04-04-07

Paardenperikelen deel 2 (04-04-07)

Wat hebben paarden met kanker te maken? Niks. Of alles. Er is in deze periode van mijn leven zowieso nog altijd heel weinig dat niét met kanker te maken heeft, er niet door beïnvloed of gekleurd wordt. Wennen aan dat nieuwe leven na de kanker is een klus die je niet van vandaag op morgen klaart, het heeft tijd nodig en tot zover heeft alles wat ik onderneem of nalaat op één of andere manier nog steeds met kanker te maken. Tot vervelends toe. Zo is het bijvoorbeeld dankzij de paarden dat ik vorige week besefte dat ik toch al een evolutie heb doorgemaakt in mijn denkproces. Soms moet een mens eens achteruit kijken om te beseffen dat ie al een heel eind vooruit gegaan is.

 

Een klein jaar geleden, kort na de diagnose, heb ik in de eerste paniekreactie overhaast twee paarden verkocht. We hadden er immers nog zes, en één gedachte was overheersend : wie zal er voor de paarden zorgen als ik er ‘morgen’ niet meer ben? Als ze me niet hadden tegengehouden had ik ze toen in mijn fatalisme misschien wel allemaal verkocht. Gelukkig waren er enkele goede zielen die me afremden : ‘Zou je toch niet even wachten tot volgend jaar en zien hoe de zaken evolueren? Dan kan je nog altijd verkopen als je wil’. Gelijk hadden ze. Vandaag ben ik blij dat ik er nog heb.

 

Het overviel me totaal onverwacht : enkele weken geleden kwam zowaar het idee in me op om één van de merries terug te laten dekken. Voor u een banale gedachte zonder veel diepgang. Voor mij is dat wel eventjes héél anders. Vandaag een merrie laten dekken betekent : volgend jaar een veulen om te helpen geboren worden, de daaropvolgende drie jaar regelmatig naar de begrazing gaan om het op te zoeken en binnen vijf jaar inrijden.

DAT IS TOEKOMSTPERSPECTIEF!

Het drong maar druppelsgewijs tot me door dat ik voor het eerst sinds een jaar  terug wat verder vooruit durf denken en plannen. Het geeft nog een onwennig gevoel, zo’n beetje als iemand die na wekenlang in het gips gelegen te hebben voor het eerst terug zijn been gebruikt : voorzichtig, heel voorzichtig op leunen, bang dat het terug zal breken, en nog niet te luid roepen dat het lukt.

Niettemin : ik ben blij dat ik zover ben, dit is weer een grote stap voorwaarts. Als ik terug kan beginnen plannen en vooruitkijken, liggen alle mogelijkheden weer open.

 

Zo zie je maar dat ook de paarden hun rol spelen in de kanker, en een stempel drukken op mijn leven.

Alhoewel, soms iets te nadrukkelijk, zoals zal blijken uit het vervolg van het verhaal.

 

 

 

Galeon

17:12 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

fijn! Wel zalig he, dat je aan van die 'kleine', op het eerste zicht irrelevante dingen merkt dat je weer naar de toekomst gericht bent... Paarden zijn trouwens zalige dieren, heb er ooit ook nog ééntje gehad. Nu helaas geen tijd/geld meer voor...
Zes paarden gehad zeg, dat is vast wel veel werk...

Mijn ma is herstellende van borstkanker, en dat toekomstperspectief, dat mis ik momenteel nog wel een beetje bij haar. Nu ja, de bestraling is nog maar een maand achter de rug, het zal gewoon nog wat vroeg dag zijn... Ze houdt er alleszins de moed in. Net als jij.

Groeten

Gepost door: Josie | 04-04-07

=^..^= schitterende edeldieren, maar sedert ik er ene op mijn voet kreeg, ahummm ik blijf ze liever bewonderen van op afstand...

enne... je boek-titel? Goede keuze!!! ;-))

Gepost door: Talleke | 04-04-07

Ik hou van paarden Mensen hebben iets met paarden. Paarden vormden duizenden jaren het middel voor de mens om 'ergens' te raken.
En dat 'ergens' is niet alleen een plek op aarde. Sinterklaas rijdt door de hemel met zijn paard. Net als Pegasus en Sleipnir. Paarden voeren mensen tot hogere sferen.

Gepost door: Herman | 05-04-07

acht paarden, een jeugdvereniging, een baby en borstkanker Ja, toen ze mij net na de bevalling in november ll. aankondigden dat ik borstkanker had, dacht ik ook dat mijn druk leven afgelopen was. Mijn eerste zorg: zal ik mijn pasgeboren dochtertje wel zien opgroeien ? Wat met mijn zoontje van 5 ? Wie zal mijn kinderen opvoeden na mijn dood ? En dan mijn allerliefste paarden die mij al heel mijn leven zoveel gesteund hebben. Neen ik zou ze nooit verkope, maar eerlijk gezegd op dat moment heb ik ook getwijfeld wat er nu voor hen het beste zou zijn. Ik leid een jeugdvereniging, waarbij kinderen de paarden ook borstelen enz. Dus eigenlijk zouden ze het zonder mij ook wel stellen. Maar financieel krijgen ze alles van mij. Ik heb alles gewoon verdergezet en daar ben ik zeer blij om. Nu ben ik op het einde van mijn chemotherapie en net dankzij mijn kinderen en mijn paarden heb ik geen moment tijd om mij te vervelen of te piekeren. Ik heb oo weinig rust maar ik sla er mij wel door. Als je voldoende doel hebt en zoveel redenen om niet te mogen stilstaan, dan lukt het wel hoor. De ene dag beter dan de andere, maar dankzij hen ben ik ook fysisch beter. Nu ik weer ga rijden is het een maatstaaf voor mijn conditie zelfs ! Mijn arm heeft nog niet de sterkte van voorheen maar ik ondervind de verbeteringen wekelijks met mijn paarden. Zo zie je waarvoor paarden toch allemaal wel goed zijn, nietwaar ?

Gepost door: Valerie Vandenbussche | 06-04-07

Van paarden ken ik niets.
Ik ben er zelfs bang van.
Maar ik wens je wel een prettig paasweekend toe, aan jou, jouw gezin en je paarden.
Groetjes

Gepost door: Katy | 07-04-07

Geschrokken! Hallo Valérie,
Ik zat net op m'n oud emailadres te kijken en ik wou u een mailtje sturen met mijn nieuw emailadres... Perongeluk had ik de mail verwijderd en ik kwam hierop terecht... Ik wist niet dat u door zulke moeilijke tijden heb moeten gaan, en daarom, als er ook maar iets is... Ik ben nog altijd werkzoekende, dus wil ik altijd wel een handje komen toesteken als u dat wilt... Ik heb misschien al vele jaren niet meer paardgereden, ik ben dit waarschijnlijk ook niet meer van plan, maar als er eens iets moet gebeuren in de weides ofzo, mag je altijd bij mij aankloppen. Groetjes, Jurgen.

Gepost door: Jurgen | 31-03-08

De commentaren zijn gesloten.