05-03-07

Killercellen-kapstok (5-03-07)

Het zal u niet ontgaan zijn dat ik me al geruime tijd met onverminderde ijver op het sporten heb gestort. Om verschillende redenen : omdat het gezond is, omdat het mijn onrust kanaliseert en omdat ik graag wil geloven dat het één van de weinige dingen is die ik actief kan doen in de strijd tegen mijn ziekte. Noem het voor mijn part een soort ‘Lance Armstrong-syndroom’ : ik geloof dat sporten me zal helpen mijn kansen op herval te verkleinen. Misschien niet meer dan een mooie illusie, maar als dat zo is, dan wil ik dat zelfs niet weten. Zo kan althans het placebo-effect in alle rust zijn werk doen.

 

Sinds een aantal weken heb ik me meer en meer gefocussed op ‘lopen’. Lopen heeft namelijk een aantal ontegensprekelijke voordelen op fietsen : je kan het zo ongeveer bij alle weersomstandigheden doen, en bij extreem weer is het zelfs extra leuk, als je erop gekleed bent. Het gaat snel : je moet alleen je schoenen aantrekken en je kan vertrekken. Geen gepruts met fietspompen. Je kan geen platte band krijgen, heel belangrijk voor een kluns als ik die er een eeuwigheid over doet om een nieuwe tube te steken. Je kan het ook op reis : je hoeft alleen een paar loopschoenen in je koffer te pakken. Je hebt er ook niet zoveel tijd voor nodig : als je een degelijke fietstraining wil moet je toch minstens 2 uur uittrekken, terwijl één uur lopen al een fikse training is. ’t Is goedkoop : je hebt alleen een paar goede schoenen nodig. En vooral : ik kan het samen met de hond doen, dat heet dan ‘canicrossen’. Het is leuker want ik heb altijd gezelschap én de hond is er helemaal gek op. We zijn er ook heel professioneel voor uitgerust : de hond heeft een tuigje aan, ik een brede heupriem en we zijn met elkaar verbonden door middel van een stevige rekker van zo’n anderhalve meter lang. Onze Yndra vindt het helemaal geweldig… zo geweldig dat ze de allereerste keer dat ik haar ‘aanbond’ met mij aan de haal ging. Al te enthousiast ging ze er met haar indrukwekkende spierkracht galopperend vandoor terwijl ik er als een lappenpop achter bungelde. Ik kon het ene been niet snel genoeg voor het andere zetten. Pas honderd meter verder kon ik haar stoppen, maar tegen die tijd waren mijn koude kuitspieren al ontploft. Drie dagen heb ik gemankt van de spierpijn. Lukas heeft Yndra zo ook eens ingespannen voor z’n step. Het was hilarisch hem tegen 40 km/uur over en weer te zien vliegen : ‘Kijk mamaaaaaaaaaaa….’ stierf zijn stem veel te snel weg in de verte. Hij is ermee gestopt. Enerzijds omdat hij van mij een helm moest dragen en dan was voor hem de fun eraf, anderzijds omdat het wieltje van zijn step helemaal was afgesleten in zijn verwoede maar vruchteloze pogingen om Yndra af te remmen. Het wieltje is niet meer helemaal rond nu en rolt wat oncomfortabel : toedoem, toedoem.

 

Enfin, lopen dus. Aangezien ik niet zoveel ervaring heb met deze sport en ten allen prijze wil vermijden dat ik kwetsuren of een overbelasting oploop, heb ik me er ook wat gespecialiseerde literatuur op nageslagen met trainingsschematjes, tips en trics. En kijk, alsof er iets meer dan toeval mee gemoeid is, wat lees ik in het boekje ’15 minuten looptraining voor een superfit lichaam’? Datgene wat ik zo graag wou geloven, en nog wel zwart op wit :

‘Gedurende meer dan acht jaar werden 13.344 mensen in een studie gevolgd. Het resultaat was eenduidig : hoe beter het uithoudingsvermogen bij een looptest, des te lager de kans op ziekte. Wat we allang wisten voor hart- en vaatziekten, wordt nu ook steeds duidelijker uit de onderzoeken naar verschillende vormen van kanker : lopen vermindert het risico!

Lopen verlaagt de kans op kanker doordat de natuurlijke afweer stijgt. ‘Natural Killercellen’ vallen kankercellen in een vroeg stadium aan en maken ze onschadelijk. Bovendien herkent het afweersysteeem kankercellen eerder.’

Daarbij staat dan een tabelletje dat moet duidelijk maken dat in de controlegroep 18 ongetrainde vrouwen kanker ontwikkelden tegenover 4 vrouwen in de getrainde groep. (Dat er verder geen bronvermelding is, daar kijk ik met alle plezier even overheen.)

Voilà, nu hoort u het nog eens van een ander. Ik helemaal tevreden : eindelijk een wetenschappelijk verantwoorde kapstok om me aan op te trekken. Als ik maar genoeg loop, blijf ik de kanker wel de baas. Het is een hele geruststelling dat ik mijn eigen mantra gevonden heb : ik loop, dus ik blijf leven. Ik hoop dat hiermee het geloof in de goede afloop van zaken en de rust in mijn hoofd wat kan groeien.

 

Lotgenoten aller windstreken : weg met de kanker, leve de killercellen, verenigt u en ga lopen!

22:49 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

Goed idee! Wat doe je met een hond die onrustig heen en weer zit te lopen, zit te janken en ambetantig te doen: juist je laat hem uit.

Ik zie het zo voor me. Je loopt in huis de muren op. Lucas kan het niet meer aanzien en roept : "Yndra, laat ons mama nog eens uit, voor ze hier in huis doet."

Gepost door: Herman | 05-03-07

Ken je het liedje waarin komt "wie laat wie nu uit" ???
Als je er maar plezier in hebt.
Groetjes

Gepost door: Katy | 06-03-07

Wie laat wie nu uit? Nee, dat kende ik nog niet.
http://www.lyricsvault.net/songs/4412.html

Gepost door: Herman | 07-03-07

Beste Kristien

Ik zag het interview dat Frederika van je afnam op de website. Het inspireerde me tot een stukje op mijn blog http://janmertens.blogspot.com/2007/03/een-eiland-zoeken.html .

Ik wens je nog het allerbeste toe.

Groetjes, Jan Mertens

Gepost door: Jan Mertens | 07-03-07

Dank je wel Herman, daar had ik het van.
Groetjes

Gepost door: Katy | 07-03-07

hey Kristien, blij te lezen dat je de sporen hebt aangebonden. Lopen is inderdaad de sport waar je letterlijk alle kanten mee uit kunt... In het sportrevalidatieprogramma Eureka hebben we dit ook langzaam opgebouwd met stretching tussendoor: we begonnen letterlijk van ZERO (met af en toe ademnood...) en na enkele weken konden we lopen al pratend lopen...zonder gehijg. Momenteel loop ik niet meer (heb wat gewrichtsproblemen dr. de medicijnen...) maar heb me toegelegd op zwemmen.
Ik las vandaag ook het intervieuw voor VLK in LEVEN... samen met 2 prachtige foto's van jou erbij! Je haren zijn ook al goed gegroeid hé.
Veel succes met je dagelijkse spurt en tot hoors.

Gepost door: lucretia | 07-03-07

Hallo Kristien Daarnet zag ik een mooie publiciteit voor Adidas-loopschoenen... ik mail je ze eens door... past echt bij dit postje!!
Fijn weekend,
Groetjes

Gepost door: lucretia | 10-03-07

lopen Voor het eerst op deze site terecht gekomen. Fantastisch hoe open jij je ervaringen kan verwoorden en af en toe zeer herkenbaar.
Augustus 2006 werd ik ook geopereerd van een invasief ductaal carcinoom, differentiegraad III. Ben thans nog bezig met de bestralingen en sedert half februari ook aan de Nolvadex. Volgende maand wordt er ook gestart met Herceptin.
Reeds tijdens de chemo heb ik gebruik gemaakt van de mogelijkheid tot revalideren ondersteund door de kankerliga. Dit is een programma van 12 weken, waarbij twee maal per week een uurtje sport en daarboven enkele uurtjes met een voedingsdeskundige, psycholoog en ergotherapeut. Echt een aanrader, voor mij was vooral de sport zeer positief maar ook het contact met lotgenoten werkte therapeutisch.
Op enkele inzinkingen na voelde ik mijn conditie zienderogen terugkomen.
Alle verplaatsingen naar het ziekenhuis, wel maar zo'n 5tal km, maar toch tijdens de wintermaanden, heb ik steeds met de fiets gedaan. Alhoewel ik tot voor de operatie een vrije goeie conditie had, heb ik pas vorige maand voor het eerst terug iemand met de fiets voorbij gestoken.
Allemaal wel een beetje confronterend maar toch trek ik mij eraan op.
Hopelijk hou jij met assistentie van Yndra niet alleen je conditie maar ook je gewicht op peil, want Novaldex heeft naast de fameuze warmteopwellingen ook gewichtstoename als nevenwerking.
Ik tracht ook door lopen en fietsen die gewichtstoename in te perken, maar helemaal lukt dit toch niet. Voorlopig reeds 4 kg aangekomen.
Veel groetjes,


Gepost door: Chris | 31-03-07

De commentaren zijn gesloten.