05-02-07

Sommige Mensen (4-02-07)

‘Weet je wat zo vervelend is?’ vroeg een lotgenote me onlangs. ‘Dat je als kankerpatient van jouw kant je uiterste best doet om er goed uit te zien als je onder de mensen moet komen, niet te zeuren, vrolijk te lijken en je beste beentje voor te zetten, maar dat vervolgens ‘een bepaald soort  mensen’ niet snapt waarom je nog van een ziekteuitkering leeft!’ Onder het motto : ‘Die ziet er toch goed uit?’

 

Wat doe je daar nu mee? Moeten we dan, eens de diagnose gevallen is, steevast als grote zielepootjes door ’t leven gaan? Elke dag steunend, kreunend en zeurend, zwaar gebukt onder onze nieuwe te torsen lasten, omdat anders ‘Sommige Mensen’ ons niet au sérieux nemen? Is het dan toch waar dat we moeten blijven beantwoorden aan de cliché van de kankerpatient, om niet beklad en beschimpt te worden als ‘carottentrekkers’ door Sommige Mensen?

Hoe is het in vredesnaam mogelijk om als een profiteur gezien worden als je de hoogstnodige tijd neemt om te herstellen van zo’n kl…ziekte als kanker?

 

Het brengt me tot de absurde vraag wat wij als kankerpatient zouden moeten doen om onze omgeving tevreden te stellen, welk soort kankerpatient eigenlijk het makkelijkst is voor zijn omgeving en zich het best aanpast aan de ‘Algemeen Geldende Verwachtingen ten opzichte van Zwaar Zieken’.

Je hebt diegenen die niet aankunnen wat hen overkomt. Ze laten zich wegglijden in een depressie. Niet zo’n leuke categorie, dunkt mij. Ze vragen veel aandacht en zorgen en zijn een permanente last en bron van stress voor hun omgeving.

Je hebt diegenen die niet kunnen aanvaarden wat hen overkomt. Ze zoeken een pispaal om hun woede af te reageren. Ze weten met hun agressie geen weg en zoeken een makkelijk slachtoffer om als boksbal te gebruiken. Ook niet zo’n beste categorie, dunkt me, vooral niet voor de pineut van deze variant.

Je hebt degenen die er het beste van proberen te maken en positief trachten te blijven, zelfs tegen beter weten in. Ze hebben hun dips maar ze krabbelen elke keer terug recht, al gaan ze duizend keer op hun bek. Ik denk dat ik tot deze categorie behoor. Ik dacht dat dat als categorie nog het best te pruimen was. Blijkbaar niet voor iedereen…

Er is nog een groep die voor ‘Sommige Mensen’ beter zijn rol speelt, vrees ik : dat zijn diegenen die nauwelijks reageren, die met hun angst en zorgen geen blijf weten en verstijven in een soort apathie. Ze doen niks, en het bijzonder grote voordeel hiervan is dat ze dus ook niks verkeerd doen. Ze roepen en tieren niet, ze zijn stil en volgzaam, ze zijn gewillige slachtoffers voor doktoren en begeleiders, laten zich makkelijk kneden en leiden, laten het allemaal zonder meer over zich heen komen. Ze spreken niet tegen en zien er permanent een beetje zielig uit. ’t Zijn de braafsten onder ons en ze berokkenen waarschijnlijk het minste last en passen het best in het plaatje van de Beklagenswaardige Patient.

Zo zit ik jammer genoeg niét in mekaar. Moet ik mij daarvoor excuseren?

 

Ok, ok, als het dan écht moet : ik beken : er zijn momenten dat ik niet meer ben dan een klein hoopje ellende dat in een hoekje van de kamer zit te janken. Dat ik niet wil aanvaarden wat me overkomt en bang ben. Bang voor mezelf, voor mijn kinderen, voor mijn geliefden. Er zijn momenten dat ik overweldigd word door alle nieuwe ongemakken waar ik moet mee leren leven en ik er niet in slaag ze te relativeren en een plaats te geven. Er zijn dagen dat de kanker, of de behandeling ertegen - het onderscheid is niet altijd duidelijk - mij helemaal in zijn greep heeft en dat ik me zo slap voel als een vod, alsof iemand plots de stekker uittrekt en het licht uitgaat. Het overkwam me enkele dagen geleden nog : zo'n vreselijke off-day dat ik mezelf door de dag moet slépen, dat het lijkt alsof mijn batterijen helemaal plat zijn. Heel beangstigend is dat, omdat het een nieuw gevoel is sinds de kanker. Op zo’n momenten flitst het door mijn hoofd : ‘Lap, ’t is zover, ik zit vol uitzaaïngen, ’t is hier gedaan met mij’.

LEER DAAR MAAR EERST ZELF EENS MEE LEVEN ALVORENS TE OORDELEN wil ik dan graag Sommige Mensen toeroepen.

Maar ik heb er geen behoefte aan iedereen te pas en te onpas met mijn problemen te vervelen.

 

Het is natuurlijk allemaal heel dubbel… we willen zo graag tonen hoe goed we het ondanks alles doen en zijn vervolgens teleurgesteld als dat té goed gelukt is.

'Sommige Mensen' zien alleen de façade en niet het leed dat achter de façade schuil gaat. En dat werken we blijkbaar ongewild zelf in de hand, door onze verwoede pogingen er terug helemaal bij te willen horen. De ongemakken, de pijn, de angst zien ze niet. Ze zien niet dat we voor en na elke grote inspanning recuperatietijd nodig hebben. Ze zien niet dat het onze trots is, onze levenslust, onze wens om er terug bij te horen en onze vastberadenheid om te overleven die ons zo hardnekkig positief doet overkomen. ’t Is misschien zelfs een beetje pathetisch : wat de kordate, vechtlustige kankerpatient probeert te doen is eigenlijk niet meer dan een variatie op het thema ‘Kijk mama, zonder handen!...’

En dan? Als ik nu zeg dat we dat gewoon heel hard nodig hebben? Om voor onszelf te bewijzen dat we nog niet afgeschreven zijn, dat we die smerige kanker wel eens een poepje zullen laten ruiken? Om de illusie te creeëren dat we keihard vechten tegen de kanker en dat ie misschien wél een ander, maar niet ons klein krijgt? Om onze aandacht af te leiden van de dingen die niet goed gaan, want die zijn er jammer genoeg in overvloed?

En als we dat nu eens allemaal nodig hebben, om het leefbaar te houden, om hiermee om te kunnen gaan? Het is een overlevingsstrategie, niet meer en niet minder. Wie heeft dan het recht ons dat af te pakken, voor de ‘schone schijn’?

Wie heeft het recht onze hoop en illusies te benijden? Dat is alles wat ons rest verdomme, is dat niet pover genoeg?

 

 ‘Perceptie is realiteit’ : mijn reet! En zeggen dat die woorden uit mijn eigen mond komen. Krijg ik meer erkenning als ik een gebroken pinkje heb dan wanneer ik kanker heb, omdat in het eerste geval er een zichtbaar mankement is? ‘Sommige Mensen’ moeten het eerst zelf meemaken vooraleer ze het snappen, en het is onmogelijk voor iedereen ‘goed’ te doen.

 

‘’t Is niet voor niks dat men spreekt over ‘dieren-rijk’ en ‘mens-dom’’ zou mijn oude vriend Achiel ‘Sommige Mensen’ weglachen. Ik heb er wat meer moeite mee.

 

00:07 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (10) | Tags: borstkanker |  Facebook |

Commentaren

Je verwoordt hier precies waar ook ik vssk mee worstel. Ik vind trouwens je hele weblog erg de moeite van het lezen waard.

liefs & groeten van een lotgenote en net zo'n ras-optimist als jij

Gepost door: Barbera | 05-02-07

helemaal mee akkoord, al gaat het mij dan meer om het verlies van mijn zoon dan dat kankerdinges waar ik mee zit!!! Sorryyyyy ZAT!!!! ;-))))

De mensen ZIEN NIET wat er binnenin je leeft, zelfs als je vrolijk en opgewekt lijkt...

Gepost door: Talleke | 05-02-07

De karavaan trekt voorbij "Het brengt me tot de absurde vraag wat wij als kankerpatient zouden moeten doen om onze omgeving tevreden te stellen, welk soort kankerpatient eigenlijk het makkelijkst is voor zijn omgeving en zich het best aanpast aan de ‘Algemeen Geldende Verwachtingen ten opzichte van Zwaar Zieken’."
In Godesnaam, hoe kan je je aantrekken wat 'de mensen' denken of zeggen. Hoe is het mogelijk dat jij je slecht voelt als mensen domme dingen zeggen. Ik zou verwachten dat je medelijden zou krijgen met die mensen. Het moet toch ellendig zijn om zo'n oerstom mens te zijn?

"Ok, ok, als het dan écht moet : ik beken : er zijn momenten dat ik niet meer ben dan een klein hoopje ellende dat in een hoekje van de kamer zit te janken."
Wie niet? Daar moet je zelfs nog geen erge ziekte voor hebben. Het leven is moeilijk en mensen zijn beperkt in hun draagkracht.
Een van de gevleugelde uitspraken van mijn schoonvader is: "Vallen is menselijk, maar blijven liggen is duivels".

"Maar ik heb er geen behoefte aan iedereen te pas en te onpas met mijn problemen te vervelen."
Dat is het, wat mijn schoonvader bedoelt. Een goed mens tracht flink te zijn. Daarom ben je nog geen superman/supervrouw die alles altijd aankan.

Hier één van mijn geliefde spreekwoorden -'t zou een Arabisch spreekwoord zijn- : De jakhals blaft, maar de karavaan trekt voorbij.

Gepost door: Herman | 05-02-07

Hier nog zo'n realistische optimist. Toevallig had ik 3 weken geleden een gelijkaardige conversatie met mijn oncologe. Ik ben volgens haar (en volgens mijzelf) natuurlijk niet het prototype van iemand die met uitzaaiingen leeft. Ik tut mij op als ik buiten kom, doe mijn best om er goed om te zien (voor mezelf niet voor de anderen) en heb meer opgewekte dan slechte dagen. En dat begrijpen de mensen vaak niet. Een kankerpatiënt moet er zielig en ziek uit zien, niet iemand die zijn best doet om ondanks alles een zo normaal mogelijk leven te leven. Ach ze zijn gewoon dom zoals jij schrijft.

Ik weet niet of het bij jou ook zo is, maar op de slechte dagen zit ik thuis, (bijna) niemand die het ziet. Misschien moeten we soms op die momenten eens in ons binnenste laten kijken zodat er meer begrip komt. Alhoewel, waarom zouden we? Tegenover wie moeten we ons bewijzen?

Het zijn volgens mij net die mensen die 'weglopen' als je begint uit te leggen hoe het echt met je gaat die dergelijke belachtelijke commentaar leveren. Ik ben daar heel hard in geworden; de volgende keer dat ik ze zie blijft het bij een beleefde goedendag alhoewel ik soms ik op zo'n moment even bij de groep zou willen horen die uitroept hoe boos ik wel ben op de situatie en onrechtstreeks op hen omwille van hun blindheid, maar zo ben ik niet. Voor de rest zoek ik geen contact meer met hen. Een van de 'positieve' bijwerkingen van het kanker krijgen: selectie in je vriendenkring.
Laat ze maar lullen, er zijn andere mensen genoeg die wel begrip hebben voor wat je overkomt. Ik moet wel toegeven dat het mij behoorlijk wat tijd gekost heeft om tot op dit punt te komen, het komt bij jou ook wel K. Probeer je te omringen met postivo's en forget about the negatievelingen. You'll get there K.!!

Gepost door: Elly | 06-02-07

Kwaad ... Amai, er is duidelijk iemand kwaad. Ik heb soms ook de indruk dat de mensen "lullen" in mijn omgeving maar de inhoud wordt altijd vakkundig gebufferd en bereikt mij nooit.
Ik merk wel dat mijn "sex-appeal" in stijgende lijn is want nooit in mijn leven hebben zoveel mensen gezegd "dat ik er toch wel goed uit zie" ( ... en "Perception is Reality", hé).

Gepost door: Luc | 06-02-07

En ook als je dan terug aan het werk gaat.
Moet je er van de eerste dag voor 100 % weer bij zijn.
Alleen je gezin ziet de werkelijkheid, want thuis mag je jezelf zijn.
Groetjes

Gepost door: Katy | 06-02-07

Hetzelfde probleem Ik had enkele weken geleden hetzelfde probleem. Ik deed mee aan Puzzeltijd op Vtm. Ik had me op mijn best gekleed, had mijn mooiste sjaaltje opgezet en had me mooi laten shminken. Mensen belden me later om te zeggen dat ik er goed uitzag, dat ik het lachen nog niet verleerd was en dat ze blij waren om me zo te zien. Tot ik erachter kwam dat een collega volgende uitspraak had gedaan: 'ze kan niet komen werken, maar ze kan wel op televisie komen!' Een uitspraak waar ik echt niet goed van was en van wie ik nog niet weet wie het zei. Kapot was ik ervan! Wie gunt me het recht niet om me goed te voelen, om me op te tutten, om me als een 'gewoon' mens te bekijken?! Wie snapt niet dat wij onszelf als 'normaal' mens willen beschouwen? Wie verlangt er van ons dat we hele dagen in ons bed moeten doorbrengen, dat wij ons moeten opsluiten voor het gewone leven? Wie heeft het recht om te zeggen hoe wij ons moeten gedragen, ons moeten voelen? Razend was ik! Wedden dat die collega de eerste zal zijn om te vragen hoe het met me gaat, wanneer ik terug kom werken? Ik vroeg er niet om om borstkanker te krijgen, ik vraag er nog steeds niet om. Ik hoef niet betutteld te worden, ik kan het zelf wel aan, samen met mijn ouders, vrienden en kenissen. De gedachte dat deze persoon ooit zelf in aanraking zal komen met kanker, houdt me recht in de gedachte dat hij of zij zal beseffen hoe dom hij of zij wel was met deze uitspraak. Begrijp me niet verkeerd, ik wens het hem of haar niet toe, maar als je hoort dat Belgie op de eerste plaats staat inzake borst- en prostaatkanker, dan begrijp je wel dat ieder van ons eerstdaags met deze ziekte zal geconfronteerd worden in zijn familie-, vrienden- of kennissenkring. Ik wens het niemand toe en moest het dan toch zo zijn, weet dan dat je er nooit alleen voor staat !!!
Groetjes van leftboobie-girl, Kim.

Gepost door: Kim Hendrickx | 07-02-07

Herkenbaar Hallo, ik ben 44, sinds 2.5 jaar borstkankerpatiënt. 7 X chemo, amputatie, bestraling, hormoontherapie. Je dagboek is ontzettend herkenbaar. Ook je laatste stukje. Ook ik zie er blijkbaar te goed uit waardoor mensen het kankerprobleem meteen van tafel vegen: "jij bent zeker en vast genezen". Ik leg het zelfs niet meer uit: de schrik voor uitzaaiingen, de vermoeidheid, de menopauze, de geheugenproblemen enz. Maar voor mezelf blijf ik bewust de afweging werk - privé maken. Ik geef niet toe aan de druk om overuren te doen, om te stressen enz. Al is dat soms niet makkelijk! Ik weet wat mij mogelijks te wachten staat, en ik geef heel veel aandacht aan mijn kind, wie weet wat moet ze nog allemaal missen. Ik probeer haar sterk op te voeden, en haar fijne herinneringen mee te geven. Ook blijf ik aandacht besteden aan mijn gezondheid (gezond eten, beweging nemen) enz. Enkel aan echte vrienden leg ik mijn zorgen uit, die begrijpen wel dat het helemaal geen zwart-wit verhaal is. Veel sterkte! Lieve

Gepost door: Lieve | 07-02-07

Mr. Waarom ik hier op deze site wil reageren.
Omdat ik ieder van jullie wil laten weten dat er nu een mogelijkheid bestaat om jullie strijd tegen kanker en jullie leven te veranderen.
Ik kan hier niet vertellen waarover het precies gaat maar eenieder die het wil weten kan met bereiken, indien de webmaster dit toelaat op mijn mailadres
devlamd@telenet.be of me bellen op het nummer 0479/ 31 09 86

Gepost door: Dirk De Vlaminck | 02-03-07

Mr. De Vlaminck Kanker is niet echt het gepaste onderwerp om mensen aan 't lijntje te houden met mysterieuze wondermiddelen of geheimzinnige toestanden. Zeg wat je te zeggen hebt en cut the crap. Dank u.

Gepost door: Cancer Chick | 02-03-07

De commentaren zijn gesloten.