22-02-07

Nerveus (23-02-07)

Ik ben de laatste weken erg nerveus. Ik denk dat ik weet waar het vandaan komt, maar het is een moeilijk te beschrijven gevoel. Het is de onmogelijke combinatie van het gevoel dat ik nog zoveel wil doen in het leven én het gevoel dat ik absoluut geen tijd te verliezen heb om die dingen te doen.

 

Het kost me moeite om mensen in mijn omgeving die met voorstellen komen niet onder druk te zetten om dat dan maar hier en nu te laten gebeuren, alsof het morgen te laat kan zijn. Ik moet me inhouden om niet te roepen : ‘Ok, kan dat dan NU aub, vandaag, morgen of ten laatste overmorgen?’ Ik kan het niet helpen teleurgesteld te zijn als mensen me contacteren om een afspraak te maken binnen enkele maanden. Ik voel me daar compleet hulpeloos bij en denk dan steevast : aan die verre toekomst ben ik helemaal nog niet toe. Bovendien komt die eeuwige rotvraag als een boomerang telkens weer terug : ‘Zal ik er nog wel zijn?’

Het schijnt maar niet te willen doordringen dat het puur fysiek onmogelijk is alles wat ik nog wil doen in mijn leven in de komende twee weken te plannen. En dat maakt me bijzonder zenuwachtig. Ik loop voortdurend met het gevoel van een kind dat verdrinkt in de weelde van een veel te grote speelgoedwinkel. Er is nog zoveel dat ik graag wil doen dat ik er gewoon niet in slaag keuzes te maken. Het kind staat na uren opgewonden rondhossen in de winkel uiteindelijk met niks in handen en vooral heel teleurgesteld terug buiten. Naarmate het adrenalinepeil in de aderen terug zakt, neemt het lege en onbevredigde gevoel toe.

 

Het zal duidelijk meer tijd vragen dan ik oorspronkelijk dacht om terug vertouwen te krijgen in dat lijf van mij, dat lijf dat ik toch goed soigneerde en dat mij desondanks zo verraden en in de steek gelaten heeft.

Het lukt me niet de klik te maken om opnieuw te beginnen plannen maken voor de toekomst, alsof die toekomst er niet is. In het ziekenhuis hebben ze mij de afgelopen maanden vakkundig geleerd dag per dag te nemen en niét vooruit te kijken, omdat de berg dan niet te overzien zou zijn. Dat is aardig gelukt, maar terugschakelen naar de situatie van voordien en terug vooruit durven kijken lukt dus niet.

Wat wil ik met mijn leven? Waar wil ik naartoe in de toekomst? Telkens ik mezelf die vraag stel, schalt keihard hetzelfde antwoord in mijn oren : ik zou het begot niet weten, en hoe zou ik me nu in hemelsnaam kunnen bezig houden met die vraag terwijl ik nog niet eens weet of ik wel blijf leven? Toch geen onbelangrijk detail, dacht ik zo. Ik word telkens keihard teruggefloten door mezelf als ik vooruit probeer te kijken. Ik ben nog teveel bezig met ‘overleven’ als dagelijkse bekommernis.

 

Als je ’t zo bekijkt, is het misschien allemaal niet zo moeilijk te begrijpen : als overleven je prioriteit is, verdwijnen alle hogere doelen onvermijdelijk naar het achterplan. Dat wist Maslow al veel langer dan ik. Maar wanneer zal dat gevoel veranderen? Moet ik wachten tot het vanzelf verandert of moet ik de boel wat forceren? Ik zit er hopeloos mee in de knoop, elke dag opnieuw. Ik zou wel terug willen opstarten met het gewone leven maar het lijkt alsof mijn startmotor de geest heeft gegeven.

Wat zal voor mij het psychologische eindpunt zijn van heel deze kankerheisa? Als ik mijn eerste bloedcontrole succesvol achter de rug heb einde maart, met de wetenschap dat dat eigenlijk geen garantie is? Als ik mijn reconstructie heb gehad deze lente? Ik heb er het raden naar.

 

Heel dat gedoe laat me achter met een bijzonder onprettig gevoel. Ik weet meestal nogal goed wat ik wil en waar ik naartoe wil, en nu zit ik hier met een compleet leeg hoofd op dat vlak, loop als een kip zonder kop stuurloos mezelf en mijn overvolle agenda achterna, opgejaagd en met het permanente gevoel dat ik iets heel belangrijks aan het vergeten ben. En met de voortdurende angst dat morgen al de dag kan zijn dat ik te horen krijg dat ik hervallen ben, en dat alle mogelijkheden om uberhaupt ooit nog toekomstplannen te maken daar dan ook prompt stoppen.

 

Ik ben een opgejaagd konijn. Ik word er zo moe van.

 

 

 

 

23:29 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

Hi ik heb heel aandachtig gelezen en denk je goed te begrijpen ook al heb ik geen kanker.
Probeer me even je te plaatst zetten, zoals ik soms doe bij Elly en Lucretia
Die onzekerheid moet met momenten de bovenhand nemen. Maar positief blijven denken helpt. Ik duim echt voor jou, dat je goede resultaten mag krijgen, liefs Viv

Gepost door: viv | 22-02-07

Ik had ook zo'n onrustig gevoel zolang ik thuis was. Ik wou dit en dat nog doen voor ik terug aan het werk wou gaan en het lukte me niet. Nu ik reeds een maand terug aan het werk ben vind ik het nog steeds jammer dat ik niet méér kon doen, maar de onrust is toch minder, misschien ben ik er te moe voor. Ik weet het niet, ...
Groetjes en vergeet niet te genieten.

Gepost door: Katy | 23-02-07

Hallo daar Ik kan mij heel goed jou situatie voorstellen. Ik heb ook zo'n periode achter de rug. Nu ik mijn jaar terug begonnen ben, letterlijk en figuurlijk, en enkele onderzoeken verder, die overigens allemaal ok waren, heb ik voor mijzelf de knoop doorgehakt dat het toch geen zin heeft om alles te willen forceren. Gewoon alles dag per dag bekijken en kleine uitstapjes en weekendjes in de toekomst plannen is hetgeen mij rust geeft. En als ik mijzelf voorbij hol, doen mijn familieleden mij wel inbinden. Hopelijk kan je ook zo'n manier vinden om zoveel mogelijk de "gewone" draad weer op te pikken. Toitoi.

Gepost door: Ann D. | 23-02-07

Bekend gevoel Hallo, ook dit gevoel dat je beschrijft is voor mij heel herkenbaar. Ik werd bleek als iemand het over enkele maanden verder in de toekomst had. Mijn agenda invullen vond ik heel akelig. Maar als ik je kan geruststellen, het slijt met de tijd. De borstreconstructie en het groeiende haar duwen de ziekte wat naar de achtergrond. Ik heb nu enkele persoonlijke truukjes ontwikkeld om met het "eventuele" levenseinde om te gaan. Ik voel me daar heel sereen en getroost bij. Je mag me altijd mailen. Groetjes, Lieve

Gepost door: Lieve | 23-02-07

Always look at the bright side of live Enkel de laatste weken wat nerveus? Ja inderdaad, deze blog straalt altijd rust en vrede uit. Een gemoedelijke oase in deze drukke tijden. Grapjas! Je wordt hoe langer hoe komischer.
Een geit, een opgejaagd konijn en een kieken zonder kop: je wordt ook hoe langer hoe beestiger. En raadselachtiger. Want ik begrijp je probleem niet – ’t zal wel aan mij liggen hoor.
In Alice in Wonderland komt Alice aan een splitsing van de weg. Ze vraagt aan de kat welke de juiste weg is. Waarop die antwoordt: ‘Dat hangt er vanaf waar je naartoe wil. Als je niet weet waar je naartoe wil, dan maakt het ook niet uit welke weg je inslaat.‘ (Zoiets ongeveer, ‘k ben te lam om het juist op te zoeken.)
Je weet begot niet wat je wil in je leven. Ik zou verwachten dat dat je een zeer geruststellend gevoel moet geven. Wat er morgen ook voorvalt: het stoort niet want je hebt toch geen plannen die in de war gestuurd kunnen worden. Zalig, zeg. Ik zou me in de tuin zetten met een boekje en een drankje. Allez, als het klimmaat nog wat opwarmt.
En waarom zou je je nog druk maken over de vraag hoelang je nog zal leven? Wat doet dat er nog toe? Eigenlijk toch wel raar dat de enige zekerheid in een mensenleven – we gaan allemaal dood – zoveel onrust veroorzaakt. Is het niet geruststellend: het leven is eindig. We hoeven hier niet eeuwig mee door te gaan. Zit het je niet mee vandaag: trek het je niet aan joh, morgen ben je misschien al dood.
Waarom zou je plannen maken, waarom verder denken dan de volgende dag? Ik denk maar over één stap na. De volgende stap die ik ga zetten. De rest zien we daarna wel.
Je lijf heeft je heus niet verraden. Jij had onredelijke verwachtingen over je lijf. Hoogmoed: je dacht dat je onsterfelijk was. En nu je door de hel gegaan bent, verwacht je dat het weer zou kunnen worden als vroeger? ’t Is nie meer wat ’t gewest is , en ’t zal nooit nimmer weurre wattat was.
Ontspan je. Carpe diem. Als je daarbij hulp nodig hebt: boek op een middag maar eens iets in mijn agenda. Een terraske. Geen maanden mee wachten, want ik heb ook het eeuwige leven niet.

Gepost door: Herman | 24-02-07

Onrust , Kan elk woord dat je schrijft goed begrijpen,ik wens je verder het allerbeste, en zeg je zoals Elly "CARPE DIEM" ! Daaag!

Gepost door: Ma Elly | 28-02-07

Je bent echt een ongelofelijke krak!
Ondanks de moeilijke situatie, kan je dit allemaal zo goed verwoorden. Ik ben ervan overtuigd dat heel wat lotgenoten veel steun aan jouw blog hebben. En dat je geen grote plannen maakt, so what, Rome was ook niet op 1 dag gebouwd. Ga ervoor, dag per dag en laat je niet opjagen. Ik blijf in ieder geval duimen voor jou!

Gepost door: Nadine | 01-03-07

Even je lezers opjagen... Ik zou er veel geld voor geven om het te kunnen: met enkele woorden of zinnen de rust doen wederkeren in Kristiens leven. Maar uit pure onmacht gooi ik het over een andere boeg: ik richt me tot jullie, haar lezers, om eens naar de website van de Vlaamse Liga tegen Kanker te surfen. Daar vertelt Kristien waarom ze blogt en waarom ze jullie reacties zo belangrijk vindt.
Zie http://www.tegenkanker.be/detail.asp?id=780

Voor jullie: veel leesplezier.
Voor Kristien: dank voor je openhartigheid.

Gepost door: Frederika | 05-03-07

De commentaren zijn gesloten.