21-03-07

BB : Bekende Borst (21-03-07)

‘Staat ze nu wéér in de boekskes?’ hoor ik u al denken. Ja, sorry, ik weet het, voor mij wordt het stilaan ook wat teveel van het goede. TV, krant, tijdschriften, speechke hier, panelgesprek daar… ’t kan niet op. En dan moet je weten dat ik nog een hoop aanvragen geweigerd of doorgegeven heb, omdat ik het zelf ook al beu word mezelf overal tegen te komen. Deze blog is een eigen leven gaan leiden, en als ze je eenmaal kennen in medialand wordt je telkens opnieuw gevraagd. Het wordt bijna gênant. ‘Borstkanker is de meest mediageile van alle kankers’ zei mijn oncoloog onlangs nog, en gelijk had-ie.

 

En toch moet ik toegeven : ik heb het allemaal met veel plezier gedaan. In de eerste plaats omdat het mezelf geholpen heeft : ik ben zo’n type dat er moet kunnen over praten om te verwerken – dat was u allicht niet ontgaan – en de interviews en optredens hielden me aan de waggel en hielpen me elke keer een stapje verder in mijn eigen verwerkingsproces.

Maar wat veel belangrijker is : ik heb gaandeweg gemerkt dat ik iets kan betekenen voor alle mensen die van ver of van dichtbij met kanker geconfronteerd worden. Ik krijg zoveel hartverwarmende reacties van lotgenoten die mij zeggen dat ze troost en steun halen uit mijn hersenspinsels, dat het soms lijkt alsof ik een mini-missie heb.

Ik vind het geweldig dat al die klerezooi van mijn kanker dan toch iets goeds heeft voortgebracht : dat ik mezelf nuttig kan maken en andere mensen het leven misschien een heel klein beetje aangenamer kan maken. Als dat geen nobel doel is… Dat er aan al mijn miserie ook zo’n mooie en constructieve kant zit, daar ben ik dankbaar voor.

 

Niettemin vraag ik me ook soms af wat me bezielde om met die chemokop en cortisonewangetjes foto’s te laten trekken en op TV te komen. Mensen die mij van vroeger kennen moeten toch wel even schrikken. En dan dateren de opnames nog van mijn ‘betere’ dagen. Maar als ik alleen foto’s laat nemen als ik er schitterend of zoals vroeger uitzie – wat trouwens nog steeds niet het geval is - dan geeft dat geen waarheidsgetrouw beeld van de harde kankerrealiteit… dus moet het maar. Het maakt deel uit van het geheel, jammer genoeg. Ik wou toch zo nodig taboes doorbreken? Wat moet, moet. Ik kan niet alleen de goede kantjes van de aandacht meepikken. WYSIWYG!

 

Telkens ik naar buiten treed hou ik dit voor ogen : als we met z’n allen onze krachten bundelen slagen we erin voor al die vrouwen, echtgenotes, moeders, dochters, zussen, vriendinnen… die vandaag of in de toekomst met borstkanker geconfronteerd worden, het leven wat LEEFbaarder te maken, letterlijk en figuurlijk. Door de taboes te doorbreken, door het onderwerp bespreekbaar te maken bij het grote publiek, door de beleidsmakers attent te maken op het probleem en zo mee te helpen fondsen losweken voor preventie en research en vooral : door te blijven tonen dat er nog leven na borstkanker is. Want ‘hoop’ is het mooiste geschenk voor een kankerpatient.

 

Daarvoor doe ik het en zal ik het blijven doen.

Met veel overtuiging.

 

11:47 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (10) | Tags: borstkanker |  Facebook |

Commentaren

Amor fati "Ik vind het geweldig dat al die klerezooi van mijn kanker dan toch iets goeds heeft voortgebracht"
Je lijkt er al spijt van te krijgen dat je aan het genezen bent.

Lang geleden, toen ik in het eerste leerjaar zat vertelde de meester ons over de hemel: allemaal engeltjes die tussen de wolkjes doorvlogen. En rijstpap met gouden lepeltjes. Mmm, 't leek me eigenlijk toch maar een wat saaie bedoening die hemel. Ik vond het véél spannender als de meester vertelde over de duvels in de hel: met vuur en kokend pek en drietanden. Ik was blijkbaar voorbestemd om het ouderlijk geloof af te vallen.

De wereld is onvolmaakt. De wereld is vol kwade dingen. Je kan daarover zitten jammeren. Je kan daarin verzuipen.
Maar de wereld is ook vol goede dingen. Je kan je aan die kant scharen, daarvoor vechten en in alles het goede blijven zien. Tot je het kwade aanvaardt; als een noodzakelijk kwaad om het goede tot uiting te laten komen.

Gepost door: Herman | 21-03-07

Ik ben je nog lang niet beu gezien en gelezen hoor! Gelukkig zijn er vrouwen zoals jij die op de voorgrond willen treden om iedereen wakker te maken en/of te houden. En vooral die het niet mooier voorstellen dan het is. Het enige wat mij stoort en wat ik ondertussen ook aan Pink Ribbon heb doorgegeven is dat er in heel de actie alweer met geen woord gerept wordt over mensen zoals ik, mensen die elke dag moeten leven met uitzaaiingen. Gemiste kans volgens mij.
Doe zo voort met je goede werk! Het betekent veel voor héél veel mensen.

Gepost door: Elly | 21-03-07

Jij kan zo mooi schrijven!! En ja, jou hoop doet mensen nog meer hoop krijgen!! Volgens mij ben je voor velen een lotgenoot of een steun... En voor mij ben je een inspiratiebron om anders tegen het leven aan te kijken!! Schitterend!!

Gepost door: Inge | 21-03-07

Blijven doen! En dat moet je ook blijven doen. Schrijven, interviews geven, ... Je verwoordt wat veel vrouwen denken en voelen. Het is allemaal zo herkenbaar!
Wat ik wel jammer vind, is dat er verwacht wordt dat vrouwen voor een reconstructie kiezen. Er zijn ook vrouwen die niets doen! Ook dat is een keuze: geen reconstructie, geen prothese, gewoon...vrouw zijn met één borst. En deze optie komt nooit aan bod!
lieve groetjes

Gepost door: annemie | 21-03-07

Geen reconstructie Het was één van de onderwerpen gisteren tijdens de 'Pink Ribbon' avond van Radio 1 : sommige vrouwen verkiezen inderdaad om gewoon met één borst verder door het leven te gaan. Stichting Lobstar ontwerpt hier mooie kledij voor!
Meer info op www.lobstar.nl

Gepost door: Cancer Chick | 21-03-07

Pink ribbon. Goed gedaan van je , en je weblog is heel eerlijk,en zoals men zegt,die schrijft die blijft!

Gepost door: Ma Elly | 21-03-07

Zo vlot geschreven. Bedankt ervoor. Je schrijft het eerlijk en niet enkel het positieve, ook de tegenslagen, ook de mindere kanten, enz.
Groetjes

Gepost door: Katy | 21-03-07

DOEN!!!!!! gewoon blijven schrijven, we hebben niet allemaal die gave , we hebben wel dezelfde gevoelens,en we maken hetzelfde mee, maar iemand die het kan verwoorden is prachtig en jij kan dat ,dus bedankt .

Gepost door: het andere blondje | 21-03-07

proficiat Ik ben misschien wat laat om je nog proficiat te wensen, maar het is toch fijn om borstkanker uit de taboe te halen en durven uit te komen hoe we zijn. Het hoeven niet altijd de bv's te zijn. Ik ben ook akkoord met Elly dat het een gemiste kans is om ook mensen met uitzaaiingen aan bod te laten komen. Ze moeten het reëel beeld laten zien met goede en slechte kanten, want zo ziet borstkanker ineen he. Groetjes andrea

Gepost door: andrea | 22-03-07

Dit is de eerste maal dat ik op deze site terechtkom,door het blad 'leven'
Proficiat met deze blog, zou ik zeggen!
Ik ga zeker nog regelmatig komen lezen.
1 ding zeer spijtig: ik zoek andere 'blogs' over andere types kanker, maar die soort die ik heb , ben ik nog niet tegengekomen.
Als iemand dit leest, en mij op weg kan helpen,graag!
Ik heb een fybro-sarcoom, met uitzaaiingen in beide longen,zware chemo achter de rug, en nu afwachten...(ik ben 36)

Gepost door: Carolien | 23-03-07

De commentaren zijn gesloten.