08-04-07

Paardenperikelen deel 3 (08-04-07)

’t Was etenstijd thuis bij de paarden en ondanks het feit dat de posities in de kudde inmiddels duidelijk waren is dat een moment waarop de gemoederen nog hoog kunnen oplaaien, onder het motto : ‘Heeft iedereen wel duidelijk begrepen waar zijn of haar plaats is bij deze belangrijkste gebeurtenis van de dag? Zullen wij nog eens krachtig anticiperen op mogelijke pogingen tot staatsgreep binnen de kudde, ingegeven door de niet te onderschatten politiek van de knorrende paardenmaag?’

En zo gebeurde het : één moment van onoplettendheid, Stjarna draaide zich om om voluit naar Signy te schoppen, maar… ik stond er nog tussen in haar ‘dode hoek’ en kreeg loeihard de volle lading tegen mijn benen. Ik ging gillend onderuit en lag te roepen en te jammeren op het betonnetje voor de stallen. Galeon was helemaal over zijn theewater, de gevoelige ziel. Signy kwam meteen bezorgd aan me snuffelen, de lieverd, en Stjarna… die zag haar vergissing in maar ging zonder een krimp te geven wat verder ongegeneerd en onbewogen hooi eten. Typisch.

Ik riep om hulp want ik durfde niet opstaan, de pijn sneed vlammend door mijn linkerknie. Die eerste momenten was het moeilijk de ernst van het letsel in te schatten, de pijn was allesoverheersend, en ik moest even bekomen van het schrikken. Toen er na vijf minuten nog geen hulp kwam opdagen begon ik mezelf redelijk belachelijk te voelen met mijn kikkerperspectief op mijn mini-kudde, ik zag de paardenneuzen uit mijn ooghoeken als door een groothoeklens mijn wangen beroeren, geen gezicht. Bovendien kreeg mijn poep kou op het betonneke, dus ben ik uit armoedig gebrek aan aandacht dan maar zelf voorzichtig rechtgekrabbeld en gelukkig, het ging.

Het bloed liep van mijn been in mijn schoen en ik hinkte naar binnen. Lukas zat te studeren op zijn kamer, zag dat het meer was dan een krasje en nam me mee naar de badkamer om me te verzorgen. Hij gaf me de zalf, een verbandje en vooral het warme gevoel ‘er wordt voor me gezorgd’. Dat was de eerste keer in mijn leven dat ik door hem werd verzorgd in plaats van omgekeerd en ik was helemaal vertederd door de wat onbeholpen manier waarop hij dat deed, nog moeilijk een evenwicht vindend tussen stoer en zacht. Een macho-puber die heel even achter zijn coole façade laat gluren, schattig.

 

Even later moest ik naar Antwerpen vertrekken voor de Pink Ribbon avond van Radio 1, dus griste ik nog snel een ijszak uit de vriezer om op mijn knie te leggen en vertrok. Misschien toch niet zo’n goed idee, achteraf gezien. Ik moest ook weer zo nodig de flinke uithangen. Naarmate de avond vorderde, voelde ik dat het de verkeerde kant uitging met mijn been. Mijn hart bonkte in mijn knie en het blééf maar bloeden. Mijn escorte die avond, twee lotgenoten die ook wel wat gewoon zijn, vonden het welletjes geweest en begeleidden mij die nacht nog naar de Spoedgevallendienst. Daar zaten we dan om middernacht : drie borstkankermadammen op stap, eentje nog met kale kop en sjaaltje, eentje met 1,37 cm haar en ik met inmiddels 4,21 cm. Alledrie doodmoe maar een beetje opgelaten : het was een leuke avond geweest en dit was wel een heel ‘originele’ manier om hem af te sluiten. Het was zelfs een verfrissende ervaring om nog eens voor iets banaals in het ziekenhuis te komen, dat zijn we niet meer gewoon... ‘We hebben al voor grotere vuren gestaan meneer’, zei d’er eentje doodgemoedereerd tegen de verpleger. Hij glimlachte en knikte begrijpend. Hij dacht er het zijne van, van dit tafereel met drie giechelende overjaarse kankerpubers. ’t Is waar, ’t is toch maar een snee in een been? Dat is binnenkort alweer vergeten, als het dat maar is.

Ik werd snel geholpen. De RX toonde dat er gelukkig niks gebroken was en de wonde werd gehecht. Onder zachte dwang heb ik me die nacht nog laten naar huis voeren door de borstkankermadammen, Sisters in Arms. ’t Is wel erg laat geworden voor hen… maar we kunnen er alweer om lachen. En lachen met elkaar en om elkaar, ’t is ons lang leven. Hopen we.

 

Twee dagen heb ik met krukken gelopen, en daarna was het alweer spectaculair beter. We zijn nu twee weken verder : de draadjes zijn er uit en buiten vier hoefafdrukken in alle kleuren van de regenboog zijn de sporen grotendeels gewist. Mijn been is nog wat gezwollen : de wonde blijft ontstoken en vraagt wat langer zorg dan voorzien.

Ik heb het die eerste week wat rustiger aan moeten doen, en weinig kunnen sporten. Deze week ben ik alweer in volle aktie, gelukkig maar. Ik moet er niet aan denken dat ik opnieuw geïmmobiliseerd zou geweest zijn… dan werd ik gegarandeerd gek. Mijn loopmantra is intussen namelijk behoorlijk heilig geworden.

 

 

 

10:34 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (9) | Tags: borstkanker |  Facebook |

Commentaren

=^..^= Loooooool... sorry dat ik lach maar ik vond het zooooo grappig hoe jij die lengtes van jullie haardos in detail weergeeft!!! hihihihi... ik zie jullie daar al staan met een meetlat!!!!
loooooooool

Baaidewei... het mijne is een echt krullekoppeke... er werd mij reeds gevraagd of ik een permanent had laten doen!!! Néé, zei ik, dat zijn mijn chemokrullen!!! Gratis ende voor niets!!!

Oja, is dat deze avond dat jij op TV komt??? Overleven...

Gepost door: Talleke | 08-04-07

Geluk bij een ongeluk Die klap van het paard, zoals je hem beschrijft, met de paardekusjes van Signy en dat verzorgd worden door Lukas. Aan ieder ongeluk zit meestal wel een mooie kant - als je hem kan/wil zien. Een fijne belevenis die je achteraf gezien niet zou willen missen. Zo ook borstkanker.

"Ik heb het die eerste week wat rustiger aan moeten doen, en weinig kunnen sporten. Deze week ben ik alweer in volle aktie" ... Je bent echt onverbeterlijk. Gelukkig maar. Je verdient dus af en toe wel eens een stevige trap tegen je achterste.

Ik heb de TV al weken geleden gereserveerd. 'k Ben benieuwd!

Gepost door: Herman | 08-04-07

Overleven Goed gedaan op TV !

Gepost door: Ma Elly | 09-04-07

Jij zit gelukkig en elk ongeluk iets positief.
Ik vond je schitterend in "Overleven", mooi.
Groetjes

Gepost door: Katy | 09-04-07

overleven Beste Kristien,
Als borstkankerpatiente lees ik al een tijdje je blog.Wat al duidelijk was in je blog,bleek gisteren nog maar eens in "Overleven":je bent een sterke madam!
Je straalt zoveel positieve energie uit en het lezen van je blog geeft me telkens een "shot" om door te gaan.
Je humor doet me glimlachen omdat ik er mezelf zo vaak in herken.
Ik wens je veel kracht om op deze weg door te gaan!

Corina

Gepost door: corina | 09-04-07

Ik zag de uitzending zondagavond, ik werd zelf 11 jaar geleden geconfronteerd met borstkanker en amputatie... ik herken zoveel van mezelf in jou: het blijven vechten, het positieve blijven zien... en dat doet deugd!!!!!
Ik heb ondertussen al 5 chemokuren en 3 radiotherapieën achter de rug wegens bot- en leveruitzaaiingen... maar we blijven de moed erin houden... uiteindelijk: beter genieten van wat je hebt dan dat ook nog weg te gooien!!!
Ik wens je heel veel moed en sterkte!!
Anne

Gepost door: Anne | 09-04-07

tv Prachtig en ontroerend !!!!!

Gepost door: Lieve | 10-04-07

oh... verdikke toch... ik wist niet dat je in Overleven kwam; gemist dus!!! Zenden ze dit nogmaals uit?
Jeetje, ik wist niet dat het zo erg geworden was met je knie. Ik zag toen wel dat het niet goed was die avond... Gelukkig zijn jullie nog naar het ziekenhuis gegaan. Echt 'leuk' zoals je het beschrijft... ik zag jullie daar alledrie en kan me het zo voorstellen! Gelukkig gaat het nu terug beter. Houwen zo hé!!
Groetjesssssss

Gepost door: lucretia | 10-04-07

Dag Kristien, 'k kom je nog een goede nacht wensen. Zelf kan ik niet slapen en ik ben dus maar wat aan het ronddolen op internet...
Groetjes en knuffel

Gepost door: lucretia | 11-04-07

De commentaren zijn gesloten.