14-02-07

Time-management (14-02-07)

Waar ik in vredesnaam mijn dagen nu mee vul, is een veel gestelde vraag de laatste weken.

Ik weet het, een ‘werkende mens’ kan zich met de beste wil van de wereld niet meer voorstellen waarmee een mens die niét werkt zich heler dagen bezig houdt. Ik was ook zo. Ik heb ongetwijfeld zeeën van tijd en hou me voortdurend in lamlendigheid aan de waggel, dacht u? Niks daarvan : ik laat alweer systematisch het water tot net onder mijn lippen stijgen met allerhande taken en klussen waarvan ik meen dat ze nuttig, nodig of gewoonweg zeer plezant zijn, kwestie van me voor te bereiden op het serieuzere werk binnenkort.

 

Er is een wet in het time-management die zegt dat we altijd de tijd zullen gebruiken waarover we beschikken om een bepaalde taak te volbrengen. Dat wil zeggen : als we hooguit een uurtje hebben na het werk om snelsnel een nieuwe jas te gaan kopen voor dochterlief, dan zullen we de klus ook meestal in een uur klaren. Voorzien we er een halve dag voor, dan zullen we die halve dag ook zonder problemen kunnen vullen met exact hetzelfde resultaat. Het gebeurt dus heel zelden dat we tijd ‘over’ hebben. Als we tijd ‘over’ willen hebben, moeten we die tijd ook inplannen. Zo werkt het.

Ik ben zonder de minste twijfel ook een slachtoffer van dat fenomeen. U houdt het waarschijnlijk niet voor mogelijk, maar mijn dagen zijn hoe langer hoe meer tot de nok gevuld, ik heb me nog geen seconde verveeld en evenmin heb ik tijd ‘over’, tenzij ik het inplan, iets waartoe ik mezelf nog bijna dagelijks verplicht om te rusten. Als ik dat niet doe gaan mijn cockpitmeters pijlsnel in het rood en crash ik.

Ik verslaap een groot deel van de tijd. Op tijd en stond halthouden en rusten blijft pure noodzaak.

Ik doe niet alleen veel dingen waar ik normaal gezien geen tijd voor heb, ik neem ook ruim de tijd om ze te doen. Een voorheen ongekende luxe, ja.

 

En natuurlijk neemt mijn revalidatie het leeuwenaandeel van mijn tijd in beslag. Voor de fysieke revalidatie dagelijks een tweetal uurtjes sporten én nog steeds drie keer per week kine. Voor de mentale revalidatie dagelijks lezen en schrijven. Daarnaast zijn er nog regelmatig dokters- en ziekenhuisbezoeken. Kankeren is nog steeds een dagtaak op zich.

 

Maar er is meer : hebt u er enig idee van wat het effect is als u gedurende 8 maanden alle klussen die niet strikt noodzakelijk zijn systematisch uitstelt wegens te ziek, geen energie of geen zin? Juist, ja. Ze stapelen hopeloos op en er komt onvermijdelijk een moment waarop je een inhaalbeweging moet doen. Dat moment is nu gekomen voor mij, en ook daar ben ik even zoet mee. Tandarts, schoenmaker, loodgieter, post, gemeentehuis, huis & tuin…

 

Hoe het dus mogelijk is dat ik het alweer zo druk heb? Gewoon een combinatie van bovengenoemde wetmatigheid, de ‘professionele’ revalidatie, het stapeleffect van uitgestelde klussen, geleidelijk aan opnieuw de zorg opnemen voor een gezin met 1 man, 2 kinderen, 1 hond, 4 paarden en 2 konijnen én dat alles trachten klaar te spelen in dagen die systematisch enkele uren korter geworden zijn wegens veel slaap nodig.

Niet meer, niet minder.

 

Nu helder?

17:05 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

Grapje! Al een geluk dat je ook nog tijd vrijmaakt voor je blog. Ik heb in april nog 10 dagen ziekte gepland (waarschijnlijk de laatste voor dit jaar). Ik denk dat ik amper mijn bureau krijg opgeruimd in die tijd. Er staan hier ook nog 19 dikke ongelezen boeken te lonken. Ik vrees dat die rommelbureau zal blijven liggen. Had ik maar zoveel ziekteverlof als jij, bofkont. Auw, auw, auw! Niet zo hard slaan, 't was maar een grapje, grapje ! GRAPJE !!!

Gepost door: Herman | 14-02-07

I have left orders to be awakened at any time in case of national emergency, even if I'm in a cabinet meeting.
- Ronald Reagan -

Gepost door: Luc | 15-02-07

Awel, mijn cockpitmeters zijn al een paar weken in het rood aan het gaan en ik zou het je niet aanraden. O.a. door een inhaalslag van uitgestelde dingen, het terug werken, het niet meer willen luisteren naar wat mijn lichaam te vertellen heeft, en en en en..., ben ik de grenzen serieus aan't overschrijden.
Ik zal eens een voorbeeld aan jou nemen en terug wat meer rustmomenten inbouwen. Slaapwel CC!

Gepost door: Elly | 15-02-07

Hé, de lat niet te hoog leggen.
Probeer toch zoveel mogelijk te genieten.
Ik was zeven maanden thuis, ik had geen seconde tijd te veel. Nu ik reeds een maand terug aan het werk ben. Heb ik het zeer zwaar. Ik kom doodop thuis, een geluk dat mijn man het huishoudelijk werk op zich neemt want buiten mijn werk doe ik bijna niets meer.

Gepost door: Katy | 15-02-07

Wat ik wil zeggen is, vergeet niet te genieten van het feit tijd te hebben.
Groetjes

Gepost door: Katy | 15-02-07

hello,
Ik ben 4jaar geleden geopereerd aan borstkanker. Ze hebben een knobbeltje in mijn rechter borst weggenomen en 10 okselklieren.
Wat mij wel verwonderd is dat ik na 4 jaar nogaltijd moe ben, ik heb 3 x terug geprobeerd om te gaan werken maar herval steeds. Een goede raad luister naar je lichaam, want stress en drukte dit kun je wel missen als kouwe pap. Door de stress heb ik pijn onder mijne arm het is juist of ik daar verbrand ben en ben steeds moe het vraagt veel energie van u.
Ik hoop dat je van je vrije tijd geniet

groetjes
Lidke

Gepost door: lidke | 16-02-07

zeer herkenbaar! Revalidatie en het leven weer oppakken is een fulltime bezigheid!
Gij doet dat goed, gij! Ik volg nu het Eureka programma (revalidatie vanuit ziekenhuis georganiseerd: 2 keer per week 1 uur sport en 1 uur info) en in les 1 maken ze het ons duidelijk: "maak een weekplanning op en plan uw rust in! (timemanagement!) Neem uw tijd voor de dingen! Vele vele taken dienen weer opgenomen te worden, doe dit stap voor stap."
Velen onderschatten de inhaalbeweging.
En een zeer belangrijke raad die we ook kregen: ieder bepaalt zijn eigen tempo. Waar de grens ligt, waar het 'overdrive' is, dat is voor iedereen anders. Je kan van een renpaardje moeilijk verwachten dat het opeens voor de rest van zijn leven stapvoetse rondjes in de manège moet gaan lopen hé! Dat renpaardje moet dat zelf leren voelen: er is een tijd voor rennen en een tijd voor stilstaan.
Ik ben daar ook, net als jij, mee bezig.
Goe bezig!

Gepost door: Freya Van den Bossche | 16-02-07

De commentaren zijn gesloten.