16-04-07

Eilandbewoners (16-04-07)

Een levensbedreigende ziekte hebben is soms een verdomd eenzame bezigheid. Hoe goed je ook omringd bent door familie en vrienden, uiteindelijk moet je het alleen doen. Kankerpatienten voelen die eenzaamheid vaak heel scherp aan. Het is een eenzaamheid van een niveau zoals je ze nooit eerder kende, heel fundamenteel en diepgaand. Een extreem gevoel van verlatenheid, een hol gevoel, een gevoel van ‘alleen op de wereld’ te zijn. Heel bizar ook : er staan een heleboel mensen rond je die een vangnet vormen, en toch voel je je soms compleet alleen. Alsof je op een eiland staat met een brede slotgracht rond vol haaien. Iedereen staat aan de overkant te wuiven en te roepen, maar ze geraken niet bij je. Ze kunnen wel honderd keer zeggen hoe erg ze het vinden dat er zoveel haaien zijn, maar niemand krijgt ze weg en je blijft er wel lekker mee zitten. En straks gaat iedereen gezellig naar huis en jij staat daar nog op dat eiland te koekeloeren. Moederziel alleen. Ontnuchterend en pijnlijk. Ik vraag me wel eens af hoe lotgenoten daarmee omgaan. Misschien is dat wel één van de redenen waarom lotgenoten zoveel aan mekaar hebben : omdat alleen zij die manifeste eenzaamheid kennen en snappen. Misschien is dat de reden dat er zoveel spontaan geknuffeld wordt onder lotgenoten. De lotgenoten staan niet aan de overkant van de slotgracht, ze staan mee op het eiland. Eilandbewoners begrijpen elkaar.

 

Ik voel de verlatenheid heel intens aan als ik me zorgen maak over mogelijk herval. Zoals vorig weekend : ik zag dat de vreemde rode vlek op mijn been, die ik de week voordien voor het eerst zag, plots veel groter geworden was. Als ik zoiets zie of voel, iets dat ik niet ken van vroeger en waar ik niet meteen een logische verklaring voor vind, dan ben ik ongerust en bang. En dan, dan ben ik moederziel alleen. Omdat ik niet wéér iedereen wil alarmeren en ongerust maken, en het dus voor mezelf hou. Omdat, zelfs àls ik het aan iemand vertel, dat niet oplucht. Omdat ik me dan bovendien nog eens zorgen moet maken over de mensen die zich zorgen maken en ik er dan liever voor zorg dat ik me zorgeloos zorgen kan maken. Omdat niemand die angst kent en begrijpt, mezelf inbegrepen. Dan kruip ik in mijn schulp, slaap slecht en vlucht in chocolade, cava en lopen. Afreageren. En vanbinnen blijft het knagen, tot een arts mij verlost uit mijn onzekerheid.

 

Als er mij op zo’n moment iemand belt en vraagt hoe het gaat, dan lieg ik, ja. Ik kan toch moeilijk zeggen : ‘Je belt me eigenlijk juist op een moment dat ik bang ben dat ik huiduitzaaïngen heb en dat ik dus binnenkort zal doodgaan, maar voor de rest gaat het wel’. Dan geef je die ander toch zo’n lel voor z’n kop dat ie nooit meer terugbelt?! En dat wil je natuurlijk niet… want laat ons eerlijk zijn : voor veel mensen duurt dit allemaal veel te lang, dat kankergedoe, en die zijn al lang afgehaakt, die hoor je niet meer. Na verloop van vele maanden wordt het soms erg stil rond de kankerpatient. Hij of zij zit er nog mee, maar voor de anderen is het genoeg geweest en gaat het leven weer z’n gewone gangetje. Business as usual.  Dus diegenen die wél nog eens bellen, die wil je niet afschrikken.

 

En de huidvlek? Blijkt ongevaarlijk jeukloos eczeem te zijn, uitgelokt door de Nolvadex. Weeral 'oef'.

De eenzaamheid, de angst, de onzekerheid… het is emotioneel behoorlijk uitputtend. En het is een gigantische evenwichtsoefening om hier goed mee te leren omgaan.

11:38 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (19) |  Facebook |

Commentaren

Zo herkenbaar! Beste Kristien,

Ik ervaar juist hetzelfde en ik begrijp je volkomen.
Hou de moed erin en geniet van vandaag.

Groetjes,
Chris.

Gepost door: Chris | 16-04-07

straffe madammen
Hallo Kristien,
Ik zag je gisteren in de uitzending van Overleven? Inderdaad straffe madammen, alle vier. Een documentaire om U tegen te zeggen. Geen overdreven sentiment, maar een een positief verhaal over een ingrijpend en levensbedreigend probleem. Ik hield er alvast na afloop een warm gevoel aan over.

Ik herken dat eilandgevoel van jou zeer goed en ook de ongerustheid als er zich (alweer) een ander gezondheidsprobleem aandient.
Hou je haaks. En misschien tot later nog eens. Sinds ik ook bij de club behoor, volg ik jouw verhaal en ook dat van Freya van dichtbij en het geeft me een 'lotgenotengevoel' op eenzame momenten.
Groeten
Adinda

Gepost door: adinda | 16-04-07

Herkenbaar Kristien. Aangespoeld op een eiland waarvan je omgeving wel weet waar het ligt, terwijl ze er toch niet geraken. Reikende handen, maar armen die te kort zijn om je eraf te halen...
Niet alleen voor ons moeilijk, maar ook voor hen die er niet geraken. Een beetje zoals een wip, komt de ene boven dan gaat de andere naar beneden. Moeilijk om samen een horizontaal evenwicht te vinden...

Nog gefeliciteerd met je bijdrage aan Overleven. Een prachtig document!

Gepost door: Elly | 16-04-07

Tja, ik heb daar minder last van, tot nu toe... in mijn geval is dat begrijpelijk hé... ik heb/had véél zwaardere zorgen aan mijn hoofd... waarmee ik mijn kanker niet wil minimaliseren maar je begrijpt wel hoe ik dat bedoel hé...
Maar dat veel meer knuffelen dan vroeger, dat heb ik ook!!!!

Bij deze, een extra warme knuffel!!!! Enne, schitterend gedaan hé, jullie TV-optreden!!! Chapeau aan alle vier!!!

Gepost door: Talleke | 16-04-07

Ook ik ken dit verhaal, gevoel, enz.
Jullie verhaal in "overleven" was ook zeer mooi ; en met veel herkenbare punten in.
Groetjes

Gepost door: Katy | 16-04-07

Eilandbewoner. Christinne,dit is ongelooflijk ,je hebt het onverbeterlijk verwoord,zo voelt het echt!

Gepost door: Maria | 16-04-07

Ik was soms gewoon jaloers: het kwartiertje aan de telefoon of het uurtje op bezoek beleef je samen met de andere je miserie. Maar die andere, die komt na dat kwartiertje of uurtje terug in zijn/haar eigen wereld, zonder kanker, terwijl jouw miserie niet ophoudt na een half uur. En niemand kan het voluit snappen. Mensen KUNNEN zover niet meegaan in ellende, wat ik overigens niemand verwijt. Je kan het niemand kwalijkt nemen dat hij/zij jouw pijn niet voelt, maar het is inderdaad een eenzame bezigheid; kanker hebben. Wat mij betreft gaat dat ook niet over, zelfs nu (drie jaar na de diagnose) nog niet. Ik praat weinig over mijn kanker, want veel mensen, ook intelligente, lijken bv. niet te snappen dat wij kankerpatiënten een grotere kans hebben om te hervallen dan een normale gezonde mens heeft om kanker te krijgen. Of de reactie: "ik kan ook overreden worden als ik de straat oversteek", ik begrijp ze wel, maar het doet me eenzaam voelen. Och, ik kan er zoveel over vertellen! Ik zit nu in de fase "drie jaar na de diagnose", en de pijn vervaagt, ook al omdat mijn resultaten goed zijn. Maar "onbegrepen" blijf ik me vaak voelen. Ik ben het gewone leven weer ingeduikeld, en heb gemerkt dat dat gewone leven, en ook mijn rol daarin, ontnuchterend gewoon en banaal is, na een kankerhistorie die je op je fundamenten doet wankelen. Ook dat is eenzaamheid. Alleszins fijn om herkenning te vinden in jouw verhalen. Sterkte, Lieve

Gepost door: Lieve | 16-04-07

Boodschap van het vasteland Lees ik het verhaal van die zielige eenzame vrouw op haar verlaten eiland. Tja wat doe je dan: ik zal maar eens bellen. Wat hoor ik: "Zeg Herman, ik zit hier met bezoek, een andere keer misschien?" Ja, lap. Ik heb maar niet gevraagd wat ze klaargemaakt had; wedden dat het haaienvinnensoep was? Of ‘t was misschien gelogen, van dat bezoek, ze was gewoon naar 'Thuis' aan 't zien op TV. Eilandbewoners zijn voor geen haar te vertrouwen.

Ikke altijd maar wuiven, hopend dat je nog een keer in die gracht gaat springen. Supervrouw tegen de haaien, mijn lievelingsfeuilleton. Ik blijf je avonturen nog jaren boeiend vinden. Maak je geen zorgen over ik of je andere supporters, als ik we het te gruwelijk vinden, dan doen we onze ogen wel effe dicht. Nee, natuurlijk begrijp ik het niet -mannen begrijpen nooit niks van vrouwen-, maar dat maakt het net spannend.

Let nu wel op, als ik je morgen terugbel. Durf niet te zeggen: "Het gaat wel." Dan geef je een draai rond je oren door de telefoon. Verzin vannacht maar een stevig gruwelverhaal!

Gepost door: Herman | 16-04-07

Inderdaad, heel erkenbaar. Ik zou soms zelfs nog een stapje verder durven gaan...ik denk dat er rond mijn eiland soms een muur is opgetrokken...als ik dan eens hulp roep naar het vasteland, heb ik de indruk dat het afketst tegen een muur, dat kan zelfs komen door opmerkingen van mijn familie. Hoewel ze er altijd zijn voor mij en zelfs redelijk veel voor "pispaal" (sorry voor het woord) dienen. Het gevoel is er niet altijd hoor! Gelukkig maar zou ik zeggen.

Groetjes,

Ann

Gepost door: Ann D. | 17-04-07

Joggen met Robinson Crusoe Best gezellig: zo eens gaan joggen met een eenzame eilandbewoner. En helemaal niet vermoeiend. Op de achtergrond het gehijg van Yndra en de vogeltjes die fluiten.

Ik ben toch wel echt apetrots op wat Robinson me beloofd heeft. Eindelijk toch eens iets waardevol bereikt in mijn carière.

Gepost door: Herman | 17-04-07

Voor Herman! Ja, deze keer een berichtje voor Herman(sorry Kristien),

Ik las in je vorige reactie iets over "waardevols in je carière", daarom wilde ik erop reageren.
Ik ken je wel niet en jij kent mij ook helemaal niet, maar wat je door je schrijven aan Kristien voor goeds doet door ons lotgenoten mee te laten lezen is met geen pen te beschrijven. Dat is mijn mening hoor! Dankjewel daarvoor.

Hopelijk is er een plaatsje voor jou schrijfsels in Kristien haar "blook".

Groetjes,

Ann

Gepost door: Ann D. | 18-04-07

Ik... ...ben het daar helemaal mee eens!

Gepost door: Cancer Chick | 18-04-07

En... ik ook!
Nog van dat Herman!

Gepost door: rikkert | 18-04-07

Prijs de zon, niet de maan Als de maan licht geeft, dan is dat maar een flauwe afspiegeling van de zon.

Duizenden blogs bestaan er. Slechts één vind ik uitdagend genoeg om telkens opnieuw te beantwoorden.

Nou ja: je zou de maan kunnen prijzen omdat hij een koude kale knikker is, die door de Goddelijke voorzienigheid op de juiste plaats te blinken is gezet.
Ik weet wel beter: Leve de zon!

(En nu ga ik die siroop uit mijn baard wassen.)

Gepost door: Herman | 18-04-07

Grrrr... ....Herman! Stop nu eens met jezelf naar beneden te halen en aanvaard het compliment! Het is niet alleen 100% gemeend, 't is nog waar ook! Aaaarggghhh!
MERCI Herman, voor je waardevolle bijdrage, al zovele maanden lang.
Nè. Lastig hé, complimenten krijgen? Wen er maar aan. Hier laat ik de sadist in mij graag even bovenkomen.

Gepost door: Cancer Chick | 19-04-07

eilandbewoners dag kristien, je kent me wel niet maar ik ben je blog beginnen lezen omdat ik met F.in het eureka project zit. Heel herkenbaar wat je schrijft. Ik heb heel dikwijls het gevoel dat als ik naar andere mensen of andere gezinnen kijk dat ik naar een film aan het kijken ben,zo van ik ben er wel maar ik sta er op een vreemde manier buiten. T,is niet dat ik geen leven of geen gezin meer heb maar door de kanker sta je plots aan de andere kant van de lijn en dat heeft een heel raar gevoel en je kan dat inderdaad niet tegen iedereen zeggen en dat maakt het inderdaad erg eenzaam en ik ben blij dat ik dan niet alleen sta met die gevoelens want soms denk je toch ben ik nu mijn verstand aan het verliezen of wa, en dan lees je zo een blog en dan denk je, toch niet, blijkbaar is dat gevoel heel normaal, voor kankenpatienten dan toch. Als je nood hebt aan eens luid te schreewen doe maar hoor wij luisteren met veel prezier zelfs.
Groetjes
I

Gepost door: ingrid | 19-04-07

piep hey meid, lees mee, en graag!
pik hier vanalles op da ikw ee rkan gebruiken in het steunen van vriendin en schoonzus.......en weet hoe belangrijk eht is niet af te haken, wnat idd het duurt lang, en dan pas heb je vrienden nodig die er nog steeds zijn, anders mag je het geen vrienden noemen, mijns inziens!!!
je bent een sterke vrouw en dat vind ik top!!!

knuf knuf mieke

Gepost door: mieke | 20-04-07

Dikwijls winnen de haaien Zonet naar de begrafenis geweest van Luc, de man van onze collega Karin P. Vandaag zou hij 43 geworden zijn. Kanker, uitzaaiingen. Hij en zij hebben moedig en waardig gevochten, een jaar lang, tot de laatste snik.

Gepost door: Herman | 21-04-07

het 'eilandgevoel'... zelfs met 100 'man' om je heen kan dit je overvallen hé... gisterenavond was ik op een feestje en het rare was dat we daar met z'n drieën waren die af te rekenen hadden/hebben met kanker. Eéntje van ons is nog in volle therapie. Ik had heel af en toe het gevoel dat ik niet meer bij de 'anderen'(de niet kankerhebbende mens) hoor; dat ik leef in een andere dimensie. Ik betrapte me er plots op 'tijdens de koffie': mijn gedachten dwaalden af; ik was er niet meer bij... 'k had nochtans de hele avond fijne gesprekken gehad maar plots was ik uitgebabbeld ... ik dacht over 'ons drieën' na en toen ik A'kes gezicht bekeek zag ik diezelfde blik in haar ogen...bizar.

Gepost door: lucretia | 23-04-07

De commentaren zijn gesloten.