31-03-07

Boezem Blues (31-03-07)

De kogel is door de kerk, dat zal 'm moeten worden, de titel. 't Is een voorlopige werktitel, maar de kans is groot dat het zo blijft :

 

Boezem Blues

Ken je die van dat blondje dat borstkanker kreeg? Ik wel...

 

De geestelijke vader en moeder van deze titel en ondertitel worden voor hun hersengymnastiek beloond met het allereerste versgeperste en gesigneerde (humhum) exemplaar!

 

12:09 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (5) | Tags: boezem blues, borstkanker |  Facebook |

28-03-07

Titels (28-03-07)

Van alle kanten en langs alle kanalen zijn ze binnengestroomd, de titels. Via de blog, via mail, via sms, via telefoon en zelfs via 'good old fashioned' brief. Geweldig : zoveel grappige, ernstige, leuke, warme, harde, confronterende, fantasierijke, jeu-de-mot-rijke, originele titels.

En wat was het gevolg? Een nieuw probleem, een luxe-probleem deze keer : KIEZEN uit die geestrijke en geestige weelde.

 

Na veel zwoegen en ploeteren, erover slapen, wikken en wegen, zijn we tot een voorlopige shortlist gekomen. Hier komt-ie (er zijn een paar doordenkertjes bij) :

 

Uit volle borst

Boezemwoelen

Boezem Blues

Borststuk/boezemstuk

Alles moeSt weg

Je borst of je leven

 

En toch ook een eervolle vermelding voor het idee van mijn zoon Lukas, op de valreep gesneuveld : '(Retteketet), red een tet'.

 

En nu komt nog het moeilijkste : de knoop definitief doorhakken. Moéilijk!!!

 

Wat de ondertitel betreft : daar ben ik geneigd op algemeen verzoek te blijven bij 'Ken je die van dat blondje...'

 

Alvast bedankt aan iedereen die voor inspiratie gezorgd heeft. Uw literaire feeling was indrukwekkend.

17:51 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

23-03-07

Oproep (23-03-07)

Nu we toch bezig zijn, zal ik maar ineens alles vertellen.

In het afgelopen jaar hebben tientallen mensen me gecontacteerd met de boodschap : 'Je moet hier een boek van maken!'. Wel, dat is niet in dovemansoren terechtgekomen en kijk : het boek komt er. Of beter het 'blook', want zo noemt men naar verluid een blog die in boekvorm wordt uitgegeven.

Met een beetje geluk ligt het in september in de winkel.

 

Voor dat boek zijn we op zoek naar inspiratie voor een titel. Zo'n titel bestaat dan liefst uit een korte 'eye-catcher' en een wat langere, verduidelijkende ondertitel. Bij wie kan ik beter terecht voor inspiratie dan bij mijn lezers?

Dus, heren, dames, laat u eens lekker gaan en spuw het eruit, die ideeën voor een krachtige titel, die de inhoud weerspiegelt. Ook passende adjectieven zijn welkom, en laat u vooral niet tegenhouden om met superlatieven te werken.

 

't Moet wel snel gaan... uiterlijk volgende week woensdag moet de knoop al doorgehakt worden.

Shoot!

09:30 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (13) | Tags: blook |  Facebook |

21-03-07

BB : Bekende Borst (21-03-07)

‘Staat ze nu wéér in de boekskes?’ hoor ik u al denken. Ja, sorry, ik weet het, voor mij wordt het stilaan ook wat teveel van het goede. TV, krant, tijdschriften, speechke hier, panelgesprek daar… ’t kan niet op. En dan moet je weten dat ik nog een hoop aanvragen geweigerd of doorgegeven heb, omdat ik het zelf ook al beu word mezelf overal tegen te komen. Deze blog is een eigen leven gaan leiden, en als ze je eenmaal kennen in medialand wordt je telkens opnieuw gevraagd. Het wordt bijna gênant. ‘Borstkanker is de meest mediageile van alle kankers’ zei mijn oncoloog onlangs nog, en gelijk had-ie.

 

En toch moet ik toegeven : ik heb het allemaal met veel plezier gedaan. In de eerste plaats omdat het mezelf geholpen heeft : ik ben zo’n type dat er moet kunnen over praten om te verwerken – dat was u allicht niet ontgaan – en de interviews en optredens hielden me aan de waggel en hielpen me elke keer een stapje verder in mijn eigen verwerkingsproces.

Maar wat veel belangrijker is : ik heb gaandeweg gemerkt dat ik iets kan betekenen voor alle mensen die van ver of van dichtbij met kanker geconfronteerd worden. Ik krijg zoveel hartverwarmende reacties van lotgenoten die mij zeggen dat ze troost en steun halen uit mijn hersenspinsels, dat het soms lijkt alsof ik een mini-missie heb.

Ik vind het geweldig dat al die klerezooi van mijn kanker dan toch iets goeds heeft voortgebracht : dat ik mezelf nuttig kan maken en andere mensen het leven misschien een heel klein beetje aangenamer kan maken. Als dat geen nobel doel is… Dat er aan al mijn miserie ook zo’n mooie en constructieve kant zit, daar ben ik dankbaar voor.

 

Niettemin vraag ik me ook soms af wat me bezielde om met die chemokop en cortisonewangetjes foto’s te laten trekken en op TV te komen. Mensen die mij van vroeger kennen moeten toch wel even schrikken. En dan dateren de opnames nog van mijn ‘betere’ dagen. Maar als ik alleen foto’s laat nemen als ik er schitterend of zoals vroeger uitzie – wat trouwens nog steeds niet het geval is - dan geeft dat geen waarheidsgetrouw beeld van de harde kankerrealiteit… dus moet het maar. Het maakt deel uit van het geheel, jammer genoeg. Ik wou toch zo nodig taboes doorbreken? Wat moet, moet. Ik kan niet alleen de goede kantjes van de aandacht meepikken. WYSIWYG!

 

Telkens ik naar buiten treed hou ik dit voor ogen : als we met z’n allen onze krachten bundelen slagen we erin voor al die vrouwen, echtgenotes, moeders, dochters, zussen, vriendinnen… die vandaag of in de toekomst met borstkanker geconfronteerd worden, het leven wat LEEFbaarder te maken, letterlijk en figuurlijk. Door de taboes te doorbreken, door het onderwerp bespreekbaar te maken bij het grote publiek, door de beleidsmakers attent te maken op het probleem en zo mee te helpen fondsen losweken voor preventie en research en vooral : door te blijven tonen dat er nog leven na borstkanker is. Want ‘hoop’ is het mooiste geschenk voor een kankerpatient.

 

Daarvoor doe ik het en zal ik het blijven doen.

Met veel overtuiging.

 

11:47 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (10) | Tags: borstkanker |  Facebook |

20-03-07

Pink Ribbon (20-03-07)

Pink Ribbon ligt in de krantenwinkel. Een mooie glossy boordevol boeiende artikels en arm aan reclame voor de luttele prijs van 4€.

 

De opbrengst gaat INTEGRAAL naar Kom op tegen Kanker dat dit jaar rond borstkankerscreening werkt.

Uw nederige ondergetekende staat er ook in, met toen nog een opgeblazen koppeke.

 

Dus : geen excuses, hol naar de winkel en

KOPEN !!!!

 

 

pink ribbon cover

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

14:56 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (2) | Tags: pink ribbon |  Facebook |

18-03-07

Bedankt (18-03-07)

Bedankt voor alle warme reacties en steunbetuigingen in de moeilijke afgelopen periode. Was me dat nog eens schrik hebben zeg... Het spijt me dat ik velen ongerust gemaakt heb, maar ik moest het ergens kwijt.

Ik heb deze week op wolkjes gelopen, alsof er een last van duizend kilo van mijn schouders gevallen is. Wat is het leven heerlijk en ik ben zo blij, zo blij dat ik hier nog effe mag blijven.

De duizeligheid en de misselijkheid zijn geleidelijk aan overgegaan deze week, en ook de vermoeidheid is terug beter.

Wat een gedoe zeg... je kan veel zeggen over kanker hebben, maar saai is het zelden... veel animo en opzwepende emoties verzekerd!

'Op zoek naar meer intensiteit in uw leven? Krijg kanker!'

Dit was de eerste grote angstaanval, 't zal allicht niet de laatste zijn.

't Is nog een beetje wennen allemaal, vergeef me, 'k ben een beginneling.

08:37 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

12-03-07

Bloed is ok (12-03-07)

Mijn bloed is goed, alles in orde.

En ikke blij, blij , blij.

19:53 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

11-03-07

Cape Fear (11-03-2007)

Het is een ongenode gast die wel vaker zonder kloppen komt binnenvallen sinds het verdict : Angst. Niet zomaar een beetje bang zijn, nee, Echte Doodsangst. Het was het ergst in de eerste weken, toen had ik nog niet geleerd met Hem om te gaan. Hij slaagde er nog in mij volledig van de kaart te brengen en te doen trillen als een riet, in de meest letterlijke zin. Het mag vreemd klinken, maar ik ben eigenlijk gewend geraakt aan zijn bezoeken en ben er minder van ondersteboven, of misschien heb ik er gewoon beter mee leren omgaan. En dat is maar goed ook, want sinds het beëindigen van mijn therapie komt Hij weer vaker langs om me van alles in te fluisteren dat niet fraai is. Een typisch fenomeen naar ’t schijnt, eens we ‘losgelaten’ worden door de medische wereld.

Angst vertoont gelijkenissen met een stalker : hoe meer je probeert hem weg te jagen, hoe groter genoegen hij erin schept aan je huid te blijven plakken. ’t Is maar als je Hem toelaat je lastig te vallen en Hem rustig en met welgemeende interesse van alle kanten bekijkt dat Hij zijn negatieve grip op je verliest. ’t Vraagt wat oefening want het gaat tegen onze natuur in maar meestal lukt het me aardig. En toch, soms, als ik denk dat ik Hem de baas ben en Hem niet verwacht, is Hij daar weer, soms met grote overtuigingskracht.

 

Zoals deze week. Ik voelde me al enkele dagen slecht. Een vaag gevoel van uitputting. Zonder aanwijsbare reden. Dat overkomt me wel vaker de laatste tijd, nog bijna wekelijks, en meestal is het opgelost met één of twee dagen rusten. Dat heb ik wel geleerd : als mijn lichaam ‘stop’ zegt, dan stop ik.

Zo ook nu. Ach, het zou wel weer overgaan. Misschien heb ik mezelf wat geweld aangedaan met al dat lopen, of misschien broei ik op een griepje. Maar er brak geen griepje door. En drie slechte dagen, tijdens de welke ik tot niet veel meer in staat was dan in m’n zetel hangen en daar ook zonder meer aan toegaf, werden er vier, en vijf, en zes… De ongerustheid nam toe. Waarom duurde dit zo lang? Waarom reageerde mijn lichaam niet positief op de rust die ik het gaf, zoals anders? Toen ik vrijdag, de zevende dag, op de koop toe opstond met evenwichtsstoornissen, was de maat vol. Dit is écht niet normaal, ik heb het zitten, ik ben hervallen, ik ben een vogel voor de kat. Angst zat op mijn schouders te bulderen van het lachen : ‘Nu heb ik je nog eens goed te pakken hé’ klonk het vol leedvermaak. Rotzak.

 

Ik weet niet hoe ik moet beschrijven wat er op zo’n moment allemaal door je heen gaat. ’t Is een mengelmoes van emoties, en tegelijkertijd een vreemd soort gelatenheid, fatalisme… Het is wellicht één van de dingen die het zwaarst om dragen zijn voor een kankerpatiënt : dat is de wetenschap dat je zo bitter weinig kan doen om je lot te beïnvloeden. Dat je gewoon moet afwachten wat het wordt : erop of eronder (de zoden, weet je wel), het ‘sitting duck’ fenomeen. Dit is erg zwaar om dragen. Zo frustrerend, mensen hebben al voor veel minder neurosen ontwikkeld… Kan er nog iemand verbaasd zijn dat we mantra’s nodig hebben of andere illusies om ons aan vast te klampen? Ik heb een hele zak chocotoff’s opgepeuzeld vrijdagmiddag. Ik lust niet eens chocotoff’s! Ik haat hoe de kleverige smurrie aan je tanden blijft plakken. Maar ik moest chocola hebben, en véél : ik heb ze één voor één naar binnen gepropt. Ik voelde me niet schuldig, ik had ze nodig.

 

Ik heb de oncoloog gebeld, ik mocht meteen komen. Dat is ook zo leuk aan hem : als je hem écht nodig hebt, dan is hij altijd beschikbaar. Hij stelde me gerust en zei dat het een volstrekt normaal fenomeen was. Dat ik moest aanvaarden dat mijn revalidatieproces niet rechtlijnig vorderde maar stapsgewijs, en dat dat inhield dat ik regelmatig zou terugvallen. Dat ik daarmee zou moeten leren omgaan, dat het niet de laatste keer zou zijn dat dit me overkwam. Voor alle zekerheid mocht ik toch, enkele weken vroeger dan voorzien, een bloedname laten doen voor controle van de tumormarkers. Daarvoor ben ik dan nog die avond naar het ziekenhuis gereden.

 

Inmiddels zijn we zondag en ik voel me nog niet beter. Integendeel, ik ben nu nog eens misselijk erbij. Dat kan niet meer van de chocotoff’s zijn, twee dagen na datum.  Ik heb me sinds de chemo niet meer zo slecht gevoeld, alsof ik permanent zeeziek ben : draaïerig en misselijk, en hondsmoe. De ongerustheid flakkert terug op. Mottig en duizelig zijn, ik kan het niet helpen dat ik denk : dat is een probleem met het evenwichtscentrum in de hersenen, of een probleem met de lever. Wat is de stoorzender?????!!!

 

Morgen, maandagavond mag ik bellen voor de uitslag. Het doet me een beetje terugdenken aan de tijd van mijn deliberaties. Een beetje maar, want ik was er toen nogal gerust in : ik slaagde elk jaar met glans. Dat zou nu wel eens heel anders kunnen zijn… Ik haat dit ik haat dit ik haat ik haat dit. Ik was liever vroeger wat vaker gebuisd geweest, en nu geslaagd!

 

Freya vertelde me dat ze volgend jaar naar Santiago de Compostella gaat als ze dit overleeft. Wacht op mij, Freya, ik ga mee.

19:26 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (5) | Tags: borstkanker |  Facebook |

05-03-07

Killercellen-kapstok (5-03-07)

Het zal u niet ontgaan zijn dat ik me al geruime tijd met onverminderde ijver op het sporten heb gestort. Om verschillende redenen : omdat het gezond is, omdat het mijn onrust kanaliseert en omdat ik graag wil geloven dat het één van de weinige dingen is die ik actief kan doen in de strijd tegen mijn ziekte. Noem het voor mijn part een soort ‘Lance Armstrong-syndroom’ : ik geloof dat sporten me zal helpen mijn kansen op herval te verkleinen. Misschien niet meer dan een mooie illusie, maar als dat zo is, dan wil ik dat zelfs niet weten. Zo kan althans het placebo-effect in alle rust zijn werk doen.

 

Sinds een aantal weken heb ik me meer en meer gefocussed op ‘lopen’. Lopen heeft namelijk een aantal ontegensprekelijke voordelen op fietsen : je kan het zo ongeveer bij alle weersomstandigheden doen, en bij extreem weer is het zelfs extra leuk, als je erop gekleed bent. Het gaat snel : je moet alleen je schoenen aantrekken en je kan vertrekken. Geen gepruts met fietspompen. Je kan geen platte band krijgen, heel belangrijk voor een kluns als ik die er een eeuwigheid over doet om een nieuwe tube te steken. Je kan het ook op reis : je hoeft alleen een paar loopschoenen in je koffer te pakken. Je hebt er ook niet zoveel tijd voor nodig : als je een degelijke fietstraining wil moet je toch minstens 2 uur uittrekken, terwijl één uur lopen al een fikse training is. ’t Is goedkoop : je hebt alleen een paar goede schoenen nodig. En vooral : ik kan het samen met de hond doen, dat heet dan ‘canicrossen’. Het is leuker want ik heb altijd gezelschap én de hond is er helemaal gek op. We zijn er ook heel professioneel voor uitgerust : de hond heeft een tuigje aan, ik een brede heupriem en we zijn met elkaar verbonden door middel van een stevige rekker van zo’n anderhalve meter lang. Onze Yndra vindt het helemaal geweldig… zo geweldig dat ze de allereerste keer dat ik haar ‘aanbond’ met mij aan de haal ging. Al te enthousiast ging ze er met haar indrukwekkende spierkracht galopperend vandoor terwijl ik er als een lappenpop achter bungelde. Ik kon het ene been niet snel genoeg voor het andere zetten. Pas honderd meter verder kon ik haar stoppen, maar tegen die tijd waren mijn koude kuitspieren al ontploft. Drie dagen heb ik gemankt van de spierpijn. Lukas heeft Yndra zo ook eens ingespannen voor z’n step. Het was hilarisch hem tegen 40 km/uur over en weer te zien vliegen : ‘Kijk mamaaaaaaaaaaa….’ stierf zijn stem veel te snel weg in de verte. Hij is ermee gestopt. Enerzijds omdat hij van mij een helm moest dragen en dan was voor hem de fun eraf, anderzijds omdat het wieltje van zijn step helemaal was afgesleten in zijn verwoede maar vruchteloze pogingen om Yndra af te remmen. Het wieltje is niet meer helemaal rond nu en rolt wat oncomfortabel : toedoem, toedoem.

 

Enfin, lopen dus. Aangezien ik niet zoveel ervaring heb met deze sport en ten allen prijze wil vermijden dat ik kwetsuren of een overbelasting oploop, heb ik me er ook wat gespecialiseerde literatuur op nageslagen met trainingsschematjes, tips en trics. En kijk, alsof er iets meer dan toeval mee gemoeid is, wat lees ik in het boekje ’15 minuten looptraining voor een superfit lichaam’? Datgene wat ik zo graag wou geloven, en nog wel zwart op wit :

‘Gedurende meer dan acht jaar werden 13.344 mensen in een studie gevolgd. Het resultaat was eenduidig : hoe beter het uithoudingsvermogen bij een looptest, des te lager de kans op ziekte. Wat we allang wisten voor hart- en vaatziekten, wordt nu ook steeds duidelijker uit de onderzoeken naar verschillende vormen van kanker : lopen vermindert het risico!

Lopen verlaagt de kans op kanker doordat de natuurlijke afweer stijgt. ‘Natural Killercellen’ vallen kankercellen in een vroeg stadium aan en maken ze onschadelijk. Bovendien herkent het afweersysteeem kankercellen eerder.’

Daarbij staat dan een tabelletje dat moet duidelijk maken dat in de controlegroep 18 ongetrainde vrouwen kanker ontwikkelden tegenover 4 vrouwen in de getrainde groep. (Dat er verder geen bronvermelding is, daar kijk ik met alle plezier even overheen.)

Voilà, nu hoort u het nog eens van een ander. Ik helemaal tevreden : eindelijk een wetenschappelijk verantwoorde kapstok om me aan op te trekken. Als ik maar genoeg loop, blijf ik de kanker wel de baas. Het is een hele geruststelling dat ik mijn eigen mantra gevonden heb : ik loop, dus ik blijf leven. Ik hoop dat hiermee het geloof in de goede afloop van zaken en de rust in mijn hoofd wat kan groeien.

 

Lotgenoten aller windstreken : weg met de kanker, leve de killercellen, verenigt u en ga lopen!

22:49 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |