Mijn geest neemt me op sleeptouw met een verbluffend rijke waaier aan gedachten : herinneringen en mijmeringen, filosoferen en verwerken, schrijfsels voor de blog bedenken, plannen maken van wat ik nog allemaal wil doen en hoe… Uuuuuuuren kan ik dagdromen zonder me te vervelen. Als ik vroeger ergens moest wachten, zoals wel vaker gebeurt in ziekenhuizen, ergerde ik me steendood omwille van het tijdverlies. Vandaag vind ik dat niet erg meer. Ik start de film in mijn hoofd en ik ben vertrokken met het vervolg van het feuilleton van mijn onvermoeibare geest : daar kan geen kaskraker tegenop.

 

 

09:15 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (10) | Tags: borstkanker |  Facebook |

Commentaren

Een jaar na, ...
De lijst die ik hier lees is hoofdzakelijk "min"
De "plus" is voor het vervolg,hoop en denk ik.
Vele zaken herken ik.
Je bent clean, dat is wat telt?
Groetjes

Gepost door: Katy | 06-05-07

Jammer genoeg hééél veel dingen die ik herken, eigenlijk allemaal behalve het sporten. Daar heb ik de energie en moed niet voor.
De krullen heb ik er laten uitknippen door de kapper; het was telkens een lange minutieuze kapbeurt, krul per krul werd aangepakt, maar wel de moeite waard want na twee keer waren ze helemaal verdwenen.

Gepost door: Elly | 06-05-07

De gekooide tijger Anderhalf uur aan één stuk lopen: dat zal ik van mijn leven niet kunnen vrees ik. Alhoewel, je weet maar nooit dat ik ook ooit eens borstkanker krijg.

"Zoiets eenvoudigs als een jas uittrekken die nauw aansluit bij de schouders, in en uit de wagen stappen, opstaan, iets oprapen, dat kan niet zonder moeite en pijn. Dat gaat steevast gepaard met pijnlijke grimassen en dan voel ik me stijf en traag als een bommake. "
Wel, ik voel me tegenwoordig een bompake als ik mijn vest aantrek. Ik heb een maand of vier geleden een spier verrokken in mijn rechterschouder en het is nog steeds niet gebeterd. Bij bepaalde bewegingen van mijn rechterarm horen dus ook pijnlijke grimassen. Me 's nachts omdraaien in bed bijvoorbeeld. Had ik nu maar al kleinkinderen gehad, dan had ik me met mijn rol kunnen verzoenen, maar mijn kinderen blijven voorlopig in gebreke.
Vorige week platen en echografie laten nemen. Daar was niet veel op te zien. Vanaf maandag start de kinesitherapie. Als het helpt zal ik je 't adres van die peut wel eens doormailen.

Mijn handschrift: 't zijn al altijd hanepoten geweest; ik tik liever op de computer want over drie dagen kan ik niet meer ontcijferen wat ik vandaag opschreef.

Slapen? 't Wordt tijd dat je terug komt werken, dan kan je terug overdag slapen.

Overtollige kilo’s; toen ik vorige week bij mijn huisarts was, heeft ze me er maar weer eens duchtig van langs gegeven. Gezonde voeding met caloriebeperking, veel fruit en groenten, weinig vet en suiker: het mag niet baten. Ik geef toe dat ik niet zo fanatiek aan 't sporten ben als jij. Maar mijn doel is nog beperkter dan het jouwe: ik wil me goed voelen; hoe ik er uit zie zal me worst wezen. Maar ik geef toe: als man is het eenvoudiger, een man hoeft niet mooi te zijn.

"Er zijn zo’n dagen dat ik niet vooruit geraak." Tja, je voelt je een tijger in het lichaam van een schaap. Die wilskracht van jou; 't heeft zijn voordelen. Maar het bezorgt je ook veel frustraties en dan brult die tijger het uit. Brullend Schaap, je zou een mooie circusattractie zijn.

Wat is er verkeerd aan krullen? En oranje; dat is best modern en bovendien veilig in het verkeer. En een hevige kleur past best bij je karakter. Nu maak je me echt curieus. 't Wordt tijd dat je nog eens een fotosessie publiceert. Op die fuif van 't werk volgende maand, dan moet ik dus vragen of er iemand een dame met een oranje Pfaff-kapsel gezien heeft, blootsvoets. Ik kan je niet mislopen deze keer.

Vrouwen en hun schoenen! 't Mag gerust pijn doen, als het er maar elegant uitziet. "Dan nog liever blootsvoets." Aha, voor een vrouw ben je nog tamelijk verstandig. Nee, ik geloof niet dat er wat mis is met je hersenen; behalve die gekooide tijger die er rondloopt. Raadpleeg een dierenarts.

De film in je hoofd: gelukkig mogen we er wat van meegenieten.

Gepost door: Herman | 06-05-07

Mooi! Ik heb net van een collega twee mooie foto's doorgekregen. Zo'n snoezige krullen! Er zijn mensen die er een fortuin voor over zouden hebben bij de kapper. Zet maar een grote PLUS bij het stukje over je haar.

Gepost door: Herman | 07-05-07

Dag Kristien, of ik wil of niet... ik moet lachen met dit postje... mag ik?? Lachen om alle herkenbare dingen... eigenlijk niet om mee te lachen hé!
Groetjessssssss

ps: bij mij is het deze week gelukt om dat 'oranjekleurig' haar wat weg te krijgen... is nog niet wat ik wil maar het is een begin en die krullen.... grrrrrrrr... de kapster kon er niet mee lachen toen ik haar vroeg om m"n hooft terug kaal te scheren...

Gepost door: Lucretia | 07-05-07

oei oei.... ik ben er gelukkig niet zo erg aan toe... maar alléé, ik had dan ook een minder zware behandeling, me dunkt!!!
Stijfheid, en vergeetachtig, das zowat het enige wat ik er aan overhield...
En die krullen??? Van mij mogen ze blijven zulle!!!! Héééééééééérlijk!!!! Maar de eerlijkheid gebiedt mij te bekennen dat ik vroeger ook wel eens krullen durfde "laten zetten"... Mijn kleur is ook donkerder dan vroeger en ik heb er onlangs een roestbruin tintje aan gegeven!!!

Maaaaaaaaar om je te troosten, het blijkt maar een jaar ofzo te duren en dan ben je bevrijd van die chemo-krullen!!! Ook de andere bijverschijnsels ZOUDEN MOETEN minderen met de tijd...

Ik ga deze nacht voor de eerste keer werken sedert mijn borstkanker!!!! Medisch halftime!!!! Ik ben er klaar voor, kijk er wel wat naar uit ook...

Gepost door: Talleke | 07-05-07

Verdorie, zoveel minnetjes, dat is niet minnetjes... Pffff, maar ik herken ze.
Die krullen, die gaan echt wel weer weg.
Zelf heb ik ze een paar keer helemaal afgeschoren en nadien mocht het haar zijn zin doen. Die eerste krullen, ja, verschrikkelijk, maar als het dan wat langer wordt, is het mooi en vooral heel handig. Ik zou ze eigenlijk terugwillen...

Maar al de rest, blijft moeilijk te aanvaarden. Wanhoop nog niet, er is zeker nog een deel dat zich herstelt, echt waar.

bon courage!

Gepost door: rikkert | 07-05-07

Pfff, het is wrang om je verhaal te lezen. Herkenbaar is het wel. Ergens doet het me plezier, dat herkenbare, ik voel me dan minder "flauw". Ik vond dat haar, dat gewicht, die vermoeidheid ook vreselijk (wetende dat je uiteraard aan het ergste ontsnapt bent, dat je dus gelukkig mag zijn...). Mijn gewicht heb ik met discipline absoluut terug!! Onder Zolades en Arimidex, dus als het je een troost zou kunnen zijn: HET KAN!!! Ik heb wel ondervonden dat je lang moet volhouden, maar het resultaat volgt. Ik weeg nu 60 kg. met 1.73 meter. Heel veel groenten en fruit eten, en elke dag 1 liter groene thee, geen suiker, enz. Het haar vond ik ook een miserie, maar ik denk dat je je haar ook lelijk vindt omdat het het gevolg van de kanker is. Achteraf zei iedereen mij dat mijn korte kopje heel mooi was. Zelf vond ik het een gezwollen rattenkop met piekhaar (of zoiets in die aard), en ik denk dat dat niet zo objectief was. Ik heb het altijd goed in model laten knippen, en lang kort gehouden tot het slechte haar eruit was. Ik ben ook erg lang gezwollen gebleven, vooral in mijn gezicht (ik heb twee keer adriamycine en 5 keer taxotere gekregen). Maar ook dat is ondertussen volledig weggetrokken. Vanaf nu (een jaar na de behandeling) gaat het echt beter beginnen te gaan hoor! De vermoeidheid is een ander verhaal, daar heb ik mee leren leven. De vergetelheid vind ik ook vreselijk en die probeer ik zoveel mogelijk te verbergen, vooral op het werk. Ik vind het fijn en moedig dat je zo eerlijk je relaas brengt op deze site! Ik heb zo'n zin om je te troosten en te helpen, je mag me altijd bellen of mailen, ik heb duizenden tips... Lieve

Gepost door: Lieve | 07-05-07

Herkenbaar Ja, "herkenbaar" is hier een veelgebruikt woord. Het kan ook niet anders met zoveel lotgenoten die hetzelfde doormaken. Ook ik heb last van die vele neveneffecten. Ik ben wel niet opgezwollen van de medicatie, maar wel van mijn herwonnen eetlust na de chemo vorig jaar. Alleen ontbreekt mij de wilskracht om zo aan sport te doen als jij. Mijn petje af hoor! Over mijn krullen heb ik je vorig jaar al verteld, ze zijn hardnekkig hoor, alhoewel ik moet toegeven na meerdere knipbeurten beginnen ze nu wel een beetje door te zakken en begin ik er het nut van in te zien. Veel gemakkelijker in "onderhoud", dat wel. Met een ander kleurtje (veel donkerder dan vroeger) vinden mijn familie en vrienden het zelfs beter. Ik ben nog niet te overtuigen :) Die vergeetachtigheid is zeer vervelend, ik heb ook van die momenten dat ik gewoon stilval en in dromenland terecht kom. Heel raar allemaal. Het gaat wel beter en beter met de tijd. Doe maar verder zoals je bezig bent, ik wou dat ik maar de helft zo sportief was als jij, dan zou ik al heel tevreden zijn.

Groetjes,
Ann

Gepost door: Ann D. | 08-05-07

ALLERLEI 1 jaar later ! Alles wat je schrijft is heel herkenbaar,mijn dochter Elly heeft dezelfde neven effecten,maar wat die krulletjes betreft,ik heb dit toch steeds leuk gevonden bij haar,alleen de huidige kleur vind ik mooier !

Gepost door: MARIA | 09-05-07

De commentaren zijn gesloten.