02-04-07

Paardenperikelen deel 1 (02-04-07)

Vier paarden hebben we nog, gangenpaarden. Drie staan er hier thuis en eentje staat op het natuurgebied in Webbekom in het kader van een begrazingsproject. Gangenpaarden onderscheiden zich van andere paarden doordat ze naast de traditionele stap, draf en galop nog een vierde gang hebben, de tölt, en soms nog een vijfde gang : de telgang. De tölt is een bijzonder comfortabele gang die uren rijplezier verzekert : je wordt niet dooreengeschud zoals op een dravend paard omdat het een gang is zonder ‘zweefmoment’. Begin 17 de eeuw waren de meeste paarden gangenpaarden en werden dravers wat oneerbiedig ‘boneshakers’ genoemd. Tegen het einde van diezelfde eeuw waren de gangenpaarden echter bijna uitgestorven ten voordele van de boneshakers, omdat die meer geschikt waren voor het trekken van karren en koetsen, voor races en voor springen. Die evolutie heeft zich in de daaropvolgende eeuwen doorgezet. Vandaag weten vele paardenliefhebbers zelfs niet meer van het bestaan van gangenpaarden.

 

Twee van de vier zijn IJslandse paarden : een eerder klein, robuust en oersterk ras dat al sinds de tijd dat de Vikingen ze gebruikten op hun veroveringstochten bloedzuiver gebleven is. Ze hebben van die geweldige IJslandse namen waar een leek gegarandeerd zijn tong op verstuikt : de alfa-merrie is Stjarna fra Walrot en haar dochter is Signy fra Smjörsvöllur. Vorige zomer, kort na mijn diagnose, verkocht ik in allerijl nog twee exemplaren : Kaufteinn fra Hafdal, telg uit de Saudarkroki-lijn, en Lukka fra Smjörsvöllur, dochter van Eyfirdingur fra Akureyri.

Bent u nog mee?

Dan is er natuurlijk nog mijn grote liefde ‘Galeon’, een Paso Peruano, en het veulen Allegria van de Botervelden, een kruising tussen IJslander en Paso, wat dan een Aegidiënberger heet.

 

De veulens vertrekken in hun tweede levensjaar naar de begrazing en blijven daar drie jaar. Ze leven daar als het ware in wild, beleven een fantastisch jeugd en worden opgevoed door de kudde. Als ze vier zijn komen ze terug naar huis. Ze zijn dan heel ‘gezond in het koppeke’ en rijp om ingereden te worden. Twee zondagen geleden was het zover voor Signy : ze wordt vier in april en dus heb ik haar ‘uitgeschaard’ uit de kudde en naar huis gebracht. Hier moest ze weer geïntegreerd worden in de mini-kudde, bestaande uit Stjarna en Galeon, en dat loopt niet altijd zo gesmeerd. Als er een nieuwe in de groep komt, dan moeten er opnieuw posities bepaald worden en dat gaat er wel eens hevig aan toe. Ook nu had ik Signy eerst enkele dagen apart gezet, zodat er wel oog- en neuscontact was maar geen full-body contact, omdat de spanning voelbaar in de lucht hing. Na enkele dagen zette ik ze dan bijeen : ze hadden elkaar al afgetast en non-verbale signalen uitgewisseld, en in principe moeten er dan alleen nog wat formaliteiten uitgevochten worden, de puntjes op de i gezet worden, zeg maar. Stjarna, vol zelfvertrouwen als altijd, liet er met haar lichaamstaal en wat welgemikte schoppen geen twijfel over bestaan dat er aan haar status als alfa-merrie niet te tornen viel. Dochter op of af, IK ben hier de baas, straalde ze uit. Een alfa-merrie is de ‘operationele leider’ van de kudde. De hengst is alleen formele leider, beschermt de kudde en zichzelf tegen jonge rivalen, maar het is de alfa-merrie die bepaalt waar de kudde naar toe gaat en wanneer, en die de belangrijke beslissingen neemt. Eigenlijk leven paarden zo’n beetje in een matriarchale maatschappij.

Galeon, de grote stoere zwarte ruin met hengstenallures, beresterk maar met peperkoeken hartje, moet gedacht hebben ‘Haha, een nieuwe erbij, dit is mijn kans om te ontsnappen uit de kille kelder van de laagste in rangorde, ik ben het beu onderaan te bungelen.’ Hij kromde zijn hals en maakte zich extra groot, danste met hoog opgeheven benen en staart door de piste en snoof luid, in een poging indruk te maken op Signy. Helaas. Signy haalde met opengesperde bek uit naar zijn kont en beet er keihard in. Galeon schrok zich rot en maakte zich uit de voeten. Hij kromp tien centimeter en brieste nerveus. Eén uithaal en het pleit was al beslecht. ‘Verdikke, weer zo’n feeks die ik niet de baas kan’ zei zijn lichaamstaal. Ik had medelijden met hem, de sukkelaar : hij ziet af met z’n sterke madammen, niks heeft hij te zeggen. En zo was het al snel een uitgemaakte zaak : de dames hebben de broek aan en Galeon schikte zich noodgedwongen in zijn lot als volgzame sloef.

 

De auteur wijst alle verantwoordelijkheid af voor mogelijke gelijkenissen met bestaande familiale relaties, gezinssituaties of maatschappelijke trends.

 

 

Signy op de begrazing, uiterst links.

11:49 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Naar Iseland, naar Iseland, naar Iseland toe: na 43 reizen zijn ze nog niet moe Zalig, paarden. Prachtige foto; niet te geloven dat dat gewoon hier in de buurt is.
En zalige namen. Ijsland is zo'n land waar ik van droom om op reis te gaan. Ik raak er ooit nog wel eens. Ken je de vertaling van hun namen?

Gepost door: Herman | 02-04-07

ZAAAALIGE foto !!!!
en titel van je boek : just perfect
reserveer er mij maar eentje (met handteking)
hugs and kisses Chris

Gepost door: Chris Walschap | 02-04-07

Stjarna = sterretje
Lukka = gelukzalige
Kaufteinn = kapitein
Signy = (eigennaam) koningsdochter
fra Smjorsvollur = van de Botervelden

Gepost door: Cancer Chick | 03-04-07

Allen die willen naar Island gaan Dat vind ik zo boeiend aan Ijslands: als je de vertaling kent, dan zeg je: ah, ja, ik ziet het er wel in.
Maar 't is meestal toch net iets te ver weg om de betekenis te raden.

Gepost door: Herman | 03-04-07

Wow Dat was de reactie van mijn jongste dochter. Een grote droom van haar, enkel paardjes in de wei aan het huis.

Mooie dieren, met mooie namen.

Ann

Gepost door: Ann D | 03-04-07

De commentaren zijn gesloten.