27-02-07

Blote BV's (27-02-07)

Mij overkomt het de laatste tijd wel vaker dat al dat borstkankergedoe me geweldig de strot uitkomt. Ik kan er jammer genoeg niet aan ontsnappen. Het is met enig leedvermaak dat ik u kan meedelen dat u binnenkort ook hetzelfde lot beschoren bent. U weze gewaarschuwd : het zit er dik in dat u tegen einde april met een grandioze borstkanker-indigestie kampt. 'Kom op tegen Kanker' komt er aan, en het thema is, u raadde het al : borstkanker!

 

Uit de persbrochure 2007 :

(…)

De VRT en Kom op tegen Kanker willen ook in deze campagne hun doelpubliek langs alle mogelijke kanalen informeren, sensibiliseren en mobiliseren. En natuurlijk ook geld inzamelen voor de strijd tegen borstkanker.

Op dinsdag 27 februari zijn de radio- en tvspots van de preventiecampagne ‘Laat wat zien’ gestart. Het is de bedoeling dat heel Vlaanderen zoveel mogelijk vrouwen tussen 50 en 69 jaar aanspoort om deel te nemen aan het bevolkingsonderzoek. Uit recent onderzoek is gebleken dat vrouwen het belang van screening onderkennen. Ze moeten op dat punt niet overtuigd worden. Wat er ontbreekt, is een ruggesteuntje, een positieve motivatie. En daarom richt de preventiecampagne zich niet alleen op de doelgroep van de vrouwen, maar ook op artsen en op de omgeving van de vrouwen, hun broers, zussen, ouders, kinderen, vrienden, echtgenoten, minnaars…

(…)

Vijf bekende Vlaamse mannen dagen hun provincie uit. Wie een vrouw tussen 50 en 69 jaar kan overtuigen om een gratis screeningsmammografie te laten uitvoeren, surft naar www.laatwatzien.be om daar zijn of haar engagement kenbaar te maken. Op de website staan foto’s van de vijf naakte heren, voorlopig nog zedig bedekt met Kom op tegen Kanker-madeliefjes. Wil je de bloempjes weg, dan moet je kleur bekennen : dan vul je online het inschrijvingsformulier in dat bij jou past. Hoe meer mensen zich per provincie en voor 6 april registreren op www.laatwatzien.be, hoe meer bloempjes er verdwijnen en hoe meer er te zien is van de ‘uitdagende’ blote man in die provincie.

De bewoners van de winnende provincie worden beloond met een reuzegrote naaktaffiche van ‘hun’ man. Die zal uithangen aan een groot gebouw in de provinciehoofdstad. De bekendmaking van de winnende provincie gebeurt op 6 april live in de show van Kom op tegen Kanker op één.

Voor de lens van fotografe Lieve Blancquaert gingen Peter Van de Veire, Stan Van Samang, Tom Coninx, Bart Peeters en Marc Van Eeghem graag uit de kleren.

 

De VRT en de Vlaamse Liga tegen Kanker (VLK) slaan voor de 10de keer de handen in elkaar om samen te strijden tegen kanker.

De VRT en de VLK proberen via al hun kanalen de kijkers, luisteraars en bezoekers zo veel mogelijk te informeren, sensibiliseren, mobiliseren en geld in te zamelen om samen die strijd aan te gaan.

  • Op één loopt de preventiecampagne Laat wat zien waarbij we zo veel mogelijk vrouwen tussen de 50 en 69 jaar willen aansporen om een gratis mammografie te laten doen. In de populaire soap Thuis wordt – na de overwonnen borstkanker van Jenny (Janine Bischops) nu ook Rosa (Annick Segal) getroffen door een onrustwekkend knobbeltje in haar borst. Koppen brengt het portret van een vrouw met borstkanker. En de Pappenheimers spelen voor één keertje niet voor hun eigen geldbeugel, maar zij staan hun winst volledig af aan Kom op tegen Kanker. En op 6 april is Kom op tegen Kanker er live met een show die zo veel mogelijk geld moet opbrengen.
  •  
  • Op Ketnet zal Karrewiet uitgebreid verslag geven over Kom op tegen Kanker en borstkanker.
  • Canvas pakt uit met 3 spraakmakende reportages over borstkanker.
  • En Donna organiseert een heuse Kom op tegen kanker-veiling.
  • Radio 1 organiseert een info-avond rond borstkanker.
  • De 20 vierkante meter grote affiche ‘Laat naar je borsten kijken’ moet de vrouwen tussen de 50 en de 69 jaar ertoe bewegen om naar hun borsten te laten kijken.

Datum

Zender

 

Uur

Programma

Onderwerp

elke dag tot 6 april

studio brussel

 

06:00

De Grote Peter Van de Veire ochtendshow

Peter gaat na hoe Oost-Vlaanderen hem ontkleedt

dinsdag 27 februari

studio brussel

 

12:00

Brussel Midi

Marleen Temmerman praat met Dave Peters over borstkanker

ketnet

18:05

Karrewiet

Oma met borstkanker

één

18:10

De Rode Loper

Het maken van de Kom op tegen Kanker-spot

één

21:10

Koppen

Leven met borstkanker

donderdag 15 maart

één

 

18:10

De Rode Loper

De fotoshoot voor het Pink Ribbon Magazine

dinsdag 20 maart

radio 1

 

20:00

 

Livegespreksavond in het Zuiderpershuis te Antwerpen n.a.v. de lancering van het Pink Ribbon Magazine

woensdag 21 maart

radio 1

 

 

Voor de dag

Verslag gespreksavond

woensdag 28 maart

één

 

18:10

De Rode Loper

De inzamelacties van Donna's Ward Verrijcken

donna

 

 

 

Start veiling en verzoekplatenactie

vrijdag 30 maart

radio 2

 

10:00

De Zevende Hemel

Borstkanker

één

 

18:10

De Rode Loper

Over Thuis

één

 

20:10

Thuis

Borstkanker in Thuis

maandag 2 april

klara

 

ca. 10:30

Brede opklaringen

Troostende muziek: vrouwen met borstkanker aan het woord over de kracht van muziek tijdens hun strijd tegen de ziekte

dinsdag 3 april

één

20:10

Thuis

Rosa bij de gynaecoloog

klara

 

09:00

Brede opklaringen

Troostende muziek

woensdag 4 april

één

20:10

Thuis

Jenny onthult haar verleden

klara

 

ca. 10:30

Brede opklaringen

Troostende muziek

donderdag 5 april

klara

 

ca. 10:30

Brede opklaringen

Troostende muziek

vrijdag 6 april

donna

 

6:00-19:00

elk programma

Donna's veilingsmeesteressen
Verzoekplaten voor boezemvrienden en -vriendinnen

radio 2

 

 

Themadag

Screenings en de gevoelens erbij

klara

 

ca. 10:30

Brede opklaringen

Troostende muziek

één

20:10

Thuis

De resultaten van het onderzoek

één

 

20:40

Kom op tegen Kanker

Liveshow, met Peter Van de Veire, Thomas Vanderveken, Sofie Van Mol, Katja Retsin, Natlia, Paul D'Hoore, Axelle Red, Andrea Croonenberghs, Lieven Verstraeten, Tom Coninx, Bart Peeters, Wim Devilder, Belle Perez, Saartje Vandendriessche, Karl Vannieuwkerke, Frieda Van Wijck, Ilse Van Hoecke, ...

zondag 8 april

canvas

22:00

Over leven

Borstkanker: het verdict

 

één

19:55

Pappenheimers

Paasspecial t.v.v. Kom op tegen Kanker

maandag 9 april

ketnet

 

18:05

Karrewiet

Achter de schermen van Kom op tegen Kanker live-show

zondag 15 april

canvas

22:00

Over leven

Borstkanker: het einde?

zondag 22 april

canvas

22:00

Over leven

Borstkanker: waarom ik?

22:58 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (2) | Tags: kom op tegen kanker |  Facebook |

22-02-07

Nerveus (23-02-07)

Ik ben de laatste weken erg nerveus. Ik denk dat ik weet waar het vandaan komt, maar het is een moeilijk te beschrijven gevoel. Het is de onmogelijke combinatie van het gevoel dat ik nog zoveel wil doen in het leven én het gevoel dat ik absoluut geen tijd te verliezen heb om die dingen te doen.

 

Het kost me moeite om mensen in mijn omgeving die met voorstellen komen niet onder druk te zetten om dat dan maar hier en nu te laten gebeuren, alsof het morgen te laat kan zijn. Ik moet me inhouden om niet te roepen : ‘Ok, kan dat dan NU aub, vandaag, morgen of ten laatste overmorgen?’ Ik kan het niet helpen teleurgesteld te zijn als mensen me contacteren om een afspraak te maken binnen enkele maanden. Ik voel me daar compleet hulpeloos bij en denk dan steevast : aan die verre toekomst ben ik helemaal nog niet toe. Bovendien komt die eeuwige rotvraag als een boomerang telkens weer terug : ‘Zal ik er nog wel zijn?’

Het schijnt maar niet te willen doordringen dat het puur fysiek onmogelijk is alles wat ik nog wil doen in mijn leven in de komende twee weken te plannen. En dat maakt me bijzonder zenuwachtig. Ik loop voortdurend met het gevoel van een kind dat verdrinkt in de weelde van een veel te grote speelgoedwinkel. Er is nog zoveel dat ik graag wil doen dat ik er gewoon niet in slaag keuzes te maken. Het kind staat na uren opgewonden rondhossen in de winkel uiteindelijk met niks in handen en vooral heel teleurgesteld terug buiten. Naarmate het adrenalinepeil in de aderen terug zakt, neemt het lege en onbevredigde gevoel toe.

 

Het zal duidelijk meer tijd vragen dan ik oorspronkelijk dacht om terug vertouwen te krijgen in dat lijf van mij, dat lijf dat ik toch goed soigneerde en dat mij desondanks zo verraden en in de steek gelaten heeft.

Het lukt me niet de klik te maken om opnieuw te beginnen plannen maken voor de toekomst, alsof die toekomst er niet is. In het ziekenhuis hebben ze mij de afgelopen maanden vakkundig geleerd dag per dag te nemen en niét vooruit te kijken, omdat de berg dan niet te overzien zou zijn. Dat is aardig gelukt, maar terugschakelen naar de situatie van voordien en terug vooruit durven kijken lukt dus niet.

Wat wil ik met mijn leven? Waar wil ik naartoe in de toekomst? Telkens ik mezelf die vraag stel, schalt keihard hetzelfde antwoord in mijn oren : ik zou het begot niet weten, en hoe zou ik me nu in hemelsnaam kunnen bezig houden met die vraag terwijl ik nog niet eens weet of ik wel blijf leven? Toch geen onbelangrijk detail, dacht ik zo. Ik word telkens keihard teruggefloten door mezelf als ik vooruit probeer te kijken. Ik ben nog teveel bezig met ‘overleven’ als dagelijkse bekommernis.

 

Als je ’t zo bekijkt, is het misschien allemaal niet zo moeilijk te begrijpen : als overleven je prioriteit is, verdwijnen alle hogere doelen onvermijdelijk naar het achterplan. Dat wist Maslow al veel langer dan ik. Maar wanneer zal dat gevoel veranderen? Moet ik wachten tot het vanzelf verandert of moet ik de boel wat forceren? Ik zit er hopeloos mee in de knoop, elke dag opnieuw. Ik zou wel terug willen opstarten met het gewone leven maar het lijkt alsof mijn startmotor de geest heeft gegeven.

Wat zal voor mij het psychologische eindpunt zijn van heel deze kankerheisa? Als ik mijn eerste bloedcontrole succesvol achter de rug heb einde maart, met de wetenschap dat dat eigenlijk geen garantie is? Als ik mijn reconstructie heb gehad deze lente? Ik heb er het raden naar.

 

Heel dat gedoe laat me achter met een bijzonder onprettig gevoel. Ik weet meestal nogal goed wat ik wil en waar ik naartoe wil, en nu zit ik hier met een compleet leeg hoofd op dat vlak, loop als een kip zonder kop stuurloos mezelf en mijn overvolle agenda achterna, opgejaagd en met het permanente gevoel dat ik iets heel belangrijks aan het vergeten ben. En met de voortdurende angst dat morgen al de dag kan zijn dat ik te horen krijg dat ik hervallen ben, en dat alle mogelijkheden om uberhaupt ooit nog toekomstplannen te maken daar dan ook prompt stoppen.

 

Ik ben een opgejaagd konijn. Ik word er zo moe van.

 

 

 

 

23:29 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

17-02-07

Dienstmededeling (17-02-07)

De uitzendingen van Over Leven over borstkanker worden uitgezonden vanaf 8 april op Canvas.

 

Eerste aflevering 'Het verdict' op zondag 8 april

 

Tweede aflevering 'Wat na de behandeling' (weekend met straffe madammen) op zondag 15 april

 

Derde aflevering over 'Oorzaken' op zondag 22 april

 

Alle gelijkenissen met bestaande personen berusten louter op toeval.

 

21:53 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (2) | Tags: over leven |  Facebook |

14-02-07

Time-management (14-02-07)

Waar ik in vredesnaam mijn dagen nu mee vul, is een veel gestelde vraag de laatste weken.

Ik weet het, een ‘werkende mens’ kan zich met de beste wil van de wereld niet meer voorstellen waarmee een mens die niét werkt zich heler dagen bezig houdt. Ik was ook zo. Ik heb ongetwijfeld zeeën van tijd en hou me voortdurend in lamlendigheid aan de waggel, dacht u? Niks daarvan : ik laat alweer systematisch het water tot net onder mijn lippen stijgen met allerhande taken en klussen waarvan ik meen dat ze nuttig, nodig of gewoonweg zeer plezant zijn, kwestie van me voor te bereiden op het serieuzere werk binnenkort.

 

Er is een wet in het time-management die zegt dat we altijd de tijd zullen gebruiken waarover we beschikken om een bepaalde taak te volbrengen. Dat wil zeggen : als we hooguit een uurtje hebben na het werk om snelsnel een nieuwe jas te gaan kopen voor dochterlief, dan zullen we de klus ook meestal in een uur klaren. Voorzien we er een halve dag voor, dan zullen we die halve dag ook zonder problemen kunnen vullen met exact hetzelfde resultaat. Het gebeurt dus heel zelden dat we tijd ‘over’ hebben. Als we tijd ‘over’ willen hebben, moeten we die tijd ook inplannen. Zo werkt het.

Ik ben zonder de minste twijfel ook een slachtoffer van dat fenomeen. U houdt het waarschijnlijk niet voor mogelijk, maar mijn dagen zijn hoe langer hoe meer tot de nok gevuld, ik heb me nog geen seconde verveeld en evenmin heb ik tijd ‘over’, tenzij ik het inplan, iets waartoe ik mezelf nog bijna dagelijks verplicht om te rusten. Als ik dat niet doe gaan mijn cockpitmeters pijlsnel in het rood en crash ik.

Ik verslaap een groot deel van de tijd. Op tijd en stond halthouden en rusten blijft pure noodzaak.

Ik doe niet alleen veel dingen waar ik normaal gezien geen tijd voor heb, ik neem ook ruim de tijd om ze te doen. Een voorheen ongekende luxe, ja.

 

En natuurlijk neemt mijn revalidatie het leeuwenaandeel van mijn tijd in beslag. Voor de fysieke revalidatie dagelijks een tweetal uurtjes sporten én nog steeds drie keer per week kine. Voor de mentale revalidatie dagelijks lezen en schrijven. Daarnaast zijn er nog regelmatig dokters- en ziekenhuisbezoeken. Kankeren is nog steeds een dagtaak op zich.

 

Maar er is meer : hebt u er enig idee van wat het effect is als u gedurende 8 maanden alle klussen die niet strikt noodzakelijk zijn systematisch uitstelt wegens te ziek, geen energie of geen zin? Juist, ja. Ze stapelen hopeloos op en er komt onvermijdelijk een moment waarop je een inhaalbeweging moet doen. Dat moment is nu gekomen voor mij, en ook daar ben ik even zoet mee. Tandarts, schoenmaker, loodgieter, post, gemeentehuis, huis & tuin…

 

Hoe het dus mogelijk is dat ik het alweer zo druk heb? Gewoon een combinatie van bovengenoemde wetmatigheid, de ‘professionele’ revalidatie, het stapeleffect van uitgestelde klussen, geleidelijk aan opnieuw de zorg opnemen voor een gezin met 1 man, 2 kinderen, 1 hond, 4 paarden en 2 konijnen én dat alles trachten klaar te spelen in dagen die systematisch enkele uren korter geworden zijn wegens veel slaap nodig.

Niet meer, niet minder.

 

Nu helder?

17:05 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

08-02-07

Uni of bi (8-02-07)

Ik ben er nog niet helemaal uit, uit het vraagstuk of we voor de uni- of bilaterale mastectomie en reconstructie gaan. Aanvankelijk neigde ik naar bilaterale, maar nu ik wat meer informatie heb gekregen van de chirurg van mijn keuze ben ik daar een beetje van teruggekomen.

 

Er zijn wel degelijk nadelen aan verbonden. Het feit dat ze geen twee borsten kunnen maken zoals ik er nog eentje had, is wel het minst erg van al. Ik heb, ongelooflijk maar waar, zelfs nu niet genoeg vetweefsel op mijn buik om twee volle C-cups te construeren. We zouden dus in het beste geval wakker worden met twee goede B-cups. Daar heb ik op zich geen moeite mee, ik heb nooit ambitie gehad de Pamela’s van deze wereld naar de kroon te steken.

 

Wat erger is, is dat de slaagkansen van een bilaterale reconstructie beduidend lager zijn dan van een unilaterale. Dat heeft alles te maken met de microchirurgie : er moet per borst één goed bloedvat in de buik gevonden worden dat kan getransfereerd worden. Dat bloedvat moet de bloedtoevoer van de nieuwe borst verzekeren. Dat is nu precies ook de grote achillespees van de operatie : het succes van de operatie staat of valt met het vinden van zo’n goed bloedvat. De kans dat ze één goed bloedvat vinden in de buik is +/- 98%. De kans dat ze twee van dergelijke goede bloedvaten vinden slinkt naar 80%! Met andere woorden : als ik een bilaterale reconstructie laat doen heb ik één kans op vijf dat ik wakker word met aan de ene kant één nieuwe borst en aan de andere kant niets meer… alleen de huid die samengetrokken wordt als een geldbeurs in een soort stropje. Niks geen borst. Het idee alleen al is genoeg om mij te doen huiveren en twee keer na te denken.

 

De chirurg probeerde me ook gerust te stellen dat een bilaterale echt niet nodig was, dat ik nu langs mijn ‘gezonde kant’ toch wel heel goed zou opgevolgd worden : élk jaar een mammografie! Hij riep het met evenveel enthousiasme uit als een fruitboer die zijn verse waar aanprijst, alsof dit toch wel een ongelooflijke nieuwe luxe voor me was. Het was pijnlijk te zien hoe zijn geestdrift als sneeuw voor de zon verdween na mijn droge opmerking : ‘Ah ja? Dat is dan niet anders dan vroeger. Ik word al 20 jaar jaarlijks gecontroleerd en ’t heeft mij de eerste keer ook niet erg geholpen om er vroeg bij te zijn hé. Vijf okselklieren waren al aangetast.’ Ik kreeg bijna medelijden met hem als ik zijn gezicht zag, als van een kind dat net te horen krijgt dat zijn tekening waar hij zo trots op is niet mooi gevonden wordt.

In ieder geval : moest ik ooit hervallen, dan kunnen ze altijd nog reconstrueren met vetweefsel van de rug of de bil. Het resultaat is vaak iets minder goed dan met de buik, omdat de structuur van de huid niet zo goed overeenkomt, maar het kan. Dus dat is niet echt een reden om het te doen.

Ook deze chirurg onderstreepte het feit dat mijn kans om te hervallen in de andere borst slechts  een fractie groter is dan voor om het even welke gezonde vrouw. (Maar dan denk ik algauw : ’t zal je maar gebeuren die uitzondering te zijn die wel hervalt zeker?)

 

Dat alles op een rijtje gezet denk ik dat ik toch mijn onvolprezen, verwaarloosde, overgebleven borstje ga houden. Misschien moet ik het sukkeltje maar eens dringend gaan opwaarderen. De opmerking : ‘Werkt het nog? Blijf er dan met je fikken van af!’ is ook wel blijven hangen…

Bovendien wil ik de ingreep al in juni laten uitvoeren, zo ben ik er sneller vanaf. Die andere chirurg, die mij een jaar wou laten wachten omdat ik misschien wel op korte termijn zou doodgaan en dat zonde van onze tijd en energie zou zijn, kan de boom in. Als ik dan toch naar de eeuwige jachtvelden moet, dan liever in stijl met twee mooie borsten. Nè. Bovendien heb ik hiervoor de zegen van mijn oncoloog, en dat is voor mij belangrijker dan de mening van een plastisch chirurg op dat vlak. Het moment dat ik een streep onder dit hele hoofdstuk wil trekken komt dichterbij. En als het zover is dat ik kan en wil afsluiten wil ik niet nog opgezadeld zitten met aanslepende medische behandelingen die mij dwingen hier nog langer mee geconfronteerd te worden dan goed voor me is.

 

Vooruit met de geit!

 

 

 

Noot : het verhaal van de 20% kans op mislukking bij een bilaterale reconstructie blijkt achteraf niet te kloppen. Navraag bij ervaren chirurgen leert dat de faalkans van een bilaterale reconstructie gewoon tweemaal het risico van een unilaterale is : 2x 2% dus. Het geeft me weinig vertrouwen dat deze chirurg niet eerlijk was en vermoedelijk vanuit zijn eigen onzekerheid een weinig correcte manier gezocht heeft om mij op andere gedachten te brengen. Dat zal mij er later toe aanzetten alsnog voor een andere chirurg te kiezen. Het vertrouwen was immers zoek. Alles bij elkaar heb ik uiteindelijk dus zomaar eventjes vier plastisch chirurgen geraadpleegd vooraleer ik een definitieve keuze gemaakt heb… dat is schandalig veel en dat was niet mijn bedoeling, maar dat bleek  jammer genoeg het veel te lange traject te zijn dat ik nodig had  vooraleer het plaatje rond was en ik een goed gevoel had om aan deze toch wel zware ingreep te beginnen.

 

22:06 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (5) | Tags: borstreconstructie |  Facebook |

05-02-07

Sommige Mensen (4-02-07)

‘Weet je wat zo vervelend is?’ vroeg een lotgenote me onlangs. ‘Dat je als kankerpatient van jouw kant je uiterste best doet om er goed uit te zien als je onder de mensen moet komen, niet te zeuren, vrolijk te lijken en je beste beentje voor te zetten, maar dat vervolgens ‘een bepaald soort  mensen’ niet snapt waarom je nog van een ziekteuitkering leeft!’ Onder het motto : ‘Die ziet er toch goed uit?’

 

Wat doe je daar nu mee? Moeten we dan, eens de diagnose gevallen is, steevast als grote zielepootjes door ’t leven gaan? Elke dag steunend, kreunend en zeurend, zwaar gebukt onder onze nieuwe te torsen lasten, omdat anders ‘Sommige Mensen’ ons niet au sérieux nemen? Is het dan toch waar dat we moeten blijven beantwoorden aan de cliché van de kankerpatient, om niet beklad en beschimpt te worden als ‘carottentrekkers’ door Sommige Mensen?

Hoe is het in vredesnaam mogelijk om als een profiteur gezien worden als je de hoogstnodige tijd neemt om te herstellen van zo’n kl…ziekte als kanker?

 

Het brengt me tot de absurde vraag wat wij als kankerpatient zouden moeten doen om onze omgeving tevreden te stellen, welk soort kankerpatient eigenlijk het makkelijkst is voor zijn omgeving en zich het best aanpast aan de ‘Algemeen Geldende Verwachtingen ten opzichte van Zwaar Zieken’.

Je hebt diegenen die niet aankunnen wat hen overkomt. Ze laten zich wegglijden in een depressie. Niet zo’n leuke categorie, dunkt mij. Ze vragen veel aandacht en zorgen en zijn een permanente last en bron van stress voor hun omgeving.

Je hebt diegenen die niet kunnen aanvaarden wat hen overkomt. Ze zoeken een pispaal om hun woede af te reageren. Ze weten met hun agressie geen weg en zoeken een makkelijk slachtoffer om als boksbal te gebruiken. Ook niet zo’n beste categorie, dunkt me, vooral niet voor de pineut van deze variant.

Je hebt degenen die er het beste van proberen te maken en positief trachten te blijven, zelfs tegen beter weten in. Ze hebben hun dips maar ze krabbelen elke keer terug recht, al gaan ze duizend keer op hun bek. Ik denk dat ik tot deze categorie behoor. Ik dacht dat dat als categorie nog het best te pruimen was. Blijkbaar niet voor iedereen…

Er is nog een groep die voor ‘Sommige Mensen’ beter zijn rol speelt, vrees ik : dat zijn diegenen die nauwelijks reageren, die met hun angst en zorgen geen blijf weten en verstijven in een soort apathie. Ze doen niks, en het bijzonder grote voordeel hiervan is dat ze dus ook niks verkeerd doen. Ze roepen en tieren niet, ze zijn stil en volgzaam, ze zijn gewillige slachtoffers voor doktoren en begeleiders, laten zich makkelijk kneden en leiden, laten het allemaal zonder meer over zich heen komen. Ze spreken niet tegen en zien er permanent een beetje zielig uit. ’t Zijn de braafsten onder ons en ze berokkenen waarschijnlijk het minste last en passen het best in het plaatje van de Beklagenswaardige Patient.

Zo zit ik jammer genoeg niét in mekaar. Moet ik mij daarvoor excuseren?

 

Ok, ok, als het dan écht moet : ik beken : er zijn momenten dat ik niet meer ben dan een klein hoopje ellende dat in een hoekje van de kamer zit te janken. Dat ik niet wil aanvaarden wat me overkomt en bang ben. Bang voor mezelf, voor mijn kinderen, voor mijn geliefden. Er zijn momenten dat ik overweldigd word door alle nieuwe ongemakken waar ik moet mee leren leven en ik er niet in slaag ze te relativeren en een plaats te geven. Er zijn dagen dat de kanker, of de behandeling ertegen - het onderscheid is niet altijd duidelijk - mij helemaal in zijn greep heeft en dat ik me zo slap voel als een vod, alsof iemand plots de stekker uittrekt en het licht uitgaat. Het overkwam me enkele dagen geleden nog : zo'n vreselijke off-day dat ik mezelf door de dag moet slépen, dat het lijkt alsof mijn batterijen helemaal plat zijn. Heel beangstigend is dat, omdat het een nieuw gevoel is sinds de kanker. Op zo’n momenten flitst het door mijn hoofd : ‘Lap, ’t is zover, ik zit vol uitzaaïngen, ’t is hier gedaan met mij’.

LEER DAAR MAAR EERST ZELF EENS MEE LEVEN ALVORENS TE OORDELEN wil ik dan graag Sommige Mensen toeroepen.

Maar ik heb er geen behoefte aan iedereen te pas en te onpas met mijn problemen te vervelen.

 

Het is natuurlijk allemaal heel dubbel… we willen zo graag tonen hoe goed we het ondanks alles doen en zijn vervolgens teleurgesteld als dat té goed gelukt is.

'Sommige Mensen' zien alleen de façade en niet het leed dat achter de façade schuil gaat. En dat werken we blijkbaar ongewild zelf in de hand, door onze verwoede pogingen er terug helemaal bij te willen horen. De ongemakken, de pijn, de angst zien ze niet. Ze zien niet dat we voor en na elke grote inspanning recuperatietijd nodig hebben. Ze zien niet dat het onze trots is, onze levenslust, onze wens om er terug bij te horen en onze vastberadenheid om te overleven die ons zo hardnekkig positief doet overkomen. ’t Is misschien zelfs een beetje pathetisch : wat de kordate, vechtlustige kankerpatient probeert te doen is eigenlijk niet meer dan een variatie op het thema ‘Kijk mama, zonder handen!...’

En dan? Als ik nu zeg dat we dat gewoon heel hard nodig hebben? Om voor onszelf te bewijzen dat we nog niet afgeschreven zijn, dat we die smerige kanker wel eens een poepje zullen laten ruiken? Om de illusie te creeëren dat we keihard vechten tegen de kanker en dat ie misschien wél een ander, maar niet ons klein krijgt? Om onze aandacht af te leiden van de dingen die niet goed gaan, want die zijn er jammer genoeg in overvloed?

En als we dat nu eens allemaal nodig hebben, om het leefbaar te houden, om hiermee om te kunnen gaan? Het is een overlevingsstrategie, niet meer en niet minder. Wie heeft dan het recht ons dat af te pakken, voor de ‘schone schijn’?

Wie heeft het recht onze hoop en illusies te benijden? Dat is alles wat ons rest verdomme, is dat niet pover genoeg?

 

 ‘Perceptie is realiteit’ : mijn reet! En zeggen dat die woorden uit mijn eigen mond komen. Krijg ik meer erkenning als ik een gebroken pinkje heb dan wanneer ik kanker heb, omdat in het eerste geval er een zichtbaar mankement is? ‘Sommige Mensen’ moeten het eerst zelf meemaken vooraleer ze het snappen, en het is onmogelijk voor iedereen ‘goed’ te doen.

 

‘’t Is niet voor niks dat men spreekt over ‘dieren-rijk’ en ‘mens-dom’’ zou mijn oude vriend Achiel ‘Sommige Mensen’ weglachen. Ik heb er wat meer moeite mee.

 

00:07 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (10) | Tags: borstkanker |  Facebook |