08-02-07

Uni of bi (8-02-07)

Ik ben er nog niet helemaal uit, uit het vraagstuk of we voor de uni- of bilaterale mastectomie en reconstructie gaan. Aanvankelijk neigde ik naar bilaterale, maar nu ik wat meer informatie heb gekregen van de chirurg van mijn keuze ben ik daar een beetje van teruggekomen.

 

Er zijn wel degelijk nadelen aan verbonden. Het feit dat ze geen twee borsten kunnen maken zoals ik er nog eentje had, is wel het minst erg van al. Ik heb, ongelooflijk maar waar, zelfs nu niet genoeg vetweefsel op mijn buik om twee volle C-cups te construeren. We zouden dus in het beste geval wakker worden met twee goede B-cups. Daar heb ik op zich geen moeite mee, ik heb nooit ambitie gehad de Pamela’s van deze wereld naar de kroon te steken.

 

Wat erger is, is dat de slaagkansen van een bilaterale reconstructie beduidend lager zijn dan van een unilaterale. Dat heeft alles te maken met de microchirurgie : er moet per borst één goed bloedvat in de buik gevonden worden dat kan getransfereerd worden. Dat bloedvat moet de bloedtoevoer van de nieuwe borst verzekeren. Dat is nu precies ook de grote achillespees van de operatie : het succes van de operatie staat of valt met het vinden van zo’n goed bloedvat. De kans dat ze één goed bloedvat vinden in de buik is +/- 98%. De kans dat ze twee van dergelijke goede bloedvaten vinden slinkt naar 80%! Met andere woorden : als ik een bilaterale reconstructie laat doen heb ik één kans op vijf dat ik wakker word met aan de ene kant één nieuwe borst en aan de andere kant niets meer… alleen de huid die samengetrokken wordt als een geldbeurs in een soort stropje. Niks geen borst. Het idee alleen al is genoeg om mij te doen huiveren en twee keer na te denken.

 

De chirurg probeerde me ook gerust te stellen dat een bilaterale echt niet nodig was, dat ik nu langs mijn ‘gezonde kant’ toch wel heel goed zou opgevolgd worden : élk jaar een mammografie! Hij riep het met evenveel enthousiasme uit als een fruitboer die zijn verse waar aanprijst, alsof dit toch wel een ongelooflijke nieuwe luxe voor me was. Het was pijnlijk te zien hoe zijn geestdrift als sneeuw voor de zon verdween na mijn droge opmerking : ‘Ah ja? Dat is dan niet anders dan vroeger. Ik word al 20 jaar jaarlijks gecontroleerd en ’t heeft mij de eerste keer ook niet erg geholpen om er vroeg bij te zijn hé. Vijf okselklieren waren al aangetast.’ Ik kreeg bijna medelijden met hem als ik zijn gezicht zag, als van een kind dat net te horen krijgt dat zijn tekening waar hij zo trots op is niet mooi gevonden wordt.

In ieder geval : moest ik ooit hervallen, dan kunnen ze altijd nog reconstrueren met vetweefsel van de rug of de bil. Het resultaat is vaak iets minder goed dan met de buik, omdat de structuur van de huid niet zo goed overeenkomt, maar het kan. Dus dat is niet echt een reden om het te doen.

Ook deze chirurg onderstreepte het feit dat mijn kans om te hervallen in de andere borst slechts  een fractie groter is dan voor om het even welke gezonde vrouw. (Maar dan denk ik algauw : ’t zal je maar gebeuren die uitzondering te zijn die wel hervalt zeker?)

 

Dat alles op een rijtje gezet denk ik dat ik toch mijn onvolprezen, verwaarloosde, overgebleven borstje ga houden. Misschien moet ik het sukkeltje maar eens dringend gaan opwaarderen. De opmerking : ‘Werkt het nog? Blijf er dan met je fikken van af!’ is ook wel blijven hangen…

Bovendien wil ik de ingreep al in juni laten uitvoeren, zo ben ik er sneller vanaf. Die andere chirurg, die mij een jaar wou laten wachten omdat ik misschien wel op korte termijn zou doodgaan en dat zonde van onze tijd en energie zou zijn, kan de boom in. Als ik dan toch naar de eeuwige jachtvelden moet, dan liever in stijl met twee mooie borsten. Nè. Bovendien heb ik hiervoor de zegen van mijn oncoloog, en dat is voor mij belangrijker dan de mening van een plastisch chirurg op dat vlak. Het moment dat ik een streep onder dit hele hoofdstuk wil trekken komt dichterbij. En als het zover is dat ik kan en wil afsluiten wil ik niet nog opgezadeld zitten met aanslepende medische behandelingen die mij dwingen hier nog langer mee geconfronteerd te worden dan goed voor me is.

 

Vooruit met de geit!

 

 

 

Noot : het verhaal van de 20% kans op mislukking bij een bilaterale reconstructie blijkt achteraf niet te kloppen. Navraag bij ervaren chirurgen leert dat de faalkans van een bilaterale reconstructie gewoon tweemaal het risico van een unilaterale is : 2x 2% dus. Het geeft me weinig vertrouwen dat deze chirurg niet eerlijk was en vermoedelijk vanuit zijn eigen onzekerheid een weinig correcte manier gezocht heeft om mij op andere gedachten te brengen. Dat zal mij er later toe aanzetten alsnog voor een andere chirurg te kiezen. Het vertrouwen was immers zoek. Alles bij elkaar heb ik uiteindelijk dus zomaar eventjes vier plastisch chirurgen geraadpleegd vooraleer ik een definitieve keuze gemaakt heb… dat is schandalig veel en dat was niet mijn bedoeling, maar dat bleek  jammer genoeg het veel te lange traject te zijn dat ik nodig had  vooraleer het plaatje rond was en ik een goed gevoel had om aan deze toch wel zware ingreep te beginnen.

 

22:06 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (5) | Tags: borstreconstructie |  Facebook |

Commentaren

Een nieuwe bij-job: kwismodel Noem je jezelf nu al een geit? Het wordt toch tijd dat ze je een borst bij aannaaien. Of is die nieuwe chirurg soms een dierenarts? Juni is gelukkig niet ver meer.
Hmm, B's lijkt me inderdaad wat mager. Stel dat je daarmee op 't werk rondloopt en iemand vraagt je voor wanneer die reconstructie is. Nee, al te groot is ook niet goed, dat is maar lastig bij het sporten.
Zo een originele borst en één nieuwe; dat heeft ook wel iets. Dan kan je opdraven in een TV-kwis als kwisvraag: kijk eens goed, welke is de nieuwe: links of rechts?
Tussen haakjes, wanneer kom je op TV?

Gepost door: Herman | 08-02-07

Een nieuwe bij-job: kwismodel Noem je jezelf nu al een geit? Het wordt toch tijd dat ze je een borst bij aannaaien. Of is die nieuwe chirurg soms een dierenarts? Juni is gelukkig niet ver meer.
Hmm, B's lijkt me inderdaad wat mager. Stel dat je daarmee op 't werk rondloopt en iemand vraagt je voor wanneer die reconstructie is. Nee, al te groot is ook niet goed, dat is maar lastig bij het sporten.
Zo een originele borst en één nieuwe; dat heeft ook wel iets. Dan kan je opdraven in een TV-kwis als kwisvraag: kijk eens goed, welke is de nieuwe: links of rechts?
Tussen haakjes, wanneer kom je op TV?

Gepost door: Herman | 08-02-07

Doet men buiten de jaarlijkse controle, de mammografie en waarschijnlijk ook de bot en lever en long onderzoeken niet nog andere onderzoeken en/of testen ? Moeten we één jaar (nu nog 3 mnd) wachten vooraleer we meer weten ?

Gepost door: Katy | 10-02-07

amai amai, wat een reactis op je laatste twee artikels! Je doet mensen méédenken.
Je geeft zoveel Kristien aan ons, lotgenoten: leesgenot (vooral! je schrijft zo mooi), informatie, inzage in je binnenste en wacht effe, nu moet ik zoeken naar de juiste term....erkenning. Want wat jij schrijft, waar wij lotgenoten ons in herkennen, dat geeft erkenning aan wat wij voelen. Zo iets van: 't is toch niet zo gek dat ik het ook zo voel.
En voor mij persoonlijk betekent dat héél veel.
Danke

Gepost door: Freya Van den Bossche | 10-02-07

Hoi, Ik ben hier via de blogs van Lucretia en Freya. In 2003 heb ik wel een bilaterale amputatie gehad, met onmiddellijke reconstructie. Ik kan je zeggen dat het resultaat heel goed is hoor: ziet er mooi uit, voelt ook goed, precies echt... Het is eigenlijk ongelooflijk hoe goed die chirurgie is gelukt, ook de microchirurgie. En: hoe snel een mens van zo'n zware operatie terug is opgeknapt!
Groetjes,

Gepost door: Veke | 17-02-07

De commentaren zijn gesloten.