23-04-07

Prettig gestoord (23-04-07)

Eén van de zaken die allicht veranderd zijn door de kanker, is het feit dat ik zonder de minste twijfel nog meer prettig gestoord geworden ben dan ik al was.

Als ik vandaag met de kinderen op stap ga, zijn de rollen helemaal omgekeerd : het zijn zij die al te vaak omwille van plaatsvervangende schaamte hun moeder terechtwijzen met een kijvend ‘Mamaaaa, alstubliéééft, gedraag je’. Vroeger was dat wel eens anders. Vandaag kan het mij minder schelen dan vroeger wat anderen denken, en dat betekent dat ik me vaak laat gaan zonder mij te storen aan de blikken of het oordeel van die anderen.

 

Laatst ging ik naar de schoenmaker in de stad met de vraag of hij mij een product kon meegeven om mijn lichtbruine laarzen donker te kleuren. Dat kon hij niet, zoiets kun je niet zelf, wist hij mij te overtuigen : het lijkt nergens op als je dat zelf probeert door te knoeien met wat donkere schoensmeer. Hij kon dat wel voor me doen met professionele verf, maar dan moest ik mijn laarzen enkele dagen daar laten want hij moest er meerdere lagen opzetten die dan telkens lange tijd moesten drogen. Nu was dat wat lastig want ik had ze ààn, die dag. Ik had geen reserve paar schoenen mee, mijn auto stond 100 meter verder geparkeerd en het regende lichtjes.

Vroeger zou ik gedacht hebben : ik ga me hier niet belachelijk maken, ik ga gewoon naar huis en kom later nog eens terug om mijn laarzen binnen te brengen. Maar tijd is te kostbaar geworden om te verprutsen met dat soort onbenulligheden zoals hier dubbel zo lang over doen dan strikt noodzakelijk was.

Wat was het ergste dat me kon overkomen? Dat ik mezelf belachelijk maakte bij de plaatselijke schoenmaker en een aantal toevallige voorbijgangers? Als het dat maar is, dacht ik en dus vroeg ik hem of hij niet een paar wegwerpsloefjes had. Of plastieken zakjes om aan mijn voeten te binden. Nee, dat had hij niet, en hij was ook niet van plan me te dragen naar mijn auto, voegde hij er nog aan toe. Hij fronste zijn wenkbrauwen. ‘Welk geschift vrouwmens krijg ik hier nu binnengegooid’ zag ik hem denken. Ik was niet van plan me zo snel te laten afschepen. Ik wachtte geduldig op een ander voorstel. Plots begonnen zijn oogjes duivelachtig te blinken. ‘Ik heb eigenlijk nog wel een paar schoenen staan dat ik enkele dagen kan missen’ zei hij. Mijn gezicht klaarde meteen op : geweldig! Maar er kwam een grote grijns op zijn gezicht toen hij vervolgde :

‘… t zijn wel herenschoenen…’

Da’s niks, wuifde ik moedig elke weerstand weg.

‘… en ’t is een witte en een zwarte…want ik ben ze aan ’t verven en ik heb er nog maar één gedaan’ lachte hij luidop terwijl hij ze me voor de neus zette, met zo’n blik van ‘als ze zo gek is om dit te doen wil ik wel het risico nemen mijn eigen schoenen mee te geven, dat doet ze nooit!’.

Ik krabte even aan mijn oor bij het aanschouwen van het veel te grote paar herenschoenen, één spierwitte en één pekzwarte, maar hakte zonder veel schroom de knoop door. Ik trok mijn laarzen uit, zette ze op de toonbank en schoof mijn voeten in de clowneschoenen van de schoenmaker.

Dit had hij nog niet meegemaakt : een op het eerste zicht ‘deftige’ dame met knielange rok en nylons die met zijn bloedeigen schoenen, een witte en een zwarte nota bene, de winkel uitstapte.

Bij het buitengaan keek ik snel links en rechts of ik veilig de straat kon over rennen richting auto. Hij keek me verbluft na als ik met opgetrokken knieën in een soort van gazellesprongen de drukke straat overhuppelde richting auto. Tja, probeer maar eens gewoon elegant te lopen met veel te grote schoenen aan je voeten. Mensen staarden me aan alsof ze een spook zagen. ‘Compleet getikt’ zag ik ze denken. Ik moest alleen maar heel hard lachen en wuifde naar hen. Wat was het bevrijdend je daar niks van aan te moeten trekken. Bovendien : zo wisten ze vanavond nog eens wat te vertellen thuis.

 

Ik was nog aan het nalachen toen ik thuis kwam. De kinderen keken me aan met een blik die een mengeling was van vrolijkheid en vertwijfeling. Was ma nu helemaal gek geworden? Moesten ze zich ernstig zorgen beginnen maken of konden ze rustig lachen? Zou het overgaan? Was het besmettelijk? Ze zou dit toch niet doen als zij erbij waren zeker? Konden ze nog ooit veilig de straat op met mama zonder in de grond te zakken van schaamte?

‘Mama die chemo is écht wel op uw hersenen geslagen hoor!’ was hun reactie. Ze waren er niet gerust in. Ik genoot. Wat is het prettig om gestoord te zijn.

09:17 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (12) | Tags: borstkanker |  Facebook |

Commentaren

Rare vogel Dit heeft niks met kanker te maken; maak dat de ganzen wijs. Je bent zo gek als een mus, altijd al geweest.

Gepost door: Herman | 23-04-07

chemobrein Ja Herman, maar dat is het nu net, er zijn niet echt positieve kanten aan "kanker krijgen", maar laat dit er nu net toch een zijn: je hebt voor alles een excuus (komt door de chemo!).
Laat Kristien dus maar in de waan dat de kanker de oorzaak is. Waarschijnlijk heb jij wel gelijk en was ze voordien ook al gek, maar wist ze het zelf niet...

Gepost door: rikkert | 23-04-07

Bij het lezen van je bericht, zat ik toch in mijn eentje luidop te lachen haar. Ik zag je al voor me lopen, dat moet een gezicht geweest zijn.
Groetjes

Gepost door: Katy | 23-04-07

Schoenen Kristien,heb jij op mijn lachspieren gewerkt met je verhaal ,en volgende week zijn ze nog jaloers op je kei toffe botten ook!
Weet niet of Elly dit durft,ga het haar vragen!

Gepost door: Maria | 23-04-07

'zot zijn doet geen zeer...' maar het kan wel heel leuk zijn hé! Ik zit hier echt wel te grijnzen bij het lezen van dit bericht... en weet je wat?... doe nog maar verder lekker gek hoor. Ik ken perfect dat gevoel; laat ze maar denken rondom jou... weten zij veel. Het leven zou veel leuker zijn moesten we met z'n allen eens een beetje meer 'gek' doen!
Groetjessssssssss

Gepost door: lucretia | 23-04-07

Mijn echtgenoot Ja, mijn echtgenoot is er ooit in gelukt om met 2 verschillende kleuren van schoenen te gaan werken. Toen onze oudste dochter pas geboren was (ondertussen 20 jaar geleden), liet hij mij 's morgens uitslapen als dat kon en deed hij nergens licht aan om mijn rust niet te verstoren. Dus op de tast in de schoenkast, de 2 eerste de beste schoenen eruitgepakt, aangetrokken en weg was hij.....je kan de gevolgen onderweg wel raden....en hij kon toen niks op een "chemobrein" steken, hoogstens een "slaapkop". Goed dat wij dat wel kunnen :)

Gepost door: Ann D. | 24-04-07

Schitterend van die twee verkeerde schoenen! Nog een schoenenverhaal : Hugo heeft ook wel eens zoiets uitgehaald : hij was met de schoenen van de babysit naar een feest vertrokken. Ik begreep er niks van : 'welke schoenen heb jij toch aan? Ik ken die helemaal niet, hoe kan dat nu?' Vroeg ik.
'Zijn dat de mijne niet? Ze stonden nochthans onderaan de trap...'
Intussen thuis zat de babysit in zijn haar te krabben waar in hemelsnaam zijn schoenen naartoe waren.
En Hugo had ook geen chemo-excuus!

Gepost door: Cancer Chick | 24-04-07

Ha ha ha, geweldig, ik zie het zo voor me!

Gepost door: Elly | 24-04-07

=^..^= Go girl GO!!!!!

Hééérlijk hé, zot doen...

of zou het toch zot "zijn" zijn???

In mijn geval beide ;-)))

enne..... Herman heeft gelijk zulle!!! Chemo-excuus??? TARARA!!!!
;-))))))))))))

Gepost door: Talleke | 27-04-07

hallootje! 'k kom jou even een fijn weekend wensen! Profiteer er van en geniet.
Groetjes

Gepost door: lucretia | 27-04-07

Haha, dit is tenminste erger dan wat ik zelf voor een paar jaar terug heb gehad:
Een bruine en een zwarte schoen aan mijn voeten en daarmee Mini-mei ophalen bij turnen. Ik wist het pas toen ik iemand een paar keer bevreemd naar mij en vervolgens naar mijn voeten zag kijken. Whaha heeeeel even voelde ik me afgaan. En vervolgens met rode kaken net gedaan of ik gek was en van niks wist. hihi. Ik kon het dus al ruim voor de chemo (Vandaag de 1e. Zucht). Wat denk je? Word het erger? hahaha.

Liefs van Nicolette

Gepost door: Nicelotte | 03-05-07

Humor Plezierig om te lezen. En herkenbaar... Even denk ik dan: wat is echt belangrijk? Ja, de chemo heeft ook de overbodige remmingen doen verdwijnen. Mooi meegenomen...
groetjes
Hilde

Gepost door: Hilde Schelkens | 05-05-07

De commentaren zijn gesloten.